Constant Permeke

Dit is nu eens echt een vrouw die op grote voet leeft.  Maar ze heeft niet alleen grote voeten.  Heeft u op de vorige foto's haar kolenschoppen van handen al eens bekeken?
Deze voeten behoren toe aan Niobe, de dochter van Tantalus en de gemalin van Amphion, koning van Thebe.  Zij had 14 kinderen en zij voelde zich verheven boven Latona die slechts twee kinderen had.  Als straf voor haar overmoed doodden die twee kinderen van Latona al Niobe's kinderen.  Niobe versteende van smart.
Dit is Griekse Mythologie die als inspiratiebron diende voor dit beeld.

Aan de overkant van de Steenhouwersdijk, aan de achterzijde van het landhuis van het Brugse Vrije, ligt dit grote bronzen beeld poedelnaakt voor iedereen te kijk.  Eén keer kreeg ze flink wat concurrentie hier op deze plaats toen voor de fotosessie van Spencer Tunick bootjes vol naakte vrouwen in het reitje voor haar gedropt werden.  Alhoewel bibberend van de kou in de kille ochtendregen kon de pret niet op bij  de bootjes bloot.  Dit in sterke tegenstelling tot dit beeld, Niobe voorstellend, die dag in dag uit haar tranen vergiet omdat men al haar zeven zonen en zeven dochters vermoord heeft.

Hier woont iemand met een boodschap.  Hij of zij draagt zijn/haar boodschap uit via het venster.

Naast gedeelten van de crypte zijn van de vroegere kapel alleen nog deze bakstenen tuitgevel met daarbij de halfronde traptoren overgebleven. 
Langs deze straatkant (kant Philipstockstraat) bevonden zich nog tot in 1983 twee 18de eeuwse kleine huisjes die voorbeelden waren van wat men noemt spontane architectuur.  Dat was in die periode een algemeen verschijnsel om huisjes tegen kerken of kapellen aan te plakken.  Op tekeningen en schilderijen van de verdwenen Sint-Donaaskathedraal zien we dat bijvoorbeeld ook.  Ondanks plaatselijk protest verdwenen de twee huisjes onder de sloophamer.

Neen, nog altijd niet geraden.  En toch is het allemaal goed en wel te zien voor Jan en alleman in het centrum van Brugge.  Gisteren beloofde ik, mocht nog altijd niemand weten waar dit is, om me 180 graden om te draaien en de andere kant te tonen.  Ziehier het resultaat.
Weet u nu waar ik sta?

Terugkerend naar 't Keerske inspecteren we eens de kelder, amper twee meter diep, gelegen onder de kapel.  Hier bevinden zich de resten van de crypte 'Sint-Katharina in de Krog'.  In de tekst van het nochtans uitgebreid Open Monumentendagboekje vindt men het niet nodig die benaming verder uit te leggen.  Zelf heb ik er ook het raden naar.  Wat er wel vermeld wordt is dat tijdens de middeleeuwen die ruimte o.a. door pottenbakkers en pijl- en boogmakers gebruikt werd enerzijds als verkoopruimte anderzijds als vergaderzaal.  Let vooral op de rommel: een ladder, een kapotte bidbank.  Neen,  in elke kelder ligt er rommel, let daarom vooral op deze Doornikse zuil, bekroond met een kapiteel versierd met bladeren.  Er staan twee van die zuilen in de crypte en ze zouden 13de eeuws of eventueel nog ouder zijn.

Zelfde tafereel als het voorgaande.  De laatste noten van het allerlaatste lied sterven weg.  Kort daarop davert, galmt en zindert de Markt van het stampen op de grond, van het joelen en het goedkeurend fluiten en van het minutenlange applaus van het opeengepakte publiek

Een klein tussendoortje.  De Markt blijft de uitgelezen plek voor straatmuzikanten om het beste van zichzelf te geven en ondertussen te hopen dat het toevallig voorbijkomende publiek hen leuk vindt en blijft staan.  De muziek van deze man klonk vanmiddag niet slecht en toch is er van de talrijke passanten niemand blijven staan.   Maar gelukkig is er iemand  bij gaan zitten.  Hij heeft er sinds vandaag een vurige fan bijgekregen.

Binnenzicht van de kapel.  Ze is amper 7,75 meter breed en 11,56 m lang.  Voor de voetballers onder u: dat is iets breder dan een doel en iets verder dan de penaltystip.  Niet groot dus.  Maar wel relatief hoog.  In tegenstelling tot de meeste (christelijke) kerken en kapellen is deze kapel nagenoeg onversierd.

Het gebouwtje van de keersgieters in Brugge die er van de 16de tot de 18de eeuw hun gildehuis hadden.  Eind de 18de eeuw kwamen de Fransen aan het bewind maar gelukkig werden het huis en de bijhorende kapel niet gesloopt.  Ze kregen wel een totaal andere bestemming.  Van 1792 tot 1866 was dit de woning van herbergiers en de kapel was omgevormd tot een herberg.   Daarna kwam het in handen van  bakkers die het een eeuw lang gebruikten als magazijn.  Na die periode werd het de bibliotheek en vergaderruimte van de Koninklijke Gidsenbond.  In 1993 werd alles grondig gerestaureerd en de bestemming die het nadien kreeg en tot nu nog altijd heeft is opnieuw religieus gericht.  De Verenigde Protestantse Kerk heeft er zijn stek gevonden en elke zondag om 10 uur houden zij er hun eredienst.

Uitleg hierbij hoef ik niet te geven.  U kunt ook lezen, vermoed ik?  Alleen die oprichtingsdatum heeft iemand willen veranderen in 1180 maar het is wel degelijk 1080.  Ach, honderd jaar ouder of niet, eigenlijk maakt het niet uit want, met uitzondering misschien van enkele onderdelen in de kelder, is van die oorspronkelijke dubbelkapel niets maar dan ook niets meer terug te vinden.  Nu is hier een protestantse kerk in ondergebracht maar de benaming 'keerske' blijft nog altijd bestaan in Brugge.  Het wordt wel helemaal anders uitgesproken dan het officieel geschreven word.  Het klinkt meer als 't kèirstje want het is genoemd naar deze oorspronkelijke kapel van de keersgieters en ook dat wordt hier uitgesproken als de kèirs(e)gieters.  Vergelijk het met de wijk op Assebroek het Peerdeke.   Dat ziet er geschreven ook zo stom uit want die wijk noemt 't Pèrretje.

Vandaag krijgt u nog een laatste snoepje van mij uit de snoepdoos waarop een sticker geplakt is met daarop de woorden:  Open Monumentendag 2006.   Dit snoepje is 't Keerske en u bent er ongetwijfeld al voorbijgewandeld of -gereden.  Het is gelegen in de Philipstockstraat op een zucht van de Markt.  De echte ingang ervan is wel te vinden in een zijstraatje die de toepasselijke naam Keersstraat heeft..

Eergisteren had ik nog één iets vergeten te tonen van de voormalige Sint Jozefkliniek waarin nu de hotelschool van Spermalie gevestigd is.
Dit is het operatiekwartier van vroeger.  Er wordt net als vroeger nog altijd in het vlees gesneden.  In een gemarineerde kotelet of een sappige biefstuk bijvoorbeeld. 

... of mag het een ietsje meer zijn?  Dit prachtige beeld van Octave Rotsaert (jawel, hij weer!)  stelt twee monniken voor.  Zelf noemde de kunstenaar dit werk PAX.   Vrede dus.  Volgens mij volgde hierna de kus.  Let maar eens op die armen, op die kloeke mannelijke tederheid.  Monniken zijn ook maar mensen.  Veel moet kunnen.  Tolerantie is Brugges troef.  Homohuwelijken mogen.  Vreemdelingen zijn vrienden.  Paters kunnen elkaar openlijk innig omarmen.  Wij kijken desnoods de andere richting uit.

Vindt u deze plaats in het centrum echt nog niet na deze foto, dan zal ik me morgen verplicht zien om me 180 graden om te draaien en u de andere kant eens te laten zien.  Waar in de binnenstad van Brugge is dit?  Antwoorden kan door te klikken op het woord reacties onderaan dit bericht.

Aan de opendeurdag van de Gistfabriek was ook een bescheiden tentoonstelling verbonden.  Dit is het hoekje met zwart-witfoto's die een idee moeten geven van hoe het er vroeger allemaal uitzag.  Op de grond staan de afbeeldingen van twee belangrijke figuren die de fabriek groot gemaakt hebben.  Reken er maar op dat het geen gewone werknemers geweest zijn want die soort staat - ondanks het feit dat zij het bedrijf schragen - nooit in de schijnwerpers.

Een maquette toont hoe het bedrijf Genencor, gelegen tussen de Komvest, de Wulpestraat en het Fort Lapin er tegenwoordig uitziet.  Het vroegere kantoorgebouw van de Gistfabriek staat op de maquette uiterst rechts vooraan en is dus echt maar een klein onderdeel van het hele bedrijf.  Naar aanleiding van het 100-jarige bestaan van de fabriek werd het gebouw in 1997 al eens een eerste keer op het programma van de Open Monumentendagen geplaats.  Afgelopen weekend was dat opnieuw het geval.
Vandaag de dag wordt er in deze fabriek geen gist meer gemaakt maar wel industriële enzymen.  Er zijn ongeveer honderd personeelsleden hier in Brugge tewerkgesteld.
Genencor International is opgericht in 1982 en is een van de leidende biotechnologische bedrijven in de wereld met een omzet van 380 miljoen dollar  (cijfers dateren van 2003).  De grootste afdelingen bevinden zich in Palo Alto en Rochester (V.S) en in Leiden (Nl).

Dit glasraam kwam er in 1947 naar aanleiding van het 50-jarige bestaan van de fabriek NGSF, de Nederlandse Gist- en Spiritusfabriek.  Het werd geschonken door het personeel aan de toenmalige directie.  In het glasraam worden de twee vestigingen van de fabriek, de Brugse en de Delftse, gesymboliseerd als vrouwen.  Aan u om te herkennen wie Delft en wie Brugge uitbeeldt.  De nogal hoogdravende tekst "de fabriek voor allen, allen voor de fabriek" ruikt sterk naar de leuze die we op de IJzertoren aantreffen "alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Kristus".  Ze kunnen hun mosterd ook bij de Drie Musketiers gehaald hebben, natuurlijk.
De maker van dit glasraam is André Vlaanderen (1881-1955) en zoals zijn naam al doet vermoeden was het een geboren ... Amsterdammer.

Nog een zicht op de binnenhal van het kantoorgebouw van de vroegere Gistfabriek die sinds 1995 opgeslokt werd door Genencor International.  Globalisatie, nietwaar!  Het is de trend van onze moderne tijd.  Gelukkig kreeg dit gebouw sinds 16 april 2004 dankzij een ministerieel besluit een beschermde status als monument en mag er weinig of niets meer aan veranderd worden.  Herkent u in deze hal bepaalde dingen die ook in de hal van de voormalige Sint Jozefkliniek terug te vinden waren?  Een bijna zelfde soort marmer?  De zwarte afboording, de zwarte tegels, ja zelfs de verlichtingsarmaturen?  Alleen de luchter aan de trap komt nog van de oorspronkelijke stokerij Verstraete, zelf honderd jaar geleden opgeslokt door de Gistfabriek.  Hij is afgewerkt met een arend die herinnert aan de oorspronkelijke naam van het bedrijf.