geef zelf commentaar

Een tweede foto van de plaats in het centrum van Brugge waarvan u tracht te weten waar dit is.  Om het u niet té gemakkelijk te maken heb ik in de tekst enkele woorden gewist.  Waar is dit?

Een braderie zonder animatie kan moeilijk.  Levende standbeelden zijn in de mode moet dit jongentje gedacht hebben, laat ik het ook maar eens proberen hier op de braderie in de Langestraat en misschien zo wat euro's vergaren.

Heel het weekend lang was er braderie in de Langestraat en Hoogstraat.  Als ik me niet vergis al voor de 76ste keer.  Om de braderie nog iets extra's te geven was er deze wedstrijd voorzien.  Er moest geraden worden hoeveel alle pompoenen gezamenlijk wegen.  Pas morgen om 16 u wordt op het Bapaumepleintje, het pleintje waar deze pompoenen trouwens liggen, alles gewogen.  Wie het gezamenlijk gewicht het dichtst benadert wint.

   Een der vier bewoonsters van het godshuis van de kleermakers, gelegen in de Oude Gentweg, die fier poseert voor haar gezellige huisje.

   De achterkant van twee van de huisjes, gezien vanaf de binnenkoer (met de onvermijdelijke waterpomp).

Het zijn maar details, maar wel details die tellen: de sleutelgaten op de vier deuren aan de straatkant zijn voorzien van koperen platen in de vorm van een schaar.

Dit is het wapenschild van de kleermakers: een gouden schaar omringd met een gouden lauwerkrans op een rode achtergrond.

De hoofdingang van het gebouw.  Boven de deur zit wat men noemt een rocaillecartouche met daarin het wapenschild van het ambacht van de kleermakers.
Terecht kunnen wij er in België (en in Brugge in het bijzonder) trots op zijn dat onze sociale voorzieningen zo goed zijn.  Alles gebeurt nu van staats- en stadswege.  Zo wonen er dankzij het OCMW hier in het gebouw vier bejaarden die allevier mits een relatief kleine huishuur te betalen comfortabel kunnen wonen.  Bij de officiële heropening na de laatste restauratie waren ze allevier aanwezig.  Dat was op een dag in het begin van 2003 en het was die dag net beginnen sneeuwen.
Maar dus ook vroeger, honderden jaren geleden, bestond er in Brugge al een unieke vorm van sociale voorziening.  Elk ambacht had zijn gilde en die gilden bouwden huizen of kochten er aan, maakten er godshuizen of gildehuizen van en de leden van hun gilde die ziek of arbeidsongeschikt waren of te oud om nog te werken mochten in die huizen gratis wonen.

Om mijn uitspraak in het vorige bericht enigszins tegen te spreken: in de Oude Gentweg is er wel degelijk ook wat moois te zien.  Dit godshuis van de kleermakers bijvoorbeeld.  Gebouwd in 1756 door meester-metselaar Hendrik Bultinck en het het timmerwerk was van Emanuel van Speybrouck.  Die mannen behoorden in die tijd tot de top van de ambachtslui.  Het resultaat mocht er dan ook wezen: een dubbel huis met acht wooneenheden in Lodewijk XV-stijl en daar bovenop een mansardedak.  Door de moderne normen van behuizing werden die woonheden van 8 tot 4 herleid in 1970 en in 1990 en laatst nog in 2001-2002 hadden serieuze restauratiewerken o.a. dit tot gevolg: eens te meer een fraaie gevel voor Brugge.
Heel even nog aanstippen dat voor 1756 de kleermakers hier al 130 jaar vier stenen camers (eenkamerwoningen) hadden waarin hun oude en zieke gildeleden gratis onderdak kregen.  De huisjes die er toen stonden waren echter zodanig vervallen geraakt dat het bestuur besloot om  ze met de grond gelijk te maken  en dit gebouw er  voor in de plaats te zetten.

Mijn blog verraadt me.  Regelmatig krijgt u foto's te zien van een avondlucht.  Een zonsopgang boven Brugge heeft u hier bij mij nog nooit gezien.  Dat kan nochtans ook heel mooi zijn.  Ik beken het dan ook meteen: ik ben meer een avondmens.  Daar is niks mis mee natuurlijk maar voor een zonsopgang bent u hier aan het verkeerde adres.  En toch heb ik u eens verrast met zo een matinaal kiekje.  Het was dan ook omdat ik die nacht gewoon niet geslapen had.  Het was tijdens de Nacht Van Vlaanderen te Torhout, die loop- en wandeltocht van 100 kilometer.  Toen heb ik de zon nog eens zien opgaan, en hoe!
Dit kiekje hier toont de Oude Gentweg, niet meteen het mooiste van Brugge maar de avondlucht maakt veel goed.

Vandaag tonen we een nieuwe plaats in de binnenstad van Brugge.  Net zoals de 73 voorgaande plaatsen is ook deze plaats vlot bereikbaar en zichtbaar voor iedereen.  Waar is het?

De Gouden-Handrei is een plaats in Brugge die drie vierden van het jaar weinig opvalt tussen alle andere mooie plekken die Brugge rijk is.  Het is pas vanaf het einde van de zomer tot het einde van de herfst dat het reitje maar vooral de huizen erlangs hun geheimen prijsgeven want dan begint de wilde wingerd te verkleuren en dat tovert voor onze ogen het schoonste kleurenpalet dat men indenken kan.  Pas op: dit is nog maar het begin.  Binnen 1 à 2 maanden is het hier nog veel schoner.  Zeg ik het goed Jan: wilde wingerd?

De uitzonderlijk warme septemberdagen doen het misschien niet vermoeden maar langzaam maar zeker schuiven we naar een ander seizoen op.  De dagen korten opnieuw.  's Morgens kan het lang fris zijn.  En de eerste bladeren verkleuren.
De Visspaanstraat.

In het huis in het Pandreitje 17 (waarvan de gevel de toegang verschaft tot het steegje van de laatste quizvraag) staat een beeldje, eens te meer een zwarte madonna maar haar kindje Jezus is nog relatief blank gebleven.  We zullen in de toekomst eens nagaan of bij de renovatiewerken ook dit beeldje terug presentabel gemaakt wordt.  Het beeldje is trouwens een kopie van het exemplaar dat terug te vinden is in het Noord Gistelhof 1.

De juiste oplossing werd gevonden door Tijs.  Het is een steegje dat uitkomt in de straat Pandreitje en het loopt heel diep tot achter alle huizen van de Rozenhoedkaai.  Maar ook achter de huizen van de Geerolfstraat.  Het ligt tussen het Pandhotel en het huis rechts dat compleet gerenoveerd wordt in.
Meteen duikt er een nieuwe naam als winnaar op: Tijs.  Proficiat Tijs!

  Het zandsculptuurfestival aan het station met als thema Brugge, een verhaal van meer dan 1000 jaar, blijft  nog een weekje langer open.  Nog tot 24 september kunt u er geschiedenis en legenden van Brugge in zand uitgebeeld zien.  Nu alleen maar hopen dat het waar is dat het verlengd wordt.   In  Blankenberge hebben ze op het ogenblik ook zo een zandsculptuurdinges  en onlangs kondigde men er aan dat het nog 14 dagen langer te bezichtigen valt (tot begin oktober) om een paar dagen met beschaamde kaken te moeten meedelen dat het uiteindelijk toch niet langer open zal zijn omdat de firma die hun de tenten verhuurde voor de komende weken al andere opdrachten aanvaard had.

   Het verhaal van Graaf Boudewijn en de beer in zand verteld.  Het huzarenstukje van onze Boudewijn met de IJzeren Arm moogt u gerust met een korreltje zand, euh pardon, zout nemen.  Aan de beer te zien was het absoluut een oud geval.  Hij had maar één tand meer, al de rest was van ouderdom uitgevallen.  Op die manier is het al heel wat gemakkelijker om zo een kolossaal groot maar tandeloos, klauwloos, blind en doof beest met een speer aan het spit te steken.

2 maart 1127.  De moord op graaf Karel de Goede in de Sint-Donaaskathedraal.  Het was voor de Bruggelingen het teken om hun stad beter te beveiligen.  Al in 1128 werden nieuwe grachten gegraven en de eerste omwalling van de binnenstad was een feit.

Dit is de Garenmarkt zoals ze er deze avond omstreeks halfnegen bij lag.  Er was een onwezenlijk licht aanwezig, zowel van de lucht als van de verlichting.  Hier op deze plek moet de zetel van de Bank Dujardin in de negentiende eeuw gevestigd geweest zijn.  Het probleem is dat we weinig kunnen vergelijken met de situatie vroeger.  Waar zich nu de school KHBO en ernaast het rusthuis de seniorie Ten Eeckhoute zich bevinden, daar waren het privéhuis met daarbij de grote tuin van de Dujardins en ernaast de bank.  Eén ding is zeker: het moet iets impressionants geweest zijn waarbij deze nog authentieke ingang een belangrijke rol speelde.