Achille Van Acker (3de en laatste)

Waarom Achille Van Acker tot op vandaag zo tot de verbeelding spreekt?  Omdat hij maar tot zijn tiende jaar naar school gegaan is en toch dankzij zelfstudie het ver geschopt heeft, ja zelfs doctor honoris causa van de universiteit van Rijsel werd.  Omdat hij op politiek gebied de grootste Bruggeling ooit geweest is.  Zijn invloed op Brugge en België viel en valt niet te onderschatten.  Iemand als een Jean-Luc (Dehaene) reikt op dat gebied maar aan zijn enkels en trouwens: laatstgenoemde heeft meer de verdienste Club Brugge op de kaart gezet te hebben dan Brugge zelf.  En ten derde omdat Van Acker een soort volks charisma had en dat hij zo charmant uit de hoek kon komen als hij een woordje Frans moest spreken.  Hij sprak namelijk een soort Français Bruzois.  De grapjes die er op dat gebied circuleerden van taalkundige versprekingen van de man (waar gebeurd of niet) zijn gewoon niet te tellen.

Regelmatig krijgt u de komende dagen op Bruggeblog een beroemde bewoner van het Brugs kerkhof te zien.  De laatste rustplaats van hem of haar bedoel ik natuurlijk en datgene wat er op de Centrale Begraafplaats  ter nagedachtenis van die persoon  te zien is.
Ik kan uiteraard niet beter starten dan met het grafmonument van Achille Van Acker en diens vrouw.  Achille is met grote voorsprong de meest tot de verbeelding sprekende Bruggeling ooit.  Niet voor niets stond er in de definitieve uitslag van de verkiezing van De Grootste Belg slechts één Bruggeling nog voor hem in het klassement, namelijk Guido Gezelle en die arme man, vooral bekend van zijn pennevruchten, ligt hier ook.  Feitelijk was er nog iemand van Brugge voor hem in het eindklassement geraakt: Hugo Claus, maar die man zegt zelf dat het enige wat hem met Brugge bindt het feit is dat hij hier geboren is.
Tiens, Claus, Gezelle, Achille Van Acker, zij hebben allemaal geschreven.  Jawel, ook Achille heeft boeken geschreven, vooral gevuld met verzen of volkskundige notities.

Het nieuwe Brugse kerkhof werd aangelegd op de gronden van het vroegere Sint-Trudoklooster en op 1 november werd het geopend.  Toen het bewind van Jozef II afgelopen was bepaalde een Hallegebod van 20 november 1789 dat opnieuw mocht begraven worden op de parochiekerkhoven.  Het heeft niet lang mogen duren want tijdens het Franse bewind mocht dit bij order van de maire op datum van de 30ste ventose van het jaar XIII (omgerekend naar onze gewone tijdrekening was dat op 21 april 1805) opnieuw niet meer en moest iedereen op het stedelijk kerkhof begraven worden.
Dat dergelijke verordeningen bij de bevolking en bij de parochieherders die een bron van inkomsten verloren zagen gaan niet altijd in goede aarde viel valt te lezen in een krantenartikel van de Gazette van Brugge van 31 oktober 1873:
"Maar het bevel van den duitschen keizer (d.i. Jozef II) werd niet stiptelyk onderhouden, want menige overledenen werden nog in de stad begraven, en de gedoogzaemheid der politie was op het einde zoo groot geworden, dat men alhier gelyk in andere steden, de lyken ter aerde bestelde, als of de wet van den liberalen zoon van Maria Theresia, nooit hadde bestaen.
Eene wet door keizer Napoleon den eersten, ten jare 1805 uitgegeven, heeft strengelyk het beval van den duitschen vorst ten uitvoer doen brengen en het is sedert dit jaer dat het algemeen kerkhof, buiten de voormalige Catharinepoort gelegen, onophoudelyk de laetste rusteplaets der overleden bruggelingen is gebleven."
Al meer dan tweehonderd jaar wordt hier dus begraven en in die 200 jaar heeft de Centrale Begraafplaats enkele keren moeten uitbreiden omdat ze te klein werd.

Kerkhof, kerk-hof.  We zeggen het nog altijd zo omdat in oorsprong de begraafplaats voor de overledenen altijd was in de hof rondom de kerk.  In dorpen is dat nog altijd zo maar in steden niet meer.   De oorzaak hiervan moeten we zoeken bij de Oostenrijkse keizer Jozef II die het eind de 18de eeuw hier voor het zeggen had en in 1784 een maatregel uitvaardigde waardoor steden verplicht werden om 1 of meerdere begraafplaatsen aan te leggen buiten de stadsmuren en dat van dan af, omwille van de openbare gezondheid en hygiëne niemand nog langer in of rond de kerken begraven mocht worden. 

Vrijdag de dertiende.  Terwijl iedereen vandaag naar de krantenwinkel holt om op de lotto te spelen om op die manier snel rijk te (willen) worden behoor ik tot die zeldzame soort Belgen die nooit tot bijna nooit gokt of aan een gokspel meedoet, want dat is de lotto per slot van rekening ook.  Ik zal dus waarschijnlijk nooit plots rijk worden maar toch ook nooit arm (-er) want ik spaar geld uit door niet te gokken.
Neen, vandaag vrijdag de dertiende heb ik rondgedwaald op de Centrale Begraafplaats op Assebroek, bij de bevolking beter gekend als het Brugs Kerkhof.  Het ligt niet in het centrum van Brugge maar omdat het hier zo speciaal is en er hier ook zo veel personen begraven liggen die in Brugge gewoond, gewerkt en ja, ook voor Brugge iets betekend hebben, daarom mag ik  het niet laten  om  er  iets over te schrijven.  Sommigen noemen dit kerkhof zelfs het Père Lachèse of het Schoonselhof van Brugge.
Dit is het poortgebouw, gebouwd omstreeks 1800, en via deze poort komen we in de  hoofddreef van de begraafplaats.  Langs deze kant liggen ook de oudste grafmonumenten.  Sedert de wet van 20 juli 1971 bestaat er geen eeuwigdurende vergunning meer voor grondconcessies die meer dan vijftig jaar geleden waren verleend indien geen hernieuwing van de aanvraag werd ingediend.  Zo komt het dat een deel van die oude graftekens en grafkelders nog in privébezit zijn en de andere, die niet hernieuwd werden, stadseigendom werden.

Ja jongens, die affiches hier hebben blijkbaar meer effect op mijn blog dan daar waar ze hangen want nog altijd weet u niet waar dit is.  Misschien nu wel.  Het is in het centrum van Brugge.
Met excuses voor de rode lichtvlek rechts onderaan de foto.

Popartiest Sting heeft een nieuwe CD uitgebracht en van de man zijn we al heel wat gewoon.  Mooie popdeuntjes met aartsmoeilijke teksten zoals 'De Do Do Do, De Da Da Da' maakte hij bij The Police.  Later ging hij zich solo op wat serieuzer popwerk toeleggen en sommige van zijn nummers op zijn soloplaten verraadden al zijn interesse voor klassieke componisten zoals Prokofiev en Bach.
Nu is hij met zijn kersverse muziekCD helemaal de klassieke toer opgegaan.  Verleden jaar kreeg de man een luit cadeau en sindsdien heeft hij zijn vingers op dat ding kapot gespeeld om de techniek toch maar enigszins onder de knie te krijgen.  Op de CD, Songs  From The Labyrinth, uitgebracht bij - alsjeblieft - Deutsche Grammophon brengt hij zijn versies van luitliederen van de 16de eeuwse John Dowland.  Die man is volgens Sting de eerste singer-songwriter uit de geschiedenis.
Dit terzijde. 
Hier in Brugge speelde deze namiddag op het Huidevettersplein een jongeman ook op de luit.  En op dit pleintje, hoe kan het ook anders, had hij constant publiek om zich heen.
A propos: dat groene potje voor zijn voeten was niet zijn drinkbeker maar een bekertje waarin men geld kon deponeren als men de muziek mooi vond of als men medelijden had met de jongeman of als men toch geld te veel had en ze hier kwijt wilde.

Typisch.  Veel winkelpanden in Brugge hebben boven de winkel onbewoonde appartementen die totaal verkommerd zijn.  Langs de straatkant merkt u er meestal niks van want de gevel in de winkelstraat ziet er (op enkele uitzonderingen na) altijd tiptop in orde uit.  Maar als u zich de moeite wilt getroosten om eens  een kijkje achteraan te nemen, dan merkt u gauw dat de façade echt een façade is van een voor de rest verkommerd gebouw.  Als zelf al takken bovenaan het gebouw beginnen uit te groeien!
Dit kunt u zien als u in de Geerwijnstraat met uw rug naar het Muntplein staat.  De twee gebouwen herbergen twee deftige boetieks.

'New Orleans Jazz'
Het is het tweede werk van Jeanal dat u tot begin volgend jaar nog bekijken kunt wanneer u door het Arentshof wandelt.

Jean Allemeersch, Bruggeling van geboorte (1959), gebruikt een afkorting van zijn naam als artiestennaam, namelijk Jeanal.  In de kunstetalages van het gewezen koetshuis van het Arentshuis stelt hij nog tot 2 januari 2007 twee werken tentoon. Door de band  genomen kan wat  hier meestal getoond wordt door mijzelf weinig geapprecieerd worden.  Deze keer is dat anders.  Vooral het gebruik van de koperen buizen in combinatie met de olieverfschilderijen is apart en geslaagd.  Dit werk kreeg als titel 'Cool Jazz' mee. 

Eind deze maand wordt Halloween gevierd.  Hallo, wien? Halloween!  En we zullen het geweten hebben.   Waar deze traditie in de Angelsaksische landen stilaan op de terugweg is barst het hier de laatste jaren nog maar pas uit.  Slenter dezer dagen vijf minuten doorheen een winkelstraat en de doodshoofden, heksen en maskers hebben u die vijf minuten lang vanachter de vitrines langs alle kanten aangestaard.  De commercie heeft er een gouden kalf bijgekregen.  Vanaf nu tot het einde van het jaar hebben we het opnieuw zitten, ja want Halloween pas gedaan komt de Sint er al aan en na hem die goeiige oude Kerstman.

Jawel, dit is te zien in de Brugse binnenstad maar blijkbaar hebben de affiches die hier hangen (momenteel is dat vooral reclame voor Rocktober) weinig effect want u weet ze niet zijn.  Of toch?

Bij het lezen van deze titel denkt u waarschijnlijk: ach, toch niet weer zo een Mariabeeldje met naast of op haar schoot het kindeke Jezus.  Neen, het is niet weer van dat.  Het is het onderdeel van de beeldengroep die op het Zand staat waar die fietsers uitgebeeld zijn.  Verouderd nietwaar?  Nu wil ik het niet echt hebben over de manier van kleden of de haartooi maar gewoon over de manier waarop moeder haar kleine vervoert: dàt is verouderd.  Nu is het vooral vader (en in mindere mate moeder) die de kleine(-n) in zo een karretje achteraan zijn fiets door het drukke stadsleven brengt waar men zijn moet.

Wat bij de meeste van de ons omringende 'beschaafde' landen ondenkbaar is, dat is bij ons perfect mogelijk.  Alle soorten gebouwen worden bij ons zo maar op een hoopje gegooid.  Oude huizen, nog oudere, moderne, nog modernere, ...   Op een oppervlakte van bijvoorbeeld honderd op honderd meter staat alles kriskras door elkaar zoals hier in West-Brugge.  Een situatie als dit is in bijvoorbeeld Nederland, het Groothertogdom Luxemburg of Duitsland ondenkbaar, onmogelijk, onvindbaar.
België heeft nu eenmaal een ingebakken koterijenmentaliteit.  Deze term komt niet van mij maar een van de meest gerenommeerde Belgische fotografen: Michiel Hendrycks.

!?&!!!!?&&%%§*%&!    (voor u vertaald:  tandpijn, vooraf en de uren na mijn bezoek aan de tandarts)

Herinnert u zich de historische bokskamp tussen Cassius Clay (Mohammed Ali) en onze Westvlaming Jean-Pierre Coopman?  Toen de Leeuw van Vlaanderen, oog in oog met de meester, amper een muis bleek te zijn?  Welnu, zoals Jempi zich na de kamp gevoeld moet hebben, zo voel ik mij vandaag.  Ik ben namelijk voor de vierde en voorlopig laatste keer langsgegaan bij de tandarts en die heeft me van mijn laatste wijsheidstand verlost.  U bent dus verwittigd.  Mocht ik totnogtoe vlagen van schranderheid vertoond hebben, dan is dit van vandaag af, samen met mijn wijsheidtand hardhandig uit mij weggetrokken.
In vergelijking met Jean-Pierre Coopman is er één verschil (denk ik, hoop ik): ik werd in tegenstelling tot Jempi vooraf verdoofd.
Toch voel ik me nog wat groggy en zodoende werk ik vandaag maar op halve kracht.
O ja, excuseer, dit is Bruggeblog en gaat over Brugge, meer bepaald de binnenstad.  Het Prinsenhof, daar had ik het gisteren over en zal ik het vandaag ook nog even over hebben.
Zoals u zien kunt is de lap grond tussen Prinsenhof, Ontvangersstraat en Moerstraat één open bouwwerf geworden en dat zal de komende maanden, tot grote ergernis van de buren, jammer genoeg niet anders zijn.
"'t Is altijd lente bij de tandartsassistente, ..."  Excuseert u mij maar dit liedje spookt al uren door mijn hoofd.  Ik weet echt niet hoe het komt.

Ik weet het niet hoor.  Het kan misschien een persoonlijke indruk zijn maar ik heb een onbestembaar misselijk makend gevoel bij de prominente aanwezigheid van al dat blauw hier dat, quasi toevallig, in deze straat paradeert, de Moerstraat, de straat die zelf al maandenlang in de rouw is en zeker nog gedurende vele maanden het zwart als schutkleur blijven kiezen zal. 
Bwah, 't leek vanmiddag precies alsof iemand opnieuw in een flauw afkooksel van een aflevering van Aspe in beton levend begraven werd en dat deze twee halfzachten wachten moesten tot het beton stijf genoeg werd om dan pas tot handelen over te gaan.

Een tussendoortje tussen alle Prinsenhofgedoe door.  Er is op Bruggeblog nog zoiets als een foto- oftewel quizvraag.  En aangezien de vorige vraag opgelost werd (rara, door wie?) ben ik hier met een nieuwe.  Het lijkt alsof Brugge een onuitputtelijke bron voor fotovragen is.  Kijk, dit hier is een plek die me altijd al geïntrigeerd heeft.  Het is aan u om te weten waar die plek zich bevindt.  Eén ding is zeker: het is in de binnenstad.

De buurt van het Prinsenhof is zich heel duidelijk bewust van wat hen boven het hoofd hangt.  Ondanks al hun protest vooraf gaat het project Palace Hotel Charles V onverbiddelijk door.  Wat politiekers er ook over mogen zeggen: dit protest overstijgt de normale NIMBY-protesten.  (voor alle duidelijkheid: NIMBY = Not In My Backyard, slaat op buurten die eigenlijk alles tolereren zolang het maar niet bij hen gebeurt want dan pas gaat men actie voeren).  Zeg nu zelf: een buurt die jarenlang als woonerf beschouwd werd wordt op slag een drukke wijk want de ondergrondse parking die in maak is onder het Prinsenhof voorziet ruimte voor enkele honderden wagens en die wagens moeten allemaal door de Moerstraat.  Kunt u daar nog een touw aan vastknopen?  En hoe zat het ook alweer met die hotelstop in Brugge?  Het kan niet anders dan dat, net zoals in bepaalde tekenfilms, in de ogen van sommige bewindslieden dollartekens verschenen die, ondanks taai buurtverzet, nooit meer verdwenen.