Jeanal

Eind deze maand wordt Halloween gevierd.  Hallo, wien? Halloween!  En we zullen het geweten hebben.   Waar deze traditie in de Angelsaksische landen stilaan op de terugweg is barst het hier de laatste jaren nog maar pas uit.  Slenter dezer dagen vijf minuten doorheen een winkelstraat en de doodshoofden, heksen en maskers hebben u die vijf minuten lang vanachter de vitrines langs alle kanten aangestaard.  De commercie heeft er een gouden kalf bijgekregen.  Vanaf nu tot het einde van het jaar hebben we het opnieuw zitten, ja want Halloween pas gedaan komt de Sint er al aan en na hem die goeiige oude Kerstman.

Jawel, dit is te zien in de Brugse binnenstad maar blijkbaar hebben de affiches die hier hangen (momenteel is dat vooral reclame voor Rocktober) weinig effect want u weet ze niet zijn.  Of toch?

Bij het lezen van deze titel denkt u waarschijnlijk: ach, toch niet weer zo een Mariabeeldje met naast of op haar schoot het kindeke Jezus.  Neen, het is niet weer van dat.  Het is het onderdeel van de beeldengroep die op het Zand staat waar die fietsers uitgebeeld zijn.  Verouderd nietwaar?  Nu wil ik het niet echt hebben over de manier van kleden of de haartooi maar gewoon over de manier waarop moeder haar kleine vervoert: dàt is verouderd.  Nu is het vooral vader (en in mindere mate moeder) die de kleine(-n) in zo een karretje achteraan zijn fiets door het drukke stadsleven brengt waar men zijn moet.

Wat bij de meeste van de ons omringende 'beschaafde' landen ondenkbaar is, dat is bij ons perfect mogelijk.  Alle soorten gebouwen worden bij ons zo maar op een hoopje gegooid.  Oude huizen, nog oudere, moderne, nog modernere, ...   Op een oppervlakte van bijvoorbeeld honderd op honderd meter staat alles kriskras door elkaar zoals hier in West-Brugge.  Een situatie als dit is in bijvoorbeeld Nederland, het Groothertogdom Luxemburg of Duitsland ondenkbaar, onmogelijk, onvindbaar.
België heeft nu eenmaal een ingebakken koterijenmentaliteit.  Deze term komt niet van mij maar een van de meest gerenommeerde Belgische fotografen: Michiel Hendrycks.

!?&!!!!?&&%%§*%&!    (voor u vertaald:  tandpijn, vooraf en de uren na mijn bezoek aan de tandarts)

Herinnert u zich de historische bokskamp tussen Cassius Clay (Mohammed Ali) en onze Westvlaming Jean-Pierre Coopman?  Toen de Leeuw van Vlaanderen, oog in oog met de meester, amper een muis bleek te zijn?  Welnu, zoals Jempi zich na de kamp gevoeld moet hebben, zo voel ik mij vandaag.  Ik ben namelijk voor de vierde en voorlopig laatste keer langsgegaan bij de tandarts en die heeft me van mijn laatste wijsheidstand verlost.  U bent dus verwittigd.  Mocht ik totnogtoe vlagen van schranderheid vertoond hebben, dan is dit van vandaag af, samen met mijn wijsheidtand hardhandig uit mij weggetrokken.
In vergelijking met Jean-Pierre Coopman is er één verschil (denk ik, hoop ik): ik werd in tegenstelling tot Jempi vooraf verdoofd.
Toch voel ik me nog wat groggy en zodoende werk ik vandaag maar op halve kracht.
O ja, excuseer, dit is Bruggeblog en gaat over Brugge, meer bepaald de binnenstad.  Het Prinsenhof, daar had ik het gisteren over en zal ik het vandaag ook nog even over hebben.
Zoals u zien kunt is de lap grond tussen Prinsenhof, Ontvangersstraat en Moerstraat één open bouwwerf geworden en dat zal de komende maanden, tot grote ergernis van de buren, jammer genoeg niet anders zijn.
"'t Is altijd lente bij de tandartsassistente, ..."  Excuseert u mij maar dit liedje spookt al uren door mijn hoofd.  Ik weet echt niet hoe het komt.

Ik weet het niet hoor.  Het kan misschien een persoonlijke indruk zijn maar ik heb een onbestembaar misselijk makend gevoel bij de prominente aanwezigheid van al dat blauw hier dat, quasi toevallig, in deze straat paradeert, de Moerstraat, de straat die zelf al maandenlang in de rouw is en zeker nog gedurende vele maanden het zwart als schutkleur blijven kiezen zal. 
Bwah, 't leek vanmiddag precies alsof iemand opnieuw in een flauw afkooksel van een aflevering van Aspe in beton levend begraven werd en dat deze twee halfzachten wachten moesten tot het beton stijf genoeg werd om dan pas tot handelen over te gaan.

Een tussendoortje tussen alle Prinsenhofgedoe door.  Er is op Bruggeblog nog zoiets als een foto- oftewel quizvraag.  En aangezien de vorige vraag opgelost werd (rara, door wie?) ben ik hier met een nieuwe.  Het lijkt alsof Brugge een onuitputtelijke bron voor fotovragen is.  Kijk, dit hier is een plek die me altijd al geïntrigeerd heeft.  Het is aan u om te weten waar die plek zich bevindt.  Eén ding is zeker: het is in de binnenstad.

De buurt van het Prinsenhof is zich heel duidelijk bewust van wat hen boven het hoofd hangt.  Ondanks al hun protest vooraf gaat het project Palace Hotel Charles V onverbiddelijk door.  Wat politiekers er ook over mogen zeggen: dit protest overstijgt de normale NIMBY-protesten.  (voor alle duidelijkheid: NIMBY = Not In My Backyard, slaat op buurten die eigenlijk alles tolereren zolang het maar niet bij hen gebeurt want dan pas gaat men actie voeren).  Zeg nu zelf: een buurt die jarenlang als woonerf beschouwd werd wordt op slag een drukke wijk want de ondergrondse parking die in maak is onder het Prinsenhof voorziet ruimte voor enkele honderden wagens en die wagens moeten allemaal door de Moerstraat.  Kunt u daar nog een touw aan vastknopen?  En hoe zat het ook alweer met die hotelstop in Brugge?  Het kan niet anders dan dat, net zoals in bepaalde tekenfilms, in de ogen van sommige bewindslieden dollartekens verschenen die, ondanks taai buurtverzet, nooit meer verdwenen.

De reactie daarstraks van Thierry Creyf gelezen?  Dit is 'm dan, de Ontvangersstraat.  Totnogtoe wordt deze straat samen met de Moerstraat nog altijd beschouwd als woonerf.  Ik zal u hier niet opnieuw om de oren slaan met een officiële definitie van het begrip woonerf, dat voorgesteld wordt door dit blauwe bord met witte tekening, maar het zal voor iedereen duidelijk zijn: eens het Kempinski hotel definitief geopend wordt mag men deze borden meteen op het stort gooien.

Het kunsttijdschrift Vlaanderen, meer bepaald het recentste nummer ervan dat nu in de boekhandel ligt, werd samengesteld door de Brugse kunsthistoricus Jean-Luc Meulemeester.  Een collega van hem, Albert Janssens, schreef er ook een artikel in over Filips de Schone, geboren hier in het Prinsenhof in 1478.  Hij was de zoon van Maria van Bourgondië en van Maximiliaan van Oostenrijk.  Zijn doopsel vond plaats in de Sint-Donaaskathedraal die op de Burg stond.  Volgens Albert Janssens werd speciaal voor de doop van aan het Prinsenhof tot op de Burg een voetbrug gemaakt omdat de edellieden en hoogwaardigheidsbekleders zeker niet met hun voeten in contact zouden komen met de vuile straat.  In 1478 waren de straten bijlange nog niet zoals we ze nu kennen.  Het schijnt dat de boreling door zijn stiefgrootmoeder Margareta van York, toen men op de Markt aangekomen was, bij zijn penis vastgehouden werd en zo aan het volk vertoond.  Dit om aan iedereen duidelijk te maken dat het een jongentje was.  Want Franse geheime agenten hadden het gerucht verspreid dat de baby een meisje was.  Frankrijk aasde op de Bourgondische bezittingen en een mannelijk leen kon nu eenmaal niet door een vrouw geërfd worden.

Vandaag gaan we eens kijken hoe ver het staat met de omvorming van het Prinsenhof tot hotel op het terrein gelegen tussen het Prinsenhof, de Ontvangersstraat en de Moerstraat.  De foto's dateren van deze namiddag, dus, recenter dan dit kan bijna niet.
Zoals u ziet staat alles nog in de steigers.  Maar overal is men druk in de weer.  Toch heb ik zo een klein vermoeden dat er nog vele maanden zullen verstrijken vooraleer alles afgewerkt zal zijn. (streefdatum: maart 2007)
Dit is het Prinsenhof, de plaats waar ooit in de 15de eeuw de Bourgondische Hertogen resideerden.  Het  gebouw zelf dat we zien is hoofdzakelijk van 1888 toen het grondig herbouwd werd.
Laat ons ook niet verwarren met Hotel Prinsenhof dat gelegen is om de hoek in de Ontvangersstraat.  Aangezien de naam Hotel Prinsenhof al bestaat moest men op zoek naar een nieuwe naam.  Zoals op het bord vooraan vermeld zal dit complex, eenmaal af, luisteren naar de naam Palace Hotel Charles V.  Ik zou zo zeggen: Vlaamser kon het niet, zeker?  In alle geval wordt het een Kempinski 5-sterrenhotel met onder meer negentig kamers waarvan tien suites, een restaurant met 150 zitplaatsen en een ondergrondse parking.

Kent u de wegcode?  Weet u exact wat dit bord betekent?  Normaal gezien moet u neen antwoorden ofwel iets vrij vaags formuleren.  Als u heftig van ja knikt dan weet ik zeker dat u ofwel politieagent bent of aan het studeren bent om uw rijbewijs te halen.
Voor alle duidelijkheid, ik heb het eventjes opgezocht en dit bord c1 betekent: Gesloten in beide richtingen voor voertuigen, ruiters en geleiders van rij- of trekdieren of vee.
Ik vind het leuk hoe men nu nog altijd zo een archaïsch taalgebruik blijft hanteren, ook in de wegcode dus.  Als ik het goed voorheb mag een loslopend paard hier dan probleemloos door lopen?  En wat met een skateboarder? Een skeeler?  Een GSM'ende jogger?  Een kind op een hobbelpaard?  Een zwalpende toerist op zoek naar 't station?
Alle gekheid op een stokje: dit is de Begijnenvest.

Carlos Dejaegher speelt blijkbaar buiten categorie.  Opnieuw was hij het die met de oplossing kwam.  Dit is, zoals hij schreef, het eethuis 't Botaniekske in de Minderbroedersstraat.  Dit is de zijgevel langs de kant van de Schaarstraat.  De uitbaters gaan er prat op dat het gebouw dateert van 1612 en de naam 't Botaniekske, dat is niet moeilijk te raden waarom het zo noemt.  Het ligt namelijk aan het Astridpark, in de volksmond de Botanieken Hof.

Foto nummer twee van deze plaats in het centrum van Brugge.  Het venstertje is nog altijd niet schoongemaakt.  Weet u waar het is?

De totale restauratie van de gebouwen van de voormalige mouterij Cauwe ontving in 1985 de 'Prix Europa Nostra' en dat mag geweten zijn.  Deze plaat op de muur langs de kant Oostmeers herinnert daaraan.

Dit is het Kapucijnenreitje met links de voormalige mouterij Cauwe.
In het middengedeelte ervan werd de mout gestapeld en in zakken gedaan.  Aan de andere kant van het gebouw is er een binnenkoer en via die binnenplaats werden de zakken weggevoerd.

Dit is de kant Westmeers waar de helaas verdwenen ronde schouw in zat.  Onder het dak hier was een koepel die de warme, vochtige lucht verzamelde en liet ontsnappen door de ronde schoorsteen zodat de nodig luchtcirculatie ontstond voor het moutproces.  De productie van warme lucht gebeurde uiteraard beneden.  Dit volledige proces vroeg weinig licht en daarom bevatte deze straatgevel een blinde muur.  Omdat dit gedeelte omgevormd werd tot appartementsgebouw werden er uiteraard vensters en een deur in aangebracht.

De zolder bevatte vroeger enkele zogenaamde uilenpannen, dakpannen met overdekte luchtgaten, nodig om het opgestapelde graan te kunnen luchten.  Die zijn verdwenen en in de plaats zijn grote vensters gekomen.
Vanuit de zolder werd het graan voor het vochtig maken naar de tussenvloer neergelaten.  Die ruimte werd gelucht door kleine ramen met regelpanelen.  Op de laagste vloer gebeurde het kiemen van de gerst op een welbepaalde temperatuur.  De luchttoevoer werd geregeld door het openen of sluiten van de regelpanelen in de kleine vensters. 
Wanneer het kiemen voldoende gevorderd was werd het natte graan opgehesen in de vierkante toren met ronde schouw, kant Westmeers, maar die tijdens de restauratie verdwenen is.  Daar werd het graan op 2 netten uitgespreid.  Warme lucht werd in de schouw geblazen waardoor het kiemproces plots onderbroken werd en waardoor de uiteindelijke 'mout' ontstond.