Stan, zoontje van onze Glenn en Andrea, geboren 14 september 2018.

Diede, geboren 3 mei 2016, dochtertje van onze Glenn en Andrea.

Achterkleinkind van mijn halfzus Elie.

Pamela Nuytkens, dochter van Raymond Nuytkens neef van papa.

Papa net gedoopt of 1 jaar....lijkt me in ieder geval niet de ideale speelkleding! 1908.

papa doet zijn 1ste communie...1914...6jaar...100 jaar geleden.

foto gemaakt in 1949.

Rotterdamsch Nieuwsblad 01-09-1925. Werd Ridder in de orde van Oranje - Nassau.

Gegevens Adolf Arnold Cornelis Boshom bijgewerkt zie datum 15-05-2005 hier in blog.

Aan alle Blog-vrienden, een liefdevolle Kerst en een heel mooi en gezond 2014. Groetjes van Claudine.

Foto genomen in de kerstwinkel in Boedapest.

Mijn maatje en lief, vandaag 37 jaar getrouwd.

Ook nationale feestdag van België en troonswisseling, heel veel geluk en wijsheid gewenst aan de nieuwe Koning Filip en Koningin Mathilde. 

Voor Koning Albert en Koningin Paola, geniet van jullie rustiger leven.    

60 jaar...de tijd vliegt...

De grote vakantie ging zoals gewoonlijk naar Frankrijk, met de laatste paar dagen een bezoek aan Kemmel...deze foto is genomen op de camping Ypra.

Op clogie2 staat een reisverslag van deze vakantie.

Prettige Kerstdagen en een gelukkig en gezond Nieuwjaar.

De dag begint met regen en het ziet er niet naar uit dat het snel zal ophouden. Na het ontbijt dan maar koffer gepakt en zitten lezen. Om 12 uur moeten we de kamer uit, dus verder lezen in de lounge. Maar om 13u30 is het droog en lopen we naar de haven om de Romeinse villa’s te gaan bekijken, hadden we al geplant voor de laatste dag.

Er zijn verschillende villa’s en de mozaïeken schijnen heel mooi te zijn.

We beginnen bij het huis van Dionysius. Een kwart van de totale vloeroppervlakte zo’n 2000 m² vierkante meter  is bedekt met mozaïeken, alles is goed te zien vanaf de houten loopbruggen.

Enkele hiervan zijn de triomftocht van de wijngod Dionysius, afgebeeld op een wagen getrokken door 2 panters, de 4 jaargetijden, jachtscènes en taferelen van de wijnoogst, castor en Polus nakomelingen van Leda en Zeus, Phaedra en Hippolytus en de cupido die Phaedra’s

Liefde voor haar stiefzoon deed ontvlammen enz.

In het huis van Aion zien we een gedetailleerd tableau van 5 panelen waarop het heidens geloof tot uitdrukking wordt gebracht in een tijd dat het Christendom in opkomst was.

De villa van Theseus, 9600 vierkante meter met luxe kamers, privé – badcomplex, binnenplaats en personeelsvertrekken, was vrijwel zeker het paleis van de Romeinse gouverneur.

Het huis van Orpheus, Heracles vecht tegen leeuw, Amazone te paard gewapend met bijl enz.

Aan de voet van de vurtoren ligt ook nog een gerestaureerd odeon = Theater uit de 2^de eeuw, is gemaakt van blokken kalksteen. Daarvoor lag een groot openbaar plein, dit kan je nog goed waarnemen aan de resten van de Corintische zuilen en andere overblijfselen.

Er is ook nog een Byzantijns kasteel Saranta Kolenes, werd vernoemd naar de 40 zuilen, afkomstig van ruines, die bij de bouw opnieuw werden gebruikt. Het kasteel is over een Byzantijns vestingwerk heen gebouwd in het begin van de 13^de eeuw, het werd verwoest in 1222 door een aardbeving.

Als je niet van oude ruines houdt is het hier toch heerlijk toefen, het is een stukje Cyprus waar de tijd heeft stil gestaan. De beplanting is wild maar kleurrijk en mooi.

Na hier een paar uur te hebben rondgelopen, komen er weer donkere luchten aanzetten, we kunnen toch nog even op een terras neerploffen om even na te genieten en zijn ook net nog op tijd in het hotel voor de bui weer losbarst. Daar gaan we verder op het overdekte terras, we eten in het hotel en om 21 uur 30 worden we opgehaald met de bus en naar de luchthaven gebracht.

Het vliegtuig vertrekt om 00u10 en om 03u15 landen we in Zaventem. Ik heb voor het eerst minstens een uur geslapen in het vliegtuig.

Het busje dat ons naar de parking brengt staat al klaar en om 04u05 rijden we Brussel uit, om 05u30 thuis, nog even wat drinken en om 06 uur toch nog even naar bed tot 10 uur.

’t Was een mooie vakantie, we hebben genoten, jammer van de regen de laatste dag maar de Cyprioten waren er vast blij mee.

Eindelijk het zwembad wordt gevuld. De hele week zijn ze bezig geweest met herstelwerkzaamheden op zijn elfenendertigste! Zwemmen konden we wel maar dan bij de buren of in het overdekt zwembad van het hotel, maar het is gelukkig niet zo warm dat je ernaar snakt…Giel mag zo en zo niet zwemmen in een zwembad i.v.m. zijn oren. In de zomer is het wel nodig zo’n zwembad met die bloedhitte. De hele week is het nu tussen de 20 en 24 graden, dat is voor ons genoeg, kan je lekker van alles ondernemen . De luchtvochtigheid is hier ook laag, als ik mijn haar was is dat in een mum van tijd droog, terwijl dat thuis wel zo’n 2 uur duurt.

’s Middags weer naar de haven gelopen en het fort bezocht wat daar staat. Boven een mooi zicht op de kustlijn. Daar ontmoeten we een man die net als Giel ook burgemeester is, maar dan in Engeland, een tijdje mee staan kletsen. In Engeland hebben ze maar een ambtstermijn van 1 jaar en het is een meer representatieve functie…maar dat wisten we al.

Weer neergestreken op één van de vele terrassen die bij de oude pakhuizen staan, genieten we verder van de dag.

Na het ontbijt aan het zwembad…nog steeds zonder water!

Een beetje lezen, puzzelen, verslagje schrijven. Giel is zijn aan zijn speech bezig voor het afscheid/ begin job.

’s Middags wat wandelen, terrasje zitten, hapje eten…luieren in ’t algemeen.

Onze laatste dag dat we het autootje hebben gaan we gebruiken om naar de ruïnes van het oude Kourion te gaan, deze liggen boven op een rots ten westen van Limassol. We rijden er vlot naar toe en zien meteen dat het uitzicht hier in ieder geval al prachtig is. De entree is 1 euro 50 per persoon, dat zijn nog eens vooroorlogse prijzen.

Eerst langs het huis van Eustolius, een plaatselijke weldoener. Na de aardbeving van 365 schonk hij zijn medebewoners zijn badinrichting en bijgebouwen.

Het huis en zijn mozaïeken bekijk je vanaf loopbruggetjes, het 1^ste mozaïek groet de gasten “treedt binnen voor geluk van het huis”, nog een mozaïek wat goed bewaard is gebleven is een medaillon van een vrouw met een meetstok in de hand, dat is Ktisis die de schepping symboliseert.

Schuin onder het huis ligt het theater van Odeon, dit is gebouwd in de wand van de heuvel 80 m boven de zeespiegel, dus hier ook een prachtig uitzicht. In de 2^de eeuw voor Christus werden er Griekse toneelstukken opgevoerd, in de 1^ste eeuw na Chr. Werd het opnieuw opgebouwd door de Romeinen voor wedstrijden tussen gladiatoren en wilde dieren. Daarna weer gebruikt door de christenen voor toneelstukken. De 17 rijen stenen banken bieden plaats aan 3500 personen.

Dan via paadjes met rijke flora en mooie uitzichten naar de Christelijke basilica, gebouwd in opdracht van de bisschop Zeno van Kourion, die in 431 de Cypriotische kerk vertegenwoordigde. De kerk is deels opgebouwd uit stenen en zuilen van andere gebouwen die verwoest waren door een aardbeving. Wat er nu nog overblijft van de kerk zijn een deel van het middenschip, kapel, sacristie, bijgebouwen en bisschoppelijk paleis.

Hiernaast liggen dan nog de resten van een Romeins forum, waterreservoir, fonteinhuis en privé woningen, langs de kustweg zien we nog het huis van de gladiatoren.

Hebben hier toch wel zo’n 2 à 3 uur rondgelopen, ook dit was weer de moeite waard om te zien.

We rijden nu naar Akrotini schiereiland, allemaal citrus -boomgaarden, leuk om te zien, weer eens wat anders dan appels en peren. Aan de noordelijke rand van de boomgaarden ligt het Kolssi kasteel. Het was een toevluchtsoord van de Kruisvaarders die in 1291 waren verdreven uit het Heilige land. Ze hielden het in handen tot 1488, daarna werd het weer hersteld door Louis Magnac grootcommandeur van de hospitaalridders. Deze orde werd in 1312 verboden door de paus, wat er daarna mee gebeurde weet ik niet maar in 1930 werd het kasteel gerestaureerd tot wat het nu is, niet echt bijzonder maar wel aardig…en vlak voor de  ingang is een streekwinkeltje met een leuk terrasje en daar was het heerlijk toeven.

We waren nu ook vlakbij het zoutmeer van Akrofiri en daar zouden flamingo’s zitten…dus toch maar even gaan kijken, dat viel tegen geen flamingo gezien, misschien was het niet de goede tijd, maar wanneer moet het dan want in de zomer schijnt het meer zowat droog te staan doordat de regen op Cyprus jaarlijks minder wordt. We rijden de weg uit en komen bij een Engelse militaire basis, dus rechtsomkeer maken en terug.

We proberen ook nog even naar het klooster van Agios Nikolaes te gaan, maar we vinden de ingang maar niet en geven het dan maar op, achteraf gezien wel jammer.

De terugreis over de oude weg naar Pafos is wel weer erg de moeite, we komen langs de Episkopi kazerne, het hoofdkwartier van de Britsh Sovereigh Base Area. Het ziet eruit als een stukje Engeland, is enorm uitgestrekt , Engelse huizen, winkels, ziekenhuis, banken, kerken, sportvelden, die wonen hier mooi…ik hoop alleen dat ze nog even wachten met hun vliegtuigen te gebruiken tegen Lybië, nu wij op het eiland zijn, want die Kaddafi vertrouw ik voor geen cent.

Om 18 u zijn we weer in Pafos, nog even tanken want morgen leveren we het autootje in.

Heerlijk geslapen tot 7 uur, Giel tot 8 uur. Ontbijten en koffie op het terras.

Toen we naar boven gingen kwamen we er achter dat de huurauto vandaag gebracht ging worden, wij wachten in de lounge maar er kwam niemand opdagen, hostess gebeld, bleek dat ze al geweest waren toen wij aan het ontbijt zaten…maar ze kwamen er zo weer aan.

Om 11u45 gaan we op pad, best spannend, Giel heeft al vaker links gereden maar altijd in onze eigen wagen en nu zit het stuur rechts, gelukkig is het een automaat dus schakelen levert geen probleem, alles gaat prima.

Vandaag gaan we naar Polis, we genieten van het landschap, bananenplantages, wijngaarden, bergkammen en dunbevolkte dorpjes. In Polis lunchen we, veel toerisme is hier nog niet…geen grote hotels en winkeltjes, maar wel zo’n 10 restaurantjes bij elkaar die dan toch wat buitenlanders lokken. Na het afrekenen krijgen we elk een sinasappel!

We nemen een andere terugweg, hier veel sinaasappelbomen en olijfhaarden.

Bij Mesogi gaan we richting Agios Neofytos , daar bezoeken we het klooster.

De 12^de eeuwse kluizenaar St-Neofytos hakte hier in een berg  kamers uit, in die grotkamers bevinden zich Bijbelse muurschilderingen, ze zien er nog vrij goed uit, werden in 1992 gerestaureerd.

Later stichten enkele volgelingen het klooster dat onderaan de rots ligt. In de kloosterkerk wordt de schedel van Neofytos bewaard. De kerk is voor ons bijzonder omdat we nog nooit in een orthodoxe kerk waren geweest…en het is ook hele mooi kerk.

In het museum van het klooster zijn dan weer prachtige iconen, geschriften en kaarten te zien. Alles is ook erg goed verzorgd.

Om 17u30 waren we weer bij ons hotel.

 Het stikt hier trouwens van de wilde katten, zoals overal op het eiland. Ze zijn niet agressief en erg benaderbaar, dat komt omdat ze door iedereen wel vriendelijk behandeld worden, in de huizen of gebouwen worden ze wel geweerd… vanmorgen liep er in de lounge een poes met kitten, nog geen week oud, en die werd dan wel met zachte drang naar buiten geloosd.

’s Avonds weer lekker de tijd genomen om te dineren en te luieren met een dik boek.

Maandag 14 maart 2011.

Om 08 uur, plaatselijke tijd, opgestaan, het is hier 1 uur later dan bij ons...dus in feite best vroeg uit de veren.

Ontbijten en meteen even gaan liggen bij het zwembad en genieten van de temperatuur hier, zo'n 20 graden. In het zwembad staat geen water, ze zijn aan het renoveren, maar voor wie een duik wil nemen mag men bij de buren van de accommodatie gebruik maken. Het hotel waar we logeren is netjes maar het ziet er wat verlopen uit, de renovaties zijn dus echt nodig.

Maar zoals ik al zei, alles is schoon en de bedden slapen heerlijk en we hebben een prima balkon.

Om 11 uur lopen we naar de haven. Wat opvalt is, dat er op alle daken een soort tank staat...voor warm water denken we en zonnecollectoren voor elektra.

De stoepen en groene zones zien er ook allemaal wat armoedig uit.

Aan de haven is het leuk zitten, veel terrassen, winkeltjes echt levendig.

Met de bus zouden we naar de oude stad Pafos gaan, 3 km verder, dus als het goed was 10 min...ware het niet dat we in de verkeerde bus zaten en er een uur over gedaan hebben, eerst helemaal meegereden naar Coral Bay en terug...en dat voor 1 euro! Ondertussen ook wat van het landschap kunnen genieten, op deze weg veel bananenplantages gezien, ook deze geven een aftandse indruk, de bananen zelf zijn slordig  ingepakt met jutte en de dode bladeren hangen er troosteloos bij.

Ook de oude stad Pafos oogt niet echt fris, al vonden we wel een heel leuk stukje waar we konden lunchen.

Terug met de bus naar ons hotel ging een stuk sneller. Bij de grote weg nog even wat gedronken in een barretje en om 17 uur zaten we op ons balkon te genieten, om 17u30 schoven er dikke wolken voor de zon en dan koelt het snel af, vanavond eten we hier en luieren we alleen maar.

Maar al met al het was een heerlijke dag.

Zondag 13 maart 2011.

Om 18u15 vertrokken met het vliegtuig uit Zaventem, landing in Pafos 23u30 pl.t.

Eenmaal geland een half uur in de bus zitten wachten tot iedereen er was, na vertrek duurde het 20 min. voor we aan ons hotel waren...nog even een drankje aan de bar en naar bed.

waren...nog even een drankje aan de bar en naar bed.

Halfzusje Elly overleden te Hasselt op 16 september 2010, geboren te Hofstade op 22 september 1934.

Dit was een erg leuke en geslaagde dag...

Even reclame maken voor de documentaire serie over de Democratische Republiek Congo , "BONJOUR CONGO", gemaakt door Rudi Vranckx , Canvas, en vanaf 6 mei 2010 elke donderdag, 6 weken lang wordt uitgezonden op Canvas.

Januari 2014. 

Het was een mooie serie, de site is niet meer te vinden op internet, maar het boek en de DVD zijn nog wel te koop. Een aanrader.

Wat vliegt de tijd als je het naar je zin hebt. Vandaag alweer de laatste dag.

We gaan op tijd op stap want we willen nog naar het Dar Si Saïd museum, ligt op 10 minuten afstand van onze riad. Het museum is ook weer gevestigd in een prachtig paleis, 3 verdiepingen en19^de eeuws, met mooi tegelwerk, weelderig pleisterwerk en beschilderde houten koepels. De collectie bestaat uit tapijten, deuren, kisten, wapens, keramiek, kostums en juwelen, allemaal afkomstig uit Zuid Marokko. Vanaf hier ook een aardig uitzicht op het Atlasgebergte

Om 13 uur hebben we alles gezien en besluiten te profiteren van het heerlijke zonnetje op het dakterras. De hond , Jack, van de eigenaresse houd ons gezelschap…wat een druk baasje.

We genieten van dit toch wel Marokkaanse sfeertje, zo om en nabij de 2 uur gaan alle moskees de mensen weer oproepen voor het gebed (5 maal per dag) en de ene roept nog harder dan de andere….en als je dan weet dat er zo’n 40tal, grote en kleine, moskees staan alleen al in de medina dan kan je, je voorstellen dat het een aardig geluidje is.

Voor het laatst naar het Jemaa-El-Fna plein om te genieten van het gekrioel van de mensen…nog een laatste foto maken van de waterverkopers en andere bezienswaardigheden.

Terug in riad, inpakken en alvast afscheid nemen van de 2 meisjes die er werken en het andere Nederlandse stel dat er verblijft.

Vanmorgen na het ontbijt lekker genoten van het zonnetje, op het dakterras van ons riad.

Om 12 uur gaan we op pad, onze bestemming is vlakbij,net achter de souks, maar het wordt toch nog even zoeken omdat het plan wat we hebben van de souks maar minimaal is. Een jonge gast wil ons weer op sleeptouw nemen maar daar hebben we helemaal geen zin, hij blijft ons maar aanklampen tot ik, na eerst 10 keren te hebben gezegd dat we het zelf wel uitzoeken, in een franse colère moet schieten om het hem echt duidelijk te maken…eindelijk druipt hij af.

We komen langs een aftands groentemarktje, waar Giel een paar foto’s van wil maken, maar dat wordt niet op prijs gesteld.

Vlak hierachter ligt ons doel, Musée de Marrakech, Medersa Ben Youssef de koranschool en Koubba Ba’Adiyn restant van een Moskee.

Voor het museum is nog een gelegenheid om koffie te drinken…de prijzen zijn hier wel Westers.

We beginnen met het museum, dat is gevestigd in Dar Menebhi, een paleis dat aan het eind van de 19^de eeuw door een grootvizier is gebouwd. Het heeft de traditionele Moorse stijl. De bewerkte deur, zoals in bijna alle Moorse huizen hier, de enige opening in de verdere sobere gevel leidt weer naar een binnenplaats met zellijtegels (= geometrisch tegelwerk, volgens bepaalde ingewikkelde en kleurrijke patronen neergelegd) in de kamers kan je gewaden, sierraden, mooie houtsnijwerkdeuren e.d. bewonderen.

Dan naar de koranschool, schijnt één van de grootste te zijn, hij heeft een capaciteit van 900 studenten, werd halverwege de 14^de eeuw door een sultan gesticht, in de 16^de eeuw herbouwd door een andere sultan, de school was ooit verbonden aan de Ben Youssef moskee, vandaar zijn huidige naam nog. De school bestrijkt 1720 vierkante meter en lijkt nog steeds op zijn oorspronkelijke ontwerp.

Beneden ziet het eruit als een standaard Moors paleis, beneden grenzend aan de binnenplaats en boven bevinden zich de studentencellen. E gemeenschappelijke ruimtes zijn prachtig bewerkt en het houtsnijwerk van deuren en leuningen ook imponeerend.

Vlakbij deze school en recht tegenover bestaande moskee is er nog een restant te zien van een de Almoravidenmoskee gebouwd in 1100, de Koubba Ba’Adiyn , Ook deze moskee werd verwoest door een andere stroming moslims nml. de Almohaden en de koepel die er nu te bewonderen is, is pas in 1948 weer herontdekt en uitgegraven.

Zo, voor vandaag weer onze portie cultuur gehad, tijd weer om de terrasjes op te zoeken.

Lekker toeven zowel boven als beneden.

Vandaag flink bewolkt, maar koud is het niet, het blijft 20 graden.

Na ons ontbijtje gaan we op pad, eerst door de soek om wat souvenirs bij elkaar te sprokkelen. Prettig kopen is het niet want ik vind de Marokkanen veel te opdringerig, ze geven je niet de tijd om eens rustig te neuzen, ze staan altijd iets aan te prijzen, ergerlijk. Ook het afdingen is aan mij niet besteed…dat is werk voor Giel.

De buit bedraagt theekannetjes, theeglazen en magneten…voor meer heb ik geen puf. Jammer, want er zijn zo te zien zat leuke dingen te koop.

Na onze aankopen even op terras voor koffie, deze is hier heerlijk, Giel is tegenwoordig aan muntthee verslaafd.

Het is droog , maar het duurt niet lang, er volgt een heftige bui. Wat dan wel weer leuk is aan hun verkooptechniek is dat bij de 1^ste regendruppels ineens een heel stel jongens op straat lopen die paraplu’s verkopen.

We bezoeken vandaag het Badi - Paleis. Sultan Mansoer liet het paleis bouwen, er werd in 1578 mee begonnen en duurde tot zijn dood in 1603. El-Badi, “de Onvergelijkbare” werd als een van de wonderen van de islamitische wereld beschouwd. Voor de decoratie van de muren en plafonds van de 360 vertrekken werden Italiaans marmer, Iers graniet, Indiase onyx en bladgoud gebruikt . Ismaïl Moulay sloopte het paleis echter in 1683 en gebruikte de materialen voor zijn stad Meknès. De sloop duurde 10 jaar. Wat nu overblijft zijn een grote hof,2 bassins, funderingen, 2 torens, muren en nog 2 kamers.

In 1 van die kamers is nu een prachtige bewerkte minbar (=spreekstoel, meer spreektrap, vanwaar de imam het vrijdaggebed leidt) te bewonderen.

Op de hoge ommuringen van het complex hebben tig ooievaars hun nesten gebouwd en al blijft er dan weinig van het paleis over de grootsheid is wel te voelen.

Als we eenmaal op ons favoriete terras zitten, aan een flink ijsje aan het werken, steekt er een warme zuidenwind op en verdwijnt de regen als sneeuw voor de zon. De drukte op het plein wordt weer groter en uit het niets verschijnen de mensen, de brommers, de karren met of zonder ezel…

Het weer is weer prachtig, zo’n 20 graden, na ons Marokkaans ontbijtje, yoghurt, pannenkoek, verse sinaasappelsap, geroosterd brood met jam en koffie, vertrekken we helemaal in voor een lange wandeling.

We gaan lopend naar het Musèe d’Art Islamique en Jardin Majorelle.

Eerst via de Koutoubia Moskee of de moskee van de boekhandelaren, de naam kreeg hij omdat van oudsher boekhandelaren hun markt in de nabijheid van de moskee hadden. De moskee zelf mag je niet binnen…we zijn geen moslims. De minaret is uit 1195, de toren is 68 meter hoog en heeft een grondvlak van 13 bij 13 m, is versierd met dubbele dennenappel rij en tegeltableaus, bovenop een staaf met 3 bollen.

Hierna lopen we via tuinen naar de Bab (=poort) Nkoben volgen de ommuring tot Bab Moussoufa.

Onderweg sinaasappel geplukt, de Marokkaan die het zag gebeuren trok er een zuur gezicht bij, toen op een bankje gaan opeten, erg sappig maar zuuuuuur, enfin een half uur later had je er wel nog een frisse mond van.

We komen ook langs de Gare Routière, een heel groot verschil met het station wat we zagen in de nieuwe stad, dat zag er modern uit. Dit station doet rommelig en slordig aan, op het plein ervoor zitten allemaal mannen met een verfpot en kwast aan de fiets, materiaal om verstoppingen op te lossen of andere gereedschappen om klusjes te doen, klaar om ingehuurd te worden.

Via de Boulevard Allal El fassi, waarvan het 1^ste deel ook erg rommelig is naar een vrij leuk pleintje om even iets te drinken.

De Jardin Majorelle is na even zoeken gevonden, het museum wat op hetzelfde terrein ligt is jammer genoeg wegens werkzaamheden gesloten.

Jacques Majorelle was een franse schilder geboren te Nancy in 1886, nam schilderlessen in Parijs, reisde naar Spanje, Italië en Egypte, maar toen hij in 1917 TBC kreeg ging hij herstellen in Marrakech, daar werd hij verliefd op het intense licht en kreeg een grote fascinatie voor de soeks en dorpen in de Atlas, hij besloot er te blijven en schiep zijn eigen moorse felblauwe villa met er omheen een weelderige tuin.

Hij overleed hier in 1962.

Later werd het huis gekocht door Yves Saint-Laurent en Pierre Bergé. Yves is intussen ook overleden.

Er lopen 4 wandelpaden door de tuin, naast yucca’s, bougainville, hibiscussen, bamboe en cipressen zijn er zo’n 400 palmen in de tuin en 1800 cactussoorten…een klein paradijs.

Na al dat moois, geen zin meer om terug te lopen…terug met de taxi, om daarna weer te genieten van al het bijzonders op het plein.

Heerlijk ijs hebben ze hier.

Vandaag willen we het Badi-paleis bezoeken, maar als we daar aankomen blijkt het dicht.Geen nood, dan gaan we naar het Bahia – paleis.

Terwijl we op onze plattegrond kijken om te zien hoe we er moeten komen worden we aangesproken door een Marokkaans mannetje, hij wil ons door de oude Joodse wijk (=Mellah) loodsen en naar de Synagoge brengen, we vragen wat dat moet kosten …niks, alleen iets geven aan de bewaker van de synagoge.Dus vooruit maar,

De voormalige Joodse wijk van Marrakech had ooit 16.000 bewoners. Tot de onafhankelijkheid was het de grootste Mellah in Marokko, vroeger tot 1936 werd de wijk omringd door een muur met 2 poorten, de ene poort leidde naar de begraafplaats en de andere naar de stad.

Marokko kent sinds de oudheid al een joodse gemeenschap, de meeste sultans boden hun een bescherming, nu kent Marokko nog steeds een kleine joodse gemeenschap.

Toch wel aardig om in zo’n islamitisch bolwerk nog een ander geloof te ontdekken.

Na het bezoek aan de synagoge willen we onze trip verder zetten naar het Bahia-paleis, maar eerst moeten we van het mannetje nog even een kruidenwinkeltje binnen…en daar draaide het hem om, de eigenaar is zijn zoon. Hebben we ons laten overhalen om thee en wat kruiden te kopen….wou Giel toch al.

Op naar Bahia (=Favoriet), dit paleis werd aan het eind van de 19^de eeuw gebouwd door 2 grootviziers, vader en zoon. Het bestaat dan ook uit 2 delen. Het oudste deel heeft appartementen rond een met marmer geplaveide binnenplaats, verder is er een open binnenplaats met cipressen, sinaasappel en jasmijnbomen.

Het nieuwere deel heeft niet echt een plan, het bestaat uit luxueuze appartementen met uitzicht op lommerrijke binnenplaatsen. De ontvangstruimte is versierd met cederhout, verder veel mooie tegels en marmer, allemaal even mooi om te zien.

Ook is er een moskee en een medersa (=koranschool) maar deze zijn niet te bezoeken.

Hierna gaan we ons weer vergapen, lekker op terras, aan alles wat er op het Jemaa-El-Fna plein gebeurd.

Vandaag de toeristen bus genomen om een goeie indruk van de stad te krijgen.Opgestapt bij het plein aan de Koutoubia-moskee.

We rijden vrijwel meteen de oude stad uit via Place de la Liberté, de nieuwe stad is er een van brede avenue’s en doet heel westers aan, grote gebouwen, veel mooie riante hotels, Théâtre Royal (zie foto hiernaast) en Mc Donalds…en Zara.

Guéliz een deel van de nieuwe stad, werd in de periode van het Protectoraat aangelegd. De moderne zakenwijk dankt zijn naam aan de zandsteen uit de lokale groeven en werd ontworpen door Prost. De ruime opzet is geheel in de lijn met de principes van de moderne stedenbouw. Door de brede avenues, openbare plantsoenen, grote hotels en cafés met schaduwrijke terrassen is het wel aangenaam om te bezoeken.

De Avenue Mohammed V , tussen Guéliz en de medina wordt omzoomd door kantoren , banken, bioscopen en diverse chique winkels, tussen de vele moderne gebouwen zie je nog resten uit de koloniale tijd , zoals het Gigelgebouw.

We stappen uit op de Avenue Mohammed V bij het office du tourisme, jammer genoeg dicht en gaan van hier uit een stukje lopen in de omgeving. Je ziet hier ook meer Marokkaanse mensen die westers gekleed zijn, al hebben de meeste vrouwen toch een hoofddoek op, ook heb ik het idee dat hier meer Frans gesproken wordt dan in de oude stad. Wel zie je hier op een of ander plein toch weer een soort souk.

Na onze wandeling, weer op de bus die ons nu Marrakech buiten de stad laat zien. We rijden door La Palmeraie, de enorme plantage omvat een gebied van ongeveer 120 vierkante km en bestaat uit akkers, tuinen en boomgaarden. Deze worden door sloten, bronnen en khettara’s (= ondergrondse kanalen) van water voorzien. De plantage staat wel onder druk want hier en daar zie je mooie villa’s en hotels verschijnen.

Al met al zijn we hier de hele dag mee zoet geweest.