Koranschool.

Vanmorgen na het ontbijt lekker genoten van het zonnetje, op het dakterras van ons riad.

Om 12 uur gaan we op pad, onze bestemming is vlakbij,net achter de souks, maar het wordt toch nog even zoeken omdat het plan wat we hebben van de souks maar minimaal is. Een jonge gast wil ons weer op sleeptouw nemen maar daar hebben we helemaal geen zin, hij blijft ons maar aanklampen tot ik, na eerst 10 keren te hebben gezegd dat we het zelf wel uitzoeken, in een franse colère moet schieten om het hem echt duidelijk te maken…eindelijk druipt hij af.

We komen langs een aftands groentemarktje, waar Giel een paar foto’s van wil maken, maar dat wordt niet op prijs gesteld.

Vlak hierachter ligt ons doel, Musée de Marrakech, Medersa Ben Youssef de koranschool en Koubba Ba’Adiyn restant van een Moskee.

Voor het museum is nog een gelegenheid om koffie te drinken…de prijzen zijn hier wel Westers.

We beginnen met het museum, dat is gevestigd in Dar Menebhi, een paleis dat aan het eind van de 19^de eeuw door een grootvizier is gebouwd. Het heeft de traditionele Moorse stijl. De bewerkte deur, zoals in bijna alle Moorse huizen hier, de enige opening in de verdere sobere gevel leidt weer naar een binnenplaats met zellijtegels (= geometrisch tegelwerk, volgens bepaalde ingewikkelde en kleurrijke patronen neergelegd) in de kamers kan je gewaden, sierraden, mooie houtsnijwerkdeuren e.d. bewonderen.

Dan naar de koranschool, schijnt één van de grootste te zijn, hij heeft een capaciteit van 900 studenten, werd halverwege de 14^de eeuw door een sultan gesticht, in de 16^de eeuw herbouwd door een andere sultan, de school was ooit verbonden aan de Ben Youssef moskee, vandaar zijn huidige naam nog. De school bestrijkt 1720 vierkante meter en lijkt nog steeds op zijn oorspronkelijke ontwerp.

Beneden ziet het eruit als een standaard Moors paleis, beneden grenzend aan de binnenplaats en boven bevinden zich de studentencellen. E gemeenschappelijke ruimtes zijn prachtig bewerkt en het houtsnijwerk van deuren en leuningen ook imponeerend.

Vlakbij deze school en recht tegenover bestaande moskee is er nog een restant te zien van een de Almoravidenmoskee gebouwd in 1100, de Koubba Ba’Adiyn , Ook deze moskee werd verwoest door een andere stroming moslims nml. de Almohaden en de koepel die er nu te bewonderen is, is pas in 1948 weer herontdekt en uitgegraven.

Zo, voor vandaag weer onze portie cultuur gehad, tijd weer om de terrasjes op te zoeken.

Lekker toeven zowel boven als beneden.

Vandaag flink bewolkt, maar koud is het niet, het blijft 20 graden.

Na ons ontbijtje gaan we op pad, eerst door de soek om wat souvenirs bij elkaar te sprokkelen. Prettig kopen is het niet want ik vind de Marokkanen veel te opdringerig, ze geven je niet de tijd om eens rustig te neuzen, ze staan altijd iets aan te prijzen, ergerlijk. Ook het afdingen is aan mij niet besteed…dat is werk voor Giel.

De buit bedraagt theekannetjes, theeglazen en magneten…voor meer heb ik geen puf. Jammer, want er zijn zo te zien zat leuke dingen te koop.

Na onze aankopen even op terras voor koffie, deze is hier heerlijk, Giel is tegenwoordig aan muntthee verslaafd.

Het is droog , maar het duurt niet lang, er volgt een heftige bui. Wat dan wel weer leuk is aan hun verkooptechniek is dat bij de 1^ste regendruppels ineens een heel stel jongens op straat lopen die paraplu’s verkopen.

We bezoeken vandaag het Badi - Paleis. Sultan Mansoer liet het paleis bouwen, er werd in 1578 mee begonnen en duurde tot zijn dood in 1603. El-Badi, “de Onvergelijkbare” werd als een van de wonderen van de islamitische wereld beschouwd. Voor de decoratie van de muren en plafonds van de 360 vertrekken werden Italiaans marmer, Iers graniet, Indiase onyx en bladgoud gebruikt . Ismaïl Moulay sloopte het paleis echter in 1683 en gebruikte de materialen voor zijn stad Meknès. De sloop duurde 10 jaar. Wat nu overblijft zijn een grote hof,2 bassins, funderingen, 2 torens, muren en nog 2 kamers.

In 1 van die kamers is nu een prachtige bewerkte minbar (=spreekstoel, meer spreektrap, vanwaar de imam het vrijdaggebed leidt) te bewonderen.

Op de hoge ommuringen van het complex hebben tig ooievaars hun nesten gebouwd en al blijft er dan weinig van het paleis over de grootsheid is wel te voelen.

Als we eenmaal op ons favoriete terras zitten, aan een flink ijsje aan het werken, steekt er een warme zuidenwind op en verdwijnt de regen als sneeuw voor de zon. De drukte op het plein wordt weer groter en uit het niets verschijnen de mensen, de brommers, de karren met of zonder ezel…