Jardin Majorelle.

Het weer is weer prachtig, zo’n 20 graden, na ons Marokkaans ontbijtje, yoghurt, pannenkoek, verse sinaasappelsap, geroosterd brood met jam en koffie, vertrekken we helemaal in voor een lange wandeling.

We gaan lopend naar het Musèe d’Art Islamique en Jardin Majorelle.

Eerst via de Koutoubia Moskee of de moskee van de boekhandelaren, de naam kreeg hij omdat van oudsher boekhandelaren hun markt in de nabijheid van de moskee hadden. De moskee zelf mag je niet binnen…we zijn geen moslims. De minaret is uit 1195, de toren is 68 meter hoog en heeft een grondvlak van 13 bij 13 m, is versierd met dubbele dennenappel rij en tegeltableaus, bovenop een staaf met 3 bollen.

Hierna lopen we via tuinen naar de Bab (=poort) Nkoben volgen de ommuring tot Bab Moussoufa.

Onderweg sinaasappel geplukt, de Marokkaan die het zag gebeuren trok er een zuur gezicht bij, toen op een bankje gaan opeten, erg sappig maar zuuuuuur, enfin een half uur later had je er wel nog een frisse mond van.

We komen ook langs de Gare Routière, een heel groot verschil met het station wat we zagen in de nieuwe stad, dat zag er modern uit. Dit station doet rommelig en slordig aan, op het plein ervoor zitten allemaal mannen met een verfpot en kwast aan de fiets, materiaal om verstoppingen op te lossen of andere gereedschappen om klusjes te doen, klaar om ingehuurd te worden.

Via de Boulevard Allal El fassi, waarvan het 1^ste deel ook erg rommelig is naar een vrij leuk pleintje om even iets te drinken.

De Jardin Majorelle is na even zoeken gevonden, het museum wat op hetzelfde terrein ligt is jammer genoeg wegens werkzaamheden gesloten.

Jacques Majorelle was een franse schilder geboren te Nancy in 1886, nam schilderlessen in Parijs, reisde naar Spanje, Italië en Egypte, maar toen hij in 1917 TBC kreeg ging hij herstellen in Marrakech, daar werd hij verliefd op het intense licht en kreeg een grote fascinatie voor de soeks en dorpen in de Atlas, hij besloot er te blijven en schiep zijn eigen moorse felblauwe villa met er omheen een weelderige tuin.

Hij overleed hier in 1962.

Later werd het huis gekocht door Yves Saint-Laurent en Pierre Bergé. Yves is intussen ook overleden.

Er lopen 4 wandelpaden door de tuin, naast yucca’s, bougainville, hibiscussen, bamboe en cipressen zijn er zo’n 400 palmen in de tuin en 1800 cactussoorten…een klein paradijs.

Na al dat moois, geen zin meer om terug te lopen…terug met de taxi, om daarna weer te genieten van al het bijzonders op het plein.

Heerlijk ijs hebben ze hier.

Vandaag willen we het Badi-paleis bezoeken, maar als we daar aankomen blijkt het dicht.Geen nood, dan gaan we naar het Bahia – paleis.

Terwijl we op onze plattegrond kijken om te zien hoe we er moeten komen worden we aangesproken door een Marokkaans mannetje, hij wil ons door de oude Joodse wijk (=Mellah) loodsen en naar de Synagoge brengen, we vragen wat dat moet kosten …niks, alleen iets geven aan de bewaker van de synagoge.Dus vooruit maar,

De voormalige Joodse wijk van Marrakech had ooit 16.000 bewoners. Tot de onafhankelijkheid was het de grootste Mellah in Marokko, vroeger tot 1936 werd de wijk omringd door een muur met 2 poorten, de ene poort leidde naar de begraafplaats en de andere naar de stad.

Marokko kent sinds de oudheid al een joodse gemeenschap, de meeste sultans boden hun een bescherming, nu kent Marokko nog steeds een kleine joodse gemeenschap.

Toch wel aardig om in zo’n islamitisch bolwerk nog een ander geloof te ontdekken.

Na het bezoek aan de synagoge willen we onze trip verder zetten naar het Bahia-paleis, maar eerst moeten we van het mannetje nog even een kruidenwinkeltje binnen…en daar draaide het hem om, de eigenaar is zijn zoon. Hebben we ons laten overhalen om thee en wat kruiden te kopen….wou Giel toch al.

Op naar Bahia (=Favoriet), dit paleis werd aan het eind van de 19^de eeuw gebouwd door 2 grootviziers, vader en zoon. Het bestaat dan ook uit 2 delen. Het oudste deel heeft appartementen rond een met marmer geplaveide binnenplaats, verder is er een open binnenplaats met cipressen, sinaasappel en jasmijnbomen.

Het nieuwere deel heeft niet echt een plan, het bestaat uit luxueuze appartementen met uitzicht op lommerrijke binnenplaatsen. De ontvangstruimte is versierd met cederhout, verder veel mooie tegels en marmer, allemaal even mooi om te zien.

Ook is er een moskee en een medersa (=koranschool) maar deze zijn niet te bezoeken.

Hierna gaan we ons weer vergapen, lekker op terras, aan alles wat er op het Jemaa-El-Fna plein gebeurd.

Vandaag de toeristen bus genomen om een goeie indruk van de stad te krijgen.Opgestapt bij het plein aan de Koutoubia-moskee.

We rijden vrijwel meteen de oude stad uit via Place de la Liberté, de nieuwe stad is er een van brede avenue’s en doet heel westers aan, grote gebouwen, veel mooie riante hotels, Théâtre Royal (zie foto hiernaast) en Mc Donalds…en Zara.

Guéliz een deel van de nieuwe stad, werd in de periode van het Protectoraat aangelegd. De moderne zakenwijk dankt zijn naam aan de zandsteen uit de lokale groeven en werd ontworpen door Prost. De ruime opzet is geheel in de lijn met de principes van de moderne stedenbouw. Door de brede avenues, openbare plantsoenen, grote hotels en cafés met schaduwrijke terrassen is het wel aangenaam om te bezoeken.

De Avenue Mohammed V , tussen Guéliz en de medina wordt omzoomd door kantoren , banken, bioscopen en diverse chique winkels, tussen de vele moderne gebouwen zie je nog resten uit de koloniale tijd , zoals het Gigelgebouw.

We stappen uit op de Avenue Mohammed V bij het office du tourisme, jammer genoeg dicht en gaan van hier uit een stukje lopen in de omgeving. Je ziet hier ook meer Marokkaanse mensen die westers gekleed zijn, al hebben de meeste vrouwen toch een hoofddoek op, ook heb ik het idee dat hier meer Frans gesproken wordt dan in de oude stad. Wel zie je hier op een of ander plein toch weer een soort souk.

Na onze wandeling, weer op de bus die ons nu Marrakech buiten de stad laat zien. We rijden door La Palmeraie, de enorme plantage omvat een gebied van ongeveer 120 vierkante km en bestaat uit akkers, tuinen en boomgaarden. Deze worden door sloten, bronnen en khettara’s (= ondergrondse kanalen) van water voorzien. De plantage staat wel onder druk want hier en daar zie je mooie villa’s en hotels verschijnen.

Al met al zijn we hier de hele dag mee zoet geweest.