Eugène De Clerck

Er wordt gemakkelijk gezegd "Brugge is oltied schoane" maar men vergeet er bij te zeggen dat deze stad op sommige momenten schoaner is dan op andere.  De herfst is mijn favoriete seizoen en de Gouden-Handrei is in die periode mijn favoriete plek.

Met de quizvragen gaan we stilletjes aan naar het ronde getal 100.  Maar eerst moet daarvoor natuurlijk deze quizvraag 87 opgelost worden (is nog niet gebeurd) en daarna nummer 88 en daarna 89 zeker (?) tot we uiteindelijk aan het nummer 100 aanbeland zijn.  De vraag is altijd dezelfde: weet u waar in de binnenstad van Brugge dit te zien is?

Zoals Brugge er nu voor een groot deel uitziet hebben we vooral te danken aan deze man, Louis Delacenserie, de architect die eind de 19de eeuw  tal van restauraties in Brugge realiseerde waaronder het Stadhuis, de Heilig Bloedkapel en de westgevel van de Onze Lieve Vrouwkerk.  Daarnaast ontwierp hij in die periode ook heel wat nieuwbouw die geïnspireerd was op de 'Brugse stijl' van voor 1750.  Als voorbeeld noem ik het Provinciaal Hof en het Postgebouw op de Markt.
Deze man die zo veel grootse dingen tijdens zijn leven gerealiseerd heeft (ook het Centraal Station van Antwerpen is van hem) ligt hier zelf op sobere wijze begraven.  Sober? hoor ik u al denken.  Jawel sober, want het graf van de man bevindt zich niet in deze kapel maar wel links ervan.  Het is een zerk in blauwe natuursteen met daarop een groot liggend kruis.
Nog tot slot enkele gegevens over de man:
Geboren te Brugge op 27 september 1838 en ook in Brugge overleden op 2 september 1909 was hij een zoon van een uit Wallonië afkomstige aannemer.  Hij studeerde aan de Brugse Academie.  In 1862 werd hij laureaat van de 'Prijs van Rome'.  In 1870 volgde hij J.B. Rudd op als Brugse stadsarchitect en tot in 1892 bleef hij dat.  Hij was ook nog lid van verscheidene verenigingen voor archeologie en van monumentenzorg.

Ach, hoe treurig die blik.  Ze symboliseert het verdriet om de overledenen. 

Kunst op 't kerkhof.  Als u op de Centrale Begraafplaats van Brugge, gelegen in Assebroek, om u heen kijkt ziet u niks anders dan kunst.

Elk jaar rond deze tijd is er een internationale dag tegen de doodstraf.  Die dag gaat uit van Amnesty International, de Sint-Egidiusgemeenschap en ACAT (wat dat laatste ook moge wezen!).  Verschillende steden ter wereld worden aangespoord om die dag iets speciaals te doen waaruit blijkt dat men de actie tegen de doodstraf steunt.  Brugge maakt er een jaarlijkse gewoonte van om in plaats van de gebruikelijke info voor tentoonstellingen en optredens die anders op zijn infoborden verschijnt niets anders dan volgende tekst te plaatsen: "Geen gerechtigheid zonder leven - STOP de doodstraf".  Het gebaar is er maar wat voor effect heeft het?  Wie leest er trouwens ooit die infoborden.  Ze staan op enkele belangrijke invalswegen naar Brugge maar de meeste zijn gewoon niet te lezen voor wie zich in het verkeer begeeft.  Dit infobord bijvoorbeeld aan de Katelijnebrug is pas goed te lezen als men er langsrijdt en dan moet men zich vooral concentreren op de klim over de 'hoge brug' in de richting van het station.  Neen, dan had de (grappige) reactie van Yves Roose veel meer effect toen hij tijdens de afgelopen meifoor vroeg om de electrische stoel die buiten aan een van de attracties stond te verwijderen omdat dit volgens hem niet kon voor een stad die de tegen de doodstraf is.

Heeft u ooit al eens stilgestaan bij zo een electriciteitscabine?  Dankzij Bruggeblog doet u dat nu misschien voor de eerste keer.  Op het plakkaat dat op iedere deur van zo een cabine hangt valt altijd veel te lezen.  Zelfs de naam van de straat waarin het zich bevindt, maar ...  heb ik nu toch juist dàt van de foto gewist.  Anders zou het gemakkelijk zijn he, u hoefde het dan maar af te lezen om mij te komen vertellen waar in de binnenstad dit staat.  Nu moet u er al iets meer moeite voor doen.  Waar bevinden we ons?

Het is me toch maar een raar zicht.  Een oud grafmonument met daar bovenop een nieuw doorschijnend plaatje gevezen met nieuwe namen van afgestorvenen op die totaal niks te maken hebben met hun voorgangers voor wie het monument eigenlijk bedoeld was.

Een typisch voorbeeld van een oud graf met een prachtig grafmonument waarvan de eeuwigdurende vergunning vervallen was en men de vergunning niet vernieuwde waardoor het in handen viel van de stad die het - uiteraard zonde vond om het te verwijderen en dan maar zocht naar een andere 'concessionaris' en er een vond.

Het beeldhouwwerk is ontworpen door Jan Franck.  Het stelt een blokvormig kruis voor, gedragen door arbeidersfiguren.  Jan Franck is een kunstenaar die o.a. verschillende beelden gemaakt heeft die nu in de gevel van het Stadhuis en de Saaihalle staan maar ook hier en daar in Brugge duiken er Mariabeelden die van zijn hand zijn.  Voor een meer uitgebreide uitleg over de man en zijn vele werken kunt u hier terecht.

Dit is het graf van Kanunnik Achiel Logghe (geb.Torhout, 24 maart 1878 - gest. Brugge, 2 oktober 1965).  Hij was jarenlang de proost van het Algemeen Christelijk Werkersverbond (A.C.W).  Hij heeft voor Brugge veel gedaan voor de Christelijke Syndicale Beweging in een tijd waarin dat juist heel moeilijk was.

Naar de Centrale Begraafplaats gaan doet men om een afgestorven familielid te herdenken.  Maar men kan het evengoed doen om te genieten van de rust, van de kleurenpracht of om de rijke verscheidenheid aan grafmonumenten te bewonderen.

Een eigenaardig gebouw treffen we aan op 't Zand 4 en het was het onderwerp van de quizvraag 86.  Het huis is gebouwd in trapeziumvorm met daarachter een aanbouw dat onderstut wordt.  Naast het gebouw ligt diep beneden het Speelmansreitje dat verder doorloopt onder  't Zand  richting  Westmeers.

Marie Delanghes antwoord is niet helemaal correct, maar het is duidelijk dat ze na de vorige foto exact weet waar het eigenaardige gebouwtje staat met aan de zijkant de affiches.  Het juiste adres is 't Zand 4 en hier is inderdaad een frituur-broodjeszaak-pitabar die luistert naar de naam Shana.  Het ligt wel aan het Speelmansreitje en op de hoek van de Noordzandstraat.  (Noordzandstraat - Zuidzandstraat, ik heb het er ook altijd moeilijk mee en durf ook wel eens de twee door elkaar haspelen).  Het zijstraatje zelf, waar de affiches hangen, dat is de Artoisstraat.
Hoe oud dit gebouw nu precies is weet ik niet, wel dat het vroeger Saint-Jacques of Sint-Jacob noemde, dat de kelder nog een tongewelf heeft en dat het in 1921 gerestaureerd werd door de architect H. Fonteyne zoals we het nu nog aantreffen.

Ik ga het hier niet hebben over de artistieke waarde van de beeldengroep die in het midden van het Zand, in combinatie met de fonteinen, in alle geval dagelijks de aandacht van de toeristen trekt.  Eén ding is zeker wat deze constructie betreft: voor iemand die graag fotografeert blijft het schier onuitputtelijk.  Heeft u het ooit al eens zo bekeken?  Kijk eens naar die geaderde en gehavende kuiten!  En dan die banden die - in tegenstelling tot diegene die we bij de fietsenhandelaar kopen - gegarandeerd, maar dan ook gegarandeerd nooit lek gaan.  En waar zijn de spaken?  Waar is de ketting?  Het kettingwiel, telt die het juiste aantal tandjes lieve fietsfanaten?  Ik zou het zelf begot niet weten, want ik fiets altijd tot ik ofwel er steendood bij neerval ofwel  plat val op die kolsiejen zoals men dat hier zegt.

Tot mijn allergrote verwondering moet ik hier een vierde, meer onthullende foto tevoorschijn toveren om u te doen uitroepen: "mo vint toh! Nu weet ik het! Het is in de ..........straat! " A.u.b., verlos mij van mijn lijden en vertel me zo vlug mogelijk waar in het centrum van Brugge dit allemaal te zien is.

Achille Van Acker was een socialist in hart en nieren zoals ze er hier geen meer maken.  Hij, jawel hij, bouwde als Minister van Arbeid in ons land het stelsel van de sociale zekerheid uit.
De zerk is in graniet en daarop staat een witstenen beeldhouwwerk van A. Van Heerswynghels en ook twee fotomedaillons.  Het beeldhouwwerk beeldt drie figuren uit die een vlam dragen met als opschrift: "Zij dragen de vlam verder."  Ik begin me de laatste tijd serieus af te vragen wie men met die zij bedoelt?  De slippendragers van Moenaert toch niet?

Waarom Achille Van Acker tot op vandaag zo tot de verbeelding spreekt?  Omdat hij maar tot zijn tiende jaar naar school gegaan is en toch dankzij zelfstudie het ver geschopt heeft, ja zelfs doctor honoris causa van de universiteit van Rijsel werd.  Omdat hij op politiek gebied de grootste Bruggeling ooit geweest is.  Zijn invloed op Brugge en België viel en valt niet te onderschatten.  Iemand als een Jean-Luc (Dehaene) reikt op dat gebied maar aan zijn enkels en trouwens: laatstgenoemde heeft meer de verdienste Club Brugge op de kaart gezet te hebben dan Brugge zelf.  En ten derde omdat Van Acker een soort volks charisma had en dat hij zo charmant uit de hoek kon komen als hij een woordje Frans moest spreken.  Hij sprak namelijk een soort Français Bruzois.  De grapjes die er op dat gebied circuleerden van taalkundige versprekingen van de man (waar gebeurd of niet) zijn gewoon niet te tellen.

Regelmatig krijgt u de komende dagen op Bruggeblog een beroemde bewoner van het Brugs kerkhof te zien.  De laatste rustplaats van hem of haar bedoel ik natuurlijk en datgene wat er op de Centrale Begraafplaats  ter nagedachtenis van die persoon  te zien is.
Ik kan uiteraard niet beter starten dan met het grafmonument van Achille Van Acker en diens vrouw.  Achille is met grote voorsprong de meest tot de verbeelding sprekende Bruggeling ooit.  Niet voor niets stond er in de definitieve uitslag van de verkiezing van De Grootste Belg slechts één Bruggeling nog voor hem in het klassement, namelijk Guido Gezelle en die arme man, vooral bekend van zijn pennevruchten, ligt hier ook.  Feitelijk was er nog iemand van Brugge voor hem in het eindklassement geraakt: Hugo Claus, maar die man zegt zelf dat het enige wat hem met Brugge bindt het feit is dat hij hier geboren is.
Tiens, Claus, Gezelle, Achille Van Acker, zij hebben allemaal geschreven.  Jawel, ook Achille heeft boeken geschreven, vooral gevuld met verzen of volkskundige notities.