Centrale Begraafplaats (9)

Eveneens begraven op het 'Brugs Kerkhof' was deze Louis Reckelbus een kunstenaar die te Brugge lessen volgde maar toch hoofdzakelijk autodidact was.  Hij werd 'om den brode' ambtenaar bij de posterijen.  Tijdens WO I week hij uit naar Engeland (St. Yves in Cornwall) naar een huis van Emile Claus die onderdak bood voor nog verschillende andere collega's-kunstenaars.   Louis Reckelbus specialiseerde zich als aquarellist.  Om een idee te hebben van wat Reckelbus maakte, kijk eens hier.  In 1930 werd hij aangesteld tot conservator van het Stedelijk Museum van Schone Kunsten te Brugge, dat noemde toen nog zo.  Ook op grote buitenlandse tentoonstellingen was hij een gegeerd jurylid.
Deze brede rechtstaande grafplaat met bronzen portretmedaillon en palmtak ter nagedachtenis van de man komt uit het kunstatelier De Wispelaere.

Aan het graf van Jean Rudd zien we alle attributen waarmee aangeduid wordt wat de man van beroep was en dat hij ook vrijmetselaar was: de passer, de winkelhaak en het schietlood.  Alles gevat in een lauwerkrans met ereteken van ridder in de Leopoldsorde.

Daar ben ik weer met mijn snapshots van dode Bruggelingen.  Geen nood: vanaf morgen begeef ik me opnieuw meer onder de levende Bruggelingen.  Tot zover moet u het stellen met kerkhofkiekjes.
Dit hier het graf van Jean Brunon Rudd, geboren in Brugge op 13 december 1792 en ook in Brugge gestorven op 22 februari 1870.  Als stadsarchitect van 1830 tot 1870 was hij de voorganger van Louis Delacenserie.
Hij was een zoon van een Engelse schrijnwerker en schopte het tot directeur van de Brugse Academie.  Hij was de eerste persoon die nauwkeurige opmetingen maakte en publiceerde van bekende Brugse monumenten uit de gotiek en de renaissance.  Zelf heeft hij enkele gebouwen in neoclassicistische stijl op zijn kerfstok waaronder een deel huizen in de Geldmuntstraat en het huis Sint-Amandsstraat 46.
Hij was ook lid van de vrijmetselaarsloge "La Réunion des Amis du Nord" te Brugge.

Gisteren nog een aflevering Aspe meegepikt.  Een groot deel van de uitzending speelde zich af in Zeebrugge, een ander deel in het politiebureau en nog een deel ten huize van commissaris Van In waar er nog een grotere crisissituatie was dan in het politiebureau zelf.  Het kostte Van In bijna zijn nek en dat moogt u gerust letterlijk nemen.
Als men een dergelijke misdaadserie bekijkt zou men zowaar de indruk krijgen dat  Brugge een stad is die de vergelijking met Chicago ten tijde van Al Capone gemakkelijk kan doorstaan.  Maar omdat bepaalde fragmenten uit de reeks eerder komisch overkomen weten we beter: Aspe is 100 procent nep.  Gisteren lieten ze bijvoorbeeld uitschijnen dat de stad vol is met kraakpanden.  En welke locatie gebruikte men als kraakpand waar men vreemdelingen uithaalde om mee te nemen naar het bureau?  Juist, ja, hier de gebouwen in de Hoogstraat die luisteren naar Huis de Zeven Torens en Huis Casselberg.  Laat me niet lachen: geen mens zou het in zijn hoofd halen om hier illegaal te gaan wonen.

In de afgelopen twee dagen is er hier al veel energie doorgestroomd; ik hoorde zelfs uw hersenen knetteren tot bij mij thuis, maar nog weet u niet waar deze plaats is.  Deze foto kan misschien uitsluitsel brengen.  Waar in het centrum van Brugge is dit?

Een zicht op een klein deeltje van het immens grote 'Brugs Kerkhof', gezien vanuit de grafkapel van de familie De Clerck.

Binnenin de grafkapel Eugène L De Clerck hangen drie grote gedenkplaten.  Op de centrale gedenkplaat rechttegenover de deur staat vermeld dat Eugènes ouders Salomon De Clerck en de 'edele dame' Josephine Merghelynck waren.  Laatstgenoemde haar ouders noemden uiteraard Merghelynck, en Allaeys.  De wapenschilden van die twee families staan onderaan de gedenkplaat.
De andere twee gedenkplaten leerden mij dat Eugène twee keer getrouwd was, de eerste keer met Mathilde Danneel, de tweede keer met Delphine Montobio, en dat hij ze alletwee overleefd had.
Verder vermelden de platen dat hij met Mathilde vijf kinderen had en met Delpine drie.

We keren nog eens terug naar het Brugs kerkhof want die grafkapel die naast het graf van Louis Delacenserie staat trok mijn aandacht.  Ik kon het niet nalaten om de deur even te openen en binnen te kijken.  Het is de grafkapel van de familie Eugène L. De Clerck.
Wat de familie voor Brugge betekend heeft weet ik niet maar wel dat ze rijk genoeg waren om dit gebouwtje te laten plaatsen ter nagedachtenis van de leden van de familie.  Eugène zelf was afkomstig van Oostende.  Hij was er in 1807 geboren en stierf hier in 1881. 

Er wordt gemakkelijk gezegd "Brugge is oltied schoane" maar men vergeet er bij te zeggen dat deze stad op sommige momenten schoaner is dan op andere.  De herfst is mijn favoriete seizoen en de Gouden-Handrei is in die periode mijn favoriete plek.

Met de quizvragen gaan we stilletjes aan naar het ronde getal 100.  Maar eerst moet daarvoor natuurlijk deze quizvraag 87 opgelost worden (is nog niet gebeurd) en daarna nummer 88 en daarna 89 zeker (?) tot we uiteindelijk aan het nummer 100 aanbeland zijn.  De vraag is altijd dezelfde: weet u waar in de binnenstad van Brugge dit te zien is?

Zoals Brugge er nu voor een groot deel uitziet hebben we vooral te danken aan deze man, Louis Delacenserie, de architect die eind de 19de eeuw  tal van restauraties in Brugge realiseerde waaronder het Stadhuis, de Heilig Bloedkapel en de westgevel van de Onze Lieve Vrouwkerk.  Daarnaast ontwierp hij in die periode ook heel wat nieuwbouw die geïnspireerd was op de 'Brugse stijl' van voor 1750.  Als voorbeeld noem ik het Provinciaal Hof en het Postgebouw op de Markt.
Deze man die zo veel grootse dingen tijdens zijn leven gerealiseerd heeft (ook het Centraal Station van Antwerpen is van hem) ligt hier zelf op sobere wijze begraven.  Sober? hoor ik u al denken.  Jawel sober, want het graf van de man bevindt zich niet in deze kapel maar wel links ervan.  Het is een zerk in blauwe natuursteen met daarop een groot liggend kruis.
Nog tot slot enkele gegevens over de man:
Geboren te Brugge op 27 september 1838 en ook in Brugge overleden op 2 september 1909 was hij een zoon van een uit Wallonië afkomstige aannemer.  Hij studeerde aan de Brugse Academie.  In 1862 werd hij laureaat van de 'Prijs van Rome'.  In 1870 volgde hij J.B. Rudd op als Brugse stadsarchitect en tot in 1892 bleef hij dat.  Hij was ook nog lid van verscheidene verenigingen voor archeologie en van monumentenzorg.

Ach, hoe treurig die blik.  Ze symboliseert het verdriet om de overledenen. 

Kunst op 't kerkhof.  Als u op de Centrale Begraafplaats van Brugge, gelegen in Assebroek, om u heen kijkt ziet u niks anders dan kunst.

Elk jaar rond deze tijd is er een internationale dag tegen de doodstraf.  Die dag gaat uit van Amnesty International, de Sint-Egidiusgemeenschap en ACAT (wat dat laatste ook moge wezen!).  Verschillende steden ter wereld worden aangespoord om die dag iets speciaals te doen waaruit blijkt dat men de actie tegen de doodstraf steunt.  Brugge maakt er een jaarlijkse gewoonte van om in plaats van de gebruikelijke info voor tentoonstellingen en optredens die anders op zijn infoborden verschijnt niets anders dan volgende tekst te plaatsen: "Geen gerechtigheid zonder leven - STOP de doodstraf".  Het gebaar is er maar wat voor effect heeft het?  Wie leest er trouwens ooit die infoborden.  Ze staan op enkele belangrijke invalswegen naar Brugge maar de meeste zijn gewoon niet te lezen voor wie zich in het verkeer begeeft.  Dit infobord bijvoorbeeld aan de Katelijnebrug is pas goed te lezen als men er langsrijdt en dan moet men zich vooral concentreren op de klim over de 'hoge brug' in de richting van het station.  Neen, dan had de (grappige) reactie van Yves Roose veel meer effect toen hij tijdens de afgelopen meifoor vroeg om de electrische stoel die buiten aan een van de attracties stond te verwijderen omdat dit volgens hem niet kon voor een stad die de tegen de doodstraf is.

Heeft u ooit al eens stilgestaan bij zo een electriciteitscabine?  Dankzij Bruggeblog doet u dat nu misschien voor de eerste keer.  Op het plakkaat dat op iedere deur van zo een cabine hangt valt altijd veel te lezen.  Zelfs de naam van de straat waarin het zich bevindt, maar ...  heb ik nu toch juist dàt van de foto gewist.  Anders zou het gemakkelijk zijn he, u hoefde het dan maar af te lezen om mij te komen vertellen waar in de binnenstad dit staat.  Nu moet u er al iets meer moeite voor doen.  Waar bevinden we ons?

Het is me toch maar een raar zicht.  Een oud grafmonument met daar bovenop een nieuw doorschijnend plaatje gevezen met nieuwe namen van afgestorvenen op die totaal niks te maken hebben met hun voorgangers voor wie het monument eigenlijk bedoeld was.

Een typisch voorbeeld van een oud graf met een prachtig grafmonument waarvan de eeuwigdurende vergunning vervallen was en men de vergunning niet vernieuwde waardoor het in handen viel van de stad die het - uiteraard zonde vond om het te verwijderen en dan maar zocht naar een andere 'concessionaris' en er een vond.

Het beeldhouwwerk is ontworpen door Jan Franck.  Het stelt een blokvormig kruis voor, gedragen door arbeidersfiguren.  Jan Franck is een kunstenaar die o.a. verschillende beelden gemaakt heeft die nu in de gevel van het Stadhuis en de Saaihalle staan maar ook hier en daar in Brugge duiken er Mariabeelden die van zijn hand zijn.  Voor een meer uitgebreide uitleg over de man en zijn vele werken kunt u hier terecht.

Dit is het graf van Kanunnik Achiel Logghe (geb.Torhout, 24 maart 1878 - gest. Brugge, 2 oktober 1965).  Hij was jarenlang de proost van het Algemeen Christelijk Werkersverbond (A.C.W).  Hij heeft voor Brugge veel gedaan voor de Christelijke Syndicale Beweging in een tijd waarin dat juist heel moeilijk was.