Jeruzalemstraat 58

Dit pand met drie huizen dateert van ca. 1535.  In 1864 werd het hersteld door de toenmalige eigenaar, de architect Charles van Robaeys.  De gevel van dit beschermde monument heeft 150 jaar na die renovatie duidelijk nog eens zo een opsmukbeurt nodig.  Desondanks is nog altijd goed te zien dat dit een 16de eeuwse Brugse gevel is van het eerste type: de venstertraveeën zijn elk in één doorlopende nis gevat.  De twee trapgevels vormen mekaars spiegelbeeld.  Als we de nissen bekijken, dan merken we rijke versieringen en verschillend maaswerk.

Een foto's overdag of 's avonds genomen, voor u maakt het blijkbaar niet uit.  U herkent de plaatsen in Brugge zelfs met een blinddoek om.  Opnieuw was het gisteren van de eerste keer raak!  Dit is heel zeker de hoek van de Peperstraat met de Rodestraat waar die rode brievenbus staat en links het monument voor de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog.  Officieel noemt dit hier het 'Kantwerkstersplein'.  De nabijheid van de Kantschool zal ongetwijfeld een rol gespeeld hebben bij de naamkeuze. 
Wie heeft er nu gewonnen?  Carlos Dejaegher wist het maar Frederik Cloetens was hem gisterenavond iets te vlug af (antwoord binnengekregen via mail).  De Cloetens' zijn trouwens in vorm de laatste tijd.  Frederik en Bart zijn de winnaars van de laatste drie fotovragen.

"Ziejt, de moane schient dur de wolken.  Ze schient over Brugge bie nicht.
Ziejt, onze kattinne è joengn gekregen, ze kreeg z' ol tegoare in e schicht."
vrij vertaald vanuit Frater Venantius van Wim Sonneveld, vermengd met een vleugje Brussels by night van Raymond van 't Groenenwoud..
De quiz nu.  Waar in de binnenstad van Brugge stond ik toen ik dit lieftallige maantje fotografeerde?

Ik heb het al eens verteld.  Ik ben meer een avondmens.  Sommige dagen schiet ik pas echt goed in gang in de late namiddag.  Aldus komt het dat, in deze tijd van 't jaar, het ineens donker is voor ik het goed en wel besef.  Vandaar dat de laatste tijd Bruggeblog meer op een 'Brugge by night' begint te lijken.  Maar u kunt niet klagen hé.  't Is ook een facet van deze stad. 
Ik heb daarstraks in Photoshop Elements 4 wat zitten foefelen en heb op basis van een foto van kwart voor zeven deze avond een schilderijtje gemaakt.  Wat vindt u ervan?  Tegenwoordig moet men niet meer kunnnen schilderen.  Een fototoestelletje en een fotobewerkingsprogramma volstaan om de schilder in ons te doen opstaan.

Zo ziet u maar weer eens hoe de seizoenen uiteindelijk toch onherroepelijk toeslaan.  De laatste dagen hebben we hier zo een beetje van alles meegemaakt: hagelbuien, regenbuien, bliksem, zonneschijn, regenbogen, 'kèrremèsse in d'helle', ....  Noem maar op: u heeft het ongetwijfeld ook aan den lijve ondervonden tenzij u niet in Brugge was of uzelf in een versterkte en geblindeerde burcht opgesloten heeft.

Vandaag heb ik tot mij grote verrassing opnieuw een mailtje van Poke gekregen.  Poke is een Bruggeling in hart en nieren en was een fan van Bruggeblog van het eerste uur.  Maar hij sukkelde met zijn gezondheid inzoverre zelfs dat hij het computeren moest stoppen omdat dat hem te veel inspanning vergde.  En toen hoorde ik maanden niks meer van hem.  Nu blijkt het dat hij twee maanden in het ziekenhuis gelegen heeft en daarna nog een maandje revalideerde in een hersteloord.  Hopelijk is hij nu weer de oude.  Ik wens het hem van harte toe.

Bart Cloetens is de man die het eerst kon vertellen dat dit beeld langs de Dijver staat.  Peter Ruys kon even later niets anders doen dan dat beamen.  Dit is inderdaad tijdelijk te zien op het voetpad langs de Dijver.  Het werk staat naast de Tuilerieën maar vooral naast de Absolute Art Gallery waar de kunstenaar van dit werk, Dirk De Keyzer, momenteel tentoonstelt. Het staat er met andere woorden vooral als lokkertje voor de galerij.  'k Heb op het ogenblik geen foto van overdag van de plek maar hier kunt u duidelijk de lichtreclame voor de parking van 't Pandreitje zien die hangt aan de gevel van het gebouw.

Wat heb ik u onlangs verteld over die Brugse traditie van naar 't kerkhof gaan en daarna oliebollen eten.  Deze namiddag omstreeks 16u 30 werd dit fotootje genomen.  Wat denkt u wel wat er in die witte puntzakken zat?  Frieten, hamburgers, garnaalkroketten, ... ?  Neen toch: Oliebollen en niks anders!
Bemerk de dame met de paraplu.  't Is niet dezelfde als die van de quizvraag.  Of toch?

Frederik Cloetens heeft de vorige quizvraag opgelost, daarom krijgt u allen vandaag een nieuwe.  Waar in Brugge kunt u dit op het ogenblik zien?  Ik heb het daarstraks nog tussen twee avondlijke hagelbuien in gefotografeerd, daarom dat de achtergrond er nogal donkertjes bijstaat.  Maar dat mag natuurlijk geen probleem zijn voor de doorwinterde (of is het doorherfste) Bruggekenner.

"Dood was de stam van dat kruise, en de winden
voerden - waar wete ik? - het speelzieke loof!
Nooit en zou 't blommen noch blâren meer vinden,
nooit ... als in d'handen van 't christen geloof.
Dood was het hout, maar het hout moest herleven:
dood was zijn blad, maar de christene maagd
had het een blad en een blomme gegeven,
schoonder en beter als 't levende draagt:
blom van geloof, dat de ziel niet kan sterven;
blomme van hope op een zalig hierna;
blomme van liefde, die alles kan derven,
laat g'haar het kruis, want het kruis is gena!"

uit Kerkhofblommen van Guido Gezelle

Vandaag is het 1 November.  Traditiegetrouw trekken veel Bruggelingen naar de Centrale Begraafplaats om er de overledenen te herdenken.  Een bloemetje hoort daar meestal bij.   Een trend van de laatste jaren zijn de bloemstukjes die op de graven gelegd worden.  Een voorbeeld daarvan ziet u hier vooraan op dit graf.

Eén der redenen (er zijn er natuurlijk nog andere) waarom u aan deze kant van Brugge geen (toeristen-) bootjes ziet varen is omdat deze sluis ter hoogte van 't Capucientje het doorvaren belemmert.

Dit is de bewuste brug vanwaar ik de foto's nam voor quizvraag 94.  Links beneden ziet u trouwens een huis aan de overkant van Westmeers en daarachter huizen van Oostmeers.

Gisterenavond al kreeg ik via e-mail de juiste oplossing binnen.  Frederik Cloetens zorgde daarvoor.  Het zijn zoals hij schreef achterkanten van huizen in de Westmeers.  De foto's werden genomen vanop het brugje dat over het reitje ligt.  Dit pad daalt van het hoogste punt van het Koning Albert I park af en  via de brug komt men op het pleintje voor het Capucientje.  Dan enkele trappen af en men staat volop in Westmeers.

Kitsch is commercie
Kunst tegenwoordig ook
Maar kunst is kostbaar
En kitsch hooguit kotsbaar
Gekloonde pompoenen
met pretoogjes lachen
me overal klunzig toe.
Pas kunstig verwerkt
tot een zalig soepje
warm wegsmeltend op de tong
kan deze kitsch me bekoren.

31 oktober, half twaalf 's nachts.  Ik was voor mijn blog van morgen nog wat opzoekingswerk aan het doen rond Sint-Salvators toen ik op deze als intellectueel uitziende marsmannetjesachtige verklede kolos botste.  Ik vroeg in 't donker nog met beverige stem: "Hallo, wien is 't?", maar hij antwoordde niet.  En omdat hij blijkbaar ook niet van plan was te verdwijnen heb ik dat dan maar zelf wijselijk gedaan.  Vooral ook omdat ik vanuit mijn ooghoeken zag dat hij daar op 't Salvatorskerkhof niet alleen was, maar dat ze daar met zijn tweeën  groen van, groen van  'k weetniewa stonden.

Het verwondert mij dat deze fotovraag zo lang duurt.  Ik dacht dat dit voor Bruggelingen een vertrouwde plek was.  Voor mij is het in alle geval een van mijn favoriete plekjes.  Allez, een derde foto dan maar.  Waar in de binnenstad is dit?

Heeft u vandaag ook al griezels aan uw deur gehad?  Mocht u als plezante antwoorden: ja, mijn schoonmoeder, de getuigen van Jehova en de deurwaarder: ik bedoel echt niet die griezels.  Ik heb het over verklede kinderen die op de avond van 't feest van Halloween plots alle bellen van de buren schijnen te kennen. 
Vandaag houden wij het bij Bruggeblog meer sober en stichtend.  We gaan nog eens graaien in de schatkamer van Sint-Salvators en wat komt er als eerste tevoorschijn? 
Het grafmonument van Johannes Caïmo
Het monument bestaat uit marmer en porfier en bestaat uit een 84 cm hoge sarkofaag met daarop een 1,75 m hoog beeld van het Geloof dat zich voor driekwart van de toeschouwer afwendt.  Met de linkerhand houdt de figuur, een Vestale, met de linkerhand een verguld houten kruis vast en met haar rechterarm houdt zij een asurne vast die op een zuil staat.  Zuil en urne zijn van groen porfier.  Op de zuil bevindt zich in koper het bisschopswapen (Caïme was bisschop) met hoed, koorden en tweemaal tien kwasten en daaronder de spreuk 'Candide et fideliter'.
Wie was nu die Joannes Robertus Caïmo?   Geboren in 1711 werd hij in 1754 de 16de bisschop van Brugge.  Hij overleed in 1775 en werd in de Sint-Donaaskathedraal begraven.  In het koor werd in 1782 dit grafmonument opgericht, gebeeldhouwd door Karel van Poucke (1740-1809).  Lang heeft dit  grafmonument daar niet gestaan want al in 1799 vatte men de sloop van Sint-Donaas aan.  Het monument belandde hier in Sint-Salvators die trouwens heel wat schatten uit de voormalige Sint-Donaaskathedraal bevat. 

Dit zou dan weer een vermoedelijk 15de eeuwse gouache op papier zijn die het portret van Karel de Goede voorstelt.  Bovenaan staat te lezen: "Le bon conte de Flandre".  Onze toenmalige graaf, in profiel in buste voorgesteld, draagt een rood kleed en een rode kaproen tegen een zwarte achtergrond.  Om zijn hals hangt een paternoster.  (de man zat naar het schijnt te bidden toen men hem in de Sint-Donaaskathedraal vermoordde).
In 1782 werd in het reliekschrijn van Karel de Goede, naast beenderen ook dit portret aangetroffen en in 1804 aan Sint-Salvators gegeven.  In 1957 werd de tekening uit het schrijn gehaald en in een nieuwe kader geplaatst en zo treffen we dit nu nog altijd aan, weliswaar achter glas.

Om alle misverstanden te vermijden: met schatten bedoel ik uitsluitend de massa's kunstschatten die we in de Sint-Salvatorskathedraal aantreffen.  Voor andere schatten op of beter gezegd rond Sint Salvators kunt u best bij andere websites aankloppen.
Schat nummer 1 voor vandaag: de souvenirs die verwijzen naar wijlen onze dierbare Karel de Goede die smartelijk vermoord werd in de Brugse Sint-Donaaskerk in 1127.  Exact 841 jaar later (ACHT HONDERD EN EEN EN VEERTIG JAAR LATER!) erkende onze toenmalige monseigneur De Smedt in 1968 dit tegeltje voor echt alsof hij er zelf in 1127 bij was.   Hier  'zou' Karel de Goedes  bloed over gevloeid hebben en het tegeltje zodanig uitgesleten geraakt zijn door het veelvuldig aanraken van de bezoekers.
Een ding is een feit: het tegeltje kleurt mooi bloedrood.