Coupure - een schilderijtje

Zo ziet u maar weer eens hoe de seizoenen uiteindelijk toch onherroepelijk toeslaan.  De laatste dagen hebben we hier zo een beetje van alles meegemaakt: hagelbuien, regenbuien, bliksem, zonneschijn, regenbogen, 'kèrremèsse in d'helle', ....  Noem maar op: u heeft het ongetwijfeld ook aan den lijve ondervonden tenzij u niet in Brugge was of uzelf in een versterkte en geblindeerde burcht opgesloten heeft.

Vandaag heb ik tot mij grote verrassing opnieuw een mailtje van Poke gekregen.  Poke is een Bruggeling in hart en nieren en was een fan van Bruggeblog van het eerste uur.  Maar hij sukkelde met zijn gezondheid inzoverre zelfs dat hij het computeren moest stoppen omdat dat hem te veel inspanning vergde.  En toen hoorde ik maanden niks meer van hem.  Nu blijkt het dat hij twee maanden in het ziekenhuis gelegen heeft en daarna nog een maandje revalideerde in een hersteloord.  Hopelijk is hij nu weer de oude.  Ik wens het hem van harte toe.

Bart Cloetens is de man die het eerst kon vertellen dat dit beeld langs de Dijver staat.  Peter Ruys kon even later niets anders doen dan dat beamen.  Dit is inderdaad tijdelijk te zien op het voetpad langs de Dijver.  Het werk staat naast de Tuilerieën maar vooral naast de Absolute Art Gallery waar de kunstenaar van dit werk, Dirk De Keyzer, momenteel tentoonstelt. Het staat er met andere woorden vooral als lokkertje voor de galerij.  'k Heb op het ogenblik geen foto van overdag van de plek maar hier kunt u duidelijk de lichtreclame voor de parking van 't Pandreitje zien die hangt aan de gevel van het gebouw.

Wat heb ik u onlangs verteld over die Brugse traditie van naar 't kerkhof gaan en daarna oliebollen eten.  Deze namiddag omstreeks 16u 30 werd dit fotootje genomen.  Wat denkt u wel wat er in die witte puntzakken zat?  Frieten, hamburgers, garnaalkroketten, ... ?  Neen toch: Oliebollen en niks anders!
Bemerk de dame met de paraplu.  't Is niet dezelfde als die van de quizvraag.  Of toch?

Frederik Cloetens heeft de vorige quizvraag opgelost, daarom krijgt u allen vandaag een nieuwe.  Waar in Brugge kunt u dit op het ogenblik zien?  Ik heb het daarstraks nog tussen twee avondlijke hagelbuien in gefotografeerd, daarom dat de achtergrond er nogal donkertjes bijstaat.  Maar dat mag natuurlijk geen probleem zijn voor de doorwinterde (of is het doorherfste) Bruggekenner.

"Dood was de stam van dat kruise, en de winden
voerden - waar wete ik? - het speelzieke loof!
Nooit en zou 't blommen noch blâren meer vinden,
nooit ... als in d'handen van 't christen geloof.
Dood was het hout, maar het hout moest herleven:
dood was zijn blad, maar de christene maagd
had het een blad en een blomme gegeven,
schoonder en beter als 't levende draagt:
blom van geloof, dat de ziel niet kan sterven;
blomme van hope op een zalig hierna;
blomme van liefde, die alles kan derven,
laat g'haar het kruis, want het kruis is gena!"

uit Kerkhofblommen van Guido Gezelle

Vandaag is het 1 November.  Traditiegetrouw trekken veel Bruggelingen naar de Centrale Begraafplaats om er de overledenen te herdenken.  Een bloemetje hoort daar meestal bij.   Een trend van de laatste jaren zijn de bloemstukjes die op de graven gelegd worden.  Een voorbeeld daarvan ziet u hier vooraan op dit graf.

Eén der redenen (er zijn er natuurlijk nog andere) waarom u aan deze kant van Brugge geen (toeristen-) bootjes ziet varen is omdat deze sluis ter hoogte van 't Capucientje het doorvaren belemmert.

Dit is de bewuste brug vanwaar ik de foto's nam voor quizvraag 94.  Links beneden ziet u trouwens een huis aan de overkant van Westmeers en daarachter huizen van Oostmeers.

Gisterenavond al kreeg ik via e-mail de juiste oplossing binnen.  Frederik Cloetens zorgde daarvoor.  Het zijn zoals hij schreef achterkanten van huizen in de Westmeers.  De foto's werden genomen vanop het brugje dat over het reitje ligt.  Dit pad daalt van het hoogste punt van het Koning Albert I park af en  via de brug komt men op het pleintje voor het Capucientje.  Dan enkele trappen af en men staat volop in Westmeers.

Kitsch is commercie
Kunst tegenwoordig ook
Maar kunst is kostbaar
En kitsch hooguit kotsbaar
Gekloonde pompoenen
met pretoogjes lachen
me overal klunzig toe.
Pas kunstig verwerkt
tot een zalig soepje
warm wegsmeltend op de tong
kan deze kitsch me bekoren.

31 oktober, half twaalf 's nachts.  Ik was voor mijn blog van morgen nog wat opzoekingswerk aan het doen rond Sint-Salvators toen ik op deze als intellectueel uitziende marsmannetjesachtige verklede kolos botste.  Ik vroeg in 't donker nog met beverige stem: "Hallo, wien is 't?", maar hij antwoordde niet.  En omdat hij blijkbaar ook niet van plan was te verdwijnen heb ik dat dan maar zelf wijselijk gedaan.  Vooral ook omdat ik vanuit mijn ooghoeken zag dat hij daar op 't Salvatorskerkhof niet alleen was, maar dat ze daar met zijn tweeën  groen van, groen van  'k weetniewa stonden.

Het verwondert mij dat deze fotovraag zo lang duurt.  Ik dacht dat dit voor Bruggelingen een vertrouwde plek was.  Voor mij is het in alle geval een van mijn favoriete plekjes.  Allez, een derde foto dan maar.  Waar in de binnenstad is dit?

Heeft u vandaag ook al griezels aan uw deur gehad?  Mocht u als plezante antwoorden: ja, mijn schoonmoeder, de getuigen van Jehova en de deurwaarder: ik bedoel echt niet die griezels.  Ik heb het over verklede kinderen die op de avond van 't feest van Halloween plots alle bellen van de buren schijnen te kennen. 
Vandaag houden wij het bij Bruggeblog meer sober en stichtend.  We gaan nog eens graaien in de schatkamer van Sint-Salvators en wat komt er als eerste tevoorschijn? 
Het grafmonument van Johannes Caïmo
Het monument bestaat uit marmer en porfier en bestaat uit een 84 cm hoge sarkofaag met daarop een 1,75 m hoog beeld van het Geloof dat zich voor driekwart van de toeschouwer afwendt.  Met de linkerhand houdt de figuur, een Vestale, met de linkerhand een verguld houten kruis vast en met haar rechterarm houdt zij een asurne vast die op een zuil staat.  Zuil en urne zijn van groen porfier.  Op de zuil bevindt zich in koper het bisschopswapen (Caïme was bisschop) met hoed, koorden en tweemaal tien kwasten en daaronder de spreuk 'Candide et fideliter'.
Wie was nu die Joannes Robertus Caïmo?   Geboren in 1711 werd hij in 1754 de 16de bisschop van Brugge.  Hij overleed in 1775 en werd in de Sint-Donaaskathedraal begraven.  In het koor werd in 1782 dit grafmonument opgericht, gebeeldhouwd door Karel van Poucke (1740-1809).  Lang heeft dit  grafmonument daar niet gestaan want al in 1799 vatte men de sloop van Sint-Donaas aan.  Het monument belandde hier in Sint-Salvators die trouwens heel wat schatten uit de voormalige Sint-Donaaskathedraal bevat. 

Dit zou dan weer een vermoedelijk 15de eeuwse gouache op papier zijn die het portret van Karel de Goede voorstelt.  Bovenaan staat te lezen: "Le bon conte de Flandre".  Onze toenmalige graaf, in profiel in buste voorgesteld, draagt een rood kleed en een rode kaproen tegen een zwarte achtergrond.  Om zijn hals hangt een paternoster.  (de man zat naar het schijnt te bidden toen men hem in de Sint-Donaaskathedraal vermoordde).
In 1782 werd in het reliekschrijn van Karel de Goede, naast beenderen ook dit portret aangetroffen en in 1804 aan Sint-Salvators gegeven.  In 1957 werd de tekening uit het schrijn gehaald en in een nieuwe kader geplaatst en zo treffen we dit nu nog altijd aan, weliswaar achter glas.

Om alle misverstanden te vermijden: met schatten bedoel ik uitsluitend de massa's kunstschatten die we in de Sint-Salvatorskathedraal aantreffen.  Voor andere schatten op of beter gezegd rond Sint Salvators kunt u best bij andere websites aankloppen.
Schat nummer 1 voor vandaag: de souvenirs die verwijzen naar wijlen onze dierbare Karel de Goede die smartelijk vermoord werd in de Brugse Sint-Donaaskerk in 1127.  Exact 841 jaar later (ACHT HONDERD EN EEN EN VEERTIG JAAR LATER!) erkende onze toenmalige monseigneur De Smedt in 1968 dit tegeltje voor echt alsof hij er zelf in 1127 bij was.   Hier  'zou' Karel de Goedes  bloed over gevloeid hebben en het tegeltje zodanig uitgesleten geraakt zijn door het veelvuldig aanraken van de bezoekers.
Een ding is een feit: het tegeltje kleurt mooi bloedrood.

Witte rook ontsnapt een schouw.  In Rome zou dat kunnen betekenen dat er zojuist een nieuwe paus gekozen werd.  Hier in Brugge kan dat betekenen dat we straks een nieuwe quizvraagwinnaar hebben die dankzij deze foto weet waar in de binnenstad deze witte rook hemelwaarts opstijgt.

Achter wat ooit de poortingang tot de 'Brugse Hippodroom' moet geweest zijn ligt nu dit terrein waar voorlopig niets meer op staat.  Op de voorgevel na werd alles afgebroken, net zoals in 1904 trouwens!  De Hippodrome heeft amper van 1893 tot 1900 bestaan.  Omdat bleek dat men moeilijk de zaak financieel boven water kon houden en bovendien de stad Brugge bijkomende eisen begon te stellen in verband met de brandveiligheid (er was bijvoorbeeld maar één kleine nooduitgang langs de kant van de Coupure) sloot de 'Hippodrome Brugeois' definitief zijn deuren.  Vier jaar later werd het afgebroken waarna het terrein verkocht en verkaveld werd.  En het Brugse wonder geschiedde zoals op zo veel plekken in de binnenstad ook hier opnieuw: de voorgevel bleef nagenoeg intact.

Hier ziet u waarom deze artikelenreeks "Hippodrome Brugeois" heet.  Deze twee woorden kan men nu nog altijd van de gevel aflezen.
We schrijven 1892-1893.  Een Brugse zakenman en toenmalig eigenaar van het pand, Georges van Speybrouck had grootse plannen.  Hij gaf de architect Etienne Timmery de opdracht om op de binnenplaats van dit gebouw dat toen doorliep tot aan de Coupure een circusgebouw op te richten.  Wat hij wou geschiedde.  Tijdens de Meifoor van 1893 werd de 'Hippodrome Brugeois' oftewel de Brugse Renbaan feestelijk geopend.  Het moet een serieuze 'doeninge' geweest zijn.  Achter deze gevel school plots een circus met een ronde piste met een diameter van 13 meter inclusief loges voor de artiesten, stallen voor de paarden en tribunes voor het publiek.  Daarnaast was er ook nog een cafetaria en ook nog dienstgebouwen.
Het circusprogramma zelf werd gepresenteerd - uitsluitend in het Frans - door 'Monsieur Loyal' en gebracht door het Nederlands circus Sosman.  Er waren paardennummers, er waren clowns, dasnummers en nog wat acrobaten.  Kortom: circus dus, zoals we het nu nog altijd kennen maar dan in een tent.
Wanneer er geen circusopvoeringen waren kon men er leren paardrijden.  En om uit de kosten te geraken organiseerde men er ook bokswedstrijden en politieke bijeenkomsten.  Hoogst opmerkelijk: in 1900 voerde men er het oratorium 'De Schelde' van Peter Benoit op in een samenwerking van het Willemsfonds (liberaal!) en het Davidsfonds (katholiek!).

Anno 2006 bestaan er prachtige technieken om een voorgevel overeind te houden terwijl al de rest, zelfs tot de ramen toe verdwijnt.  In de Witteleertouwersstraat is er dezer dagen dit sterk staaltje van een dergelijke methode te zien.