Schaarstraat 54

Persoonlijk vind ik dit mijn beste Sinterklaasfoto.  Niet omwille van Sinterklaas zelf maar omwille van dat jongentje dat terugzwaait.

De Rozenhoedkaai, zwanen, een bootje, ... Sinterklaas.

Zoals beloofd nog wat Sinterklaasfotootjes voor u en uw kinderen.  Deze foto is wat onscherp maar ik wil hem u niet onthouden.  Vooral om u te bewijzen dat de kindervriend alleen oog heeft voor de kleintjes en vrouwelijke verleiding gewoon de rug toekeert.

Kijk, u krijgt het hele pand dat we zoeken met deze derde foto te zien.  Om het u toch nog altijd dat ietsje moeilijker te maken heb ik natuurlijk, 'stief ambetant da'k zien', vooral het opschrift op de poort en ook het huisnummer met de letteraanduiding van het zestendele gewist.
Weet u nu waar in hartje Brugge dit staat?

De bestuurder van het bootje zorgt er elk jaar voor dat hij traag en voorzichtig doorheen Brugges reitjes vaart.  Zeg nu zelf: zo een hoogstaand persoon krijgt men niet alle dagen in zijn bootje en aangezien Sinterklaas geen zittend gat heeft en ook op dat bootje godallemachtig gans de tijd wil blijven rechtstaan kan men zich geen bruuske manoeuvres permitteren.  Stelt u zich anders de krantenkoppen 's anderendaags eens voor: "Sinterklaas verdronken in Brugse reitjes"!  Dat zou een regelrechte ramp zijn.  Op 6 december nooit meer cadeautjes voor de kinderen.  Een verschrikking!
Ik gok er maar op dat de pieten allemaal een brevet van redder hebben en mocht de Sint ooit eens in het water sukkelen zij hem onmiddelijk zouden bijspringen en redden.

Ziet eens hoe de mijter van de Sint blinkt in de zon!
En hoe die grappige pieten zich bukken moeten onder Brugges bruggen willen ze niet met hun zwarte snoet in de reitjes belanden!

Op zondag 26 november is het weer zover.  Iets waar kinderen nu al naar uitkijken.  Dan komt de Sint opnieuw in Brugge aan.  De Heilige Man vertrekt traditiegetrouw vanuit de Potterierei en zakt via de reitjes af naar de binnenstad.  Dit jaar zal zijn ritje in de bootjes extra kort zijn want Sinterklaas stapt al aan de Vismarkt uit om van daar uit naar de Stadsschouwburg te vertrekken waar een groot spektakel zal zijn met de Zwarte Pieten en daarna nog een optreden van Kat & Kwaad.  De Sint zal dit niet allemaal zelf organiseren, o neen, anderen doen dat wel voor hem (de Gezinsbond).  Sinterklaas is alleen maar het lijdend voorwerp.  Heel de tijd glimlachen, handjes geven, de kindjes over de bol aaien en hen van alles beloven, men moet het toch elk jaar maar weer doen.  Zeker als we zijn nu al respectabele leeftijd in overweging nemen, groeit ons ontzag voor de Man met de jaren.
Voila, vandaag en de komende dagen kunt u fotootjes van zijn intrede in Brugge op Bruggeblog verwachten.  Natuurlijk niet zijn intrede dit jaar want dat moet nog komen, maar van dat van 2003.  Veel plezier ermee!

Het één programma "Witte Raven" vind ik altijd leuk om naar te kijken.  Mensen moeten op heel korte tijd plots een totaal ander beroep aanleren en op het einde tussen drie andere kandidaten die al jaren in het vak zitten voor een vakjury proberen niet uit de toon te vallen.  Op het ogenblik zijn het BV's die in het programma aan bod komen en gisteren was het de beurt aan de Bruggeling Luc Van Lierde, de tweevoudig Ironman overwinnaar op Hawaii.  Voor wie het niet zou weten: Hawaii is het mekka van de triatleten.  Triatleten zijn mannen en vrouwen die eerst vier kilometer water verplaatsen, daarna fris als een hoentje op de fiets springen om 180 kilometer asfalt te verteren om na die inspanning uiteindelijk hun fiets als overbodige luxe te beschouwen en nog eens een marathon (42 km) niet al wandelend maar wel al lopend aan te pakken.  Het toppunt van dit alles is dat, eenmaal zij dat allemaal achter de rug hebben ze bijna op exact dezelfde plaats aankomen als daar waar ze gestart waren.  Hadden ze gewoon blijven staan dan hadden ze zich niet moeten afjakkeren voor niks.  Allez, de eersten zullen het niet voor niks gedaan hebben, die zullen een fikse som op hun rekening gestort krijgen maar voor alle anderen is alle moeite voor niks geweest.  Stom hé?  Luc heeft in deze vreemde 'sport'discipline enkele records op zijn naam zoals de snelste tijd in Hawaii ooit en ook de snelste tijd waarin iemand ooit ter wereld een volledige triatlon afgewerkt heeft.
Deze man beweerde gisteren op televisie geen muziek van Mozart van die van Beethoven te kunnen onderscheiden en had men hem een piccolofluitje getoond en gezegd dat het een bombardon was, hij zou het nog geloofd hebben ook!  Deze man kreeg uitgerekend als opdracht: word in 14 dagen dirigent.
Luc Van Lierde moest dirigent worden.  Hij die ons Concertgebouw nog nooit van binnen gezien had, of het zou moeten geweest zijn tijdens de verkiezing van de 'Sportman van het Jaar', hij moest maken dat hij in twee weken tijd meester-dirigent Lucas Van Lierde werd en drie juryleden om de tuin leiden.
Emotelevisie levert zoiets altijd op.  BV's zijn vaak ambitieuze personen die zich niet graag gewonnen geven en 'onze Lucas'  legde er zich volledig op toe met als resultaat dat hij aan deze finish ook deze wedstrijd met opgeheven hoofd verlaten mocht.  Plots staat Filip Meirhaeghe als sportman in ons land niet meer alleen wat zijn interesse voor de klassieke muziek betreft.  Dankzij deze stoomcursus komt Luc Van Lierde ook in het selecte clubje van sportlui met diepgang terecht.

Om nog even duiding te geven aan het vorige artikel: dit is de Strostraat zelf, bekeken vanaf de hoek met de Jeruzalemstraat.

Dit blog heeft als ondertitel 'een blik op het Brugge van nu'.  Dit moet ik even corrigeren: deze foto geeft een blik op het Brugge van gisteren, 3 november 2006.  Maar, hoe recent ook, veel foto's die in onze binnenstad pas genomen zijn vertellen ons soms veel over het Brugge van vroeger, zelfs van veel vroeger geleden.  Om dit maar eens te bewijzen toon ik dit straattafereeltje van gisterennamiddag in de Jeruzalemstraat.  Ik wil uw blik leiden naar het hoekhuis hier vooraan op de hoek met de Strostraat.  Het staat leeg en is duidelijk in vervallen staat.  Wat zien we in de zijmuur?  Juist, ja, weer maar eens een 'oud Proossche-markering', een van die honderden jaren oude markeringspunten die nodig waren om aan te duiden waar het grondgebied van de stad Brugge eindigde en waar die van de Proosdij begon.  In dit geval hier dus.

Oef, niemand van de Bruggebloglezers woont rechttegenover dit huis.  Daarom is er een tweede foto nodig om voor u allen meer klaarheid te scheppen.  Waar in de binnenstad van Brugge heb ik dit euh ..., even kijken ...,  eergisterenmorgen gefotografeerd?

Brugge heeft sinds een week een straatmuzikant minder.  Want volgens het Brugsch Handelsblad zou Pat Roberts (60) vorige week donderdag plots aan een hartslagaderbreuk overleden zijn.  Deze vrijdag werd hij al begraven.  De man was tegen wil en dank een van de smaakmakers geworden in de in 2003-2004 uitgezonden VRT-docusoap 'Het leven zoals het is: het Brugse OCMW'.    Daarin zagen we dat hij samen met vrouw en kinderen niet genoeg inkomsten had om de pacht van hun woning op de hoek van de Werkhuisstraat en de Oude Gentweg (toen 20.000 frank) te betalen.  Het huis dat vol stond met muziekinstrumenten dreigden ze te moeten verlaten en ook het OCMW was niet onmiddellijk bereid een oplossing voor hen te zoeken.  Dat was allemaal te zien in die 'docusoap'.  Nu moet ik bekennen hem toevallig te hebben leren kennen tussen de opnames en het tijdstip van uitzenden van die serie in.  Voor mij was het duidelijk dat dit een vriendelijk man was die  vooral door omstandigheden aan lager wal geraakt was.  Soms kwam hij wel eens met rare ideeën, een rare gedachtenkronkel uit de hoek, maar kom.  Feit is dat hij een uitstekend muzikant was maar niet kon zingen.  De woorden van zijn vrouw Patsy in 'Het leven zoals het is' zijn legendarisch geworden.  "Een tweede Bob Dylan is opgestaan!" daarmee haar man Patrice Robert, alias Pat Roberts, alias Dave Adrian (zijn artiestennaam) bedoelend.  Hohoho!  Akkoord: Bob Dylan kan ook niet zingen en is - in tegenstelling tot wijlen Pat Roberts - géén goed muzikant maar Bob Dylan heeft als groot pluspunt dat hij een meester-tekstschrijver met uitstraling was en is en Pat was dat helemaal niet.
Toch zal ik je missen Pat, vooral daar op je favorietje plekje aan het Blinde-Ezelsstraatje!

Ik heb nog eens goesting om een fotovraag te stellen waarbij u niet van bij de eerste foto uitroept: "Maar dat is toch niet moeilijk, dat is in de .....straat!".  U kunt me natuurlijk altijd verbazen.  Als u hier rechttegenover woont bijvoorbeeld en vanuit uw slaapkamer voortdurend op deze kop kijken moet.
De vraag nu: waar in het centrum van Brugge heb ik dit gefotografeerd?

Dit is het winkeltje van Maria Verhaegen in de Jeruzalemstraat 58.  Verleden jaar, voor het artikel in het Brugsch Handelsblad, kon men haar nog zo ver krijgen om te poseren voor de foto.  Vandaag lukte dat mij niet maar de winkel fotograferen mocht wel.  Maar ik kwam eigenlijk ongelegen, vertelde ze me, want ze was juist alles aan het herschikken.
Let vooral op de oude kachelbuis rechts.  Vandaag had Maria voor het eerst weer haar kacheltje aangestoken.  Het was er inderdaad gezellig warm.  Na een prachtig en origineel maar niet goedkoop kaartje (vervaardigd in Groot-Brittannië) gekocht te hebben, stapte ik de winkel weer uit.

De etalage van dit winkeltje geeft een goed idee van wat de nu bijna tachtigjarige Maria Verhagen hier verkoopt: speelgoed en wenskaarten die als het ware uit een ver vervlogen tijd komen.  Er zijn nog winkels in Brugge (ook in de gouden driehoek) die dergelijke dingen proberen te verkopen maar nergens wordt het zo gepresenteerd als hier.  We stappen even binnen ...

Mijn aandacht gaat speciaal uit naar Jeruzalemstraat 58.  Achter de linker deur gaat namelijk volgens de titel van een artikel in het Brugs Handelsblad van goed een jaar geleden 'Brugges goed bewaard geheim' schuil: het winkeltje van de nu 79-jarige Maria Verhagen.  35 jaar lang was dit onder andere een krantenwinkel en pas verleden jaar zette Maria daar een punt achter.  Nu verkoopt zij er alleen nog speelgoed, strips en vooral nostalgische wenskaarten.

Dit pand met drie huizen dateert van ca. 1535.  In 1864 werd het hersteld door de toenmalige eigenaar, de architect Charles van Robaeys.  De gevel van dit beschermde monument heeft 150 jaar na die renovatie duidelijk nog eens zo een opsmukbeurt nodig.  Desondanks is nog altijd goed te zien dat dit een 16de eeuwse Brugse gevel is van het eerste type: de venstertraveeën zijn elk in één doorlopende nis gevat.  De twee trapgevels vormen mekaars spiegelbeeld.  Als we de nissen bekijken, dan merken we rijke versieringen en verschillend maaswerk.

Een foto's overdag of 's avonds genomen, voor u maakt het blijkbaar niet uit.  U herkent de plaatsen in Brugge zelfs met een blinddoek om.  Opnieuw was het gisteren van de eerste keer raak!  Dit is heel zeker de hoek van de Peperstraat met de Rodestraat waar die rode brievenbus staat en links het monument voor de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog.  Officieel noemt dit hier het 'Kantwerkstersplein'.  De nabijheid van de Kantschool zal ongetwijfeld een rol gespeeld hebben bij de naamkeuze. 
Wie heeft er nu gewonnen?  Carlos Dejaegher wist het maar Frederik Cloetens was hem gisterenavond iets te vlug af (antwoord binnengekregen via mail).  De Cloetens' zijn trouwens in vorm de laatste tijd.  Frederik en Bart zijn de winnaars van de laatste drie fotovragen.

"Ziejt, de moane schient dur de wolken.  Ze schient over Brugge bie nicht.
Ziejt, onze kattinne è joengn gekregen, ze kreeg z' ol tegoare in e schicht."
vrij vertaald vanuit Frater Venantius van Wim Sonneveld, vermengd met een vleugje Brussels by night van Raymond van 't Groenenwoud..
De quiz nu.  Waar in de binnenstad van Brugge stond ik toen ik dit lieftallige maantje fotografeerde?