Oud Proossche-markering

Oef, niemand van de Bruggebloglezers woont rechttegenover dit huis.  Daarom is er een tweede foto nodig om voor u allen meer klaarheid te scheppen.  Waar in de binnenstad van Brugge heb ik dit euh ..., even kijken ...,  eergisterenmorgen gefotografeerd?

Brugge heeft sinds een week een straatmuzikant minder.  Want volgens het Brugsch Handelsblad zou Pat Roberts (60) vorige week donderdag plots aan een hartslagaderbreuk overleden zijn.  Deze vrijdag werd hij al begraven.  De man was tegen wil en dank een van de smaakmakers geworden in de in 2003-2004 uitgezonden VRT-docusoap 'Het leven zoals het is: het Brugse OCMW'.    Daarin zagen we dat hij samen met vrouw en kinderen niet genoeg inkomsten had om de pacht van hun woning op de hoek van de Werkhuisstraat en de Oude Gentweg (toen 20.000 frank) te betalen.  Het huis dat vol stond met muziekinstrumenten dreigden ze te moeten verlaten en ook het OCMW was niet onmiddellijk bereid een oplossing voor hen te zoeken.  Dat was allemaal te zien in die 'docusoap'.  Nu moet ik bekennen hem toevallig te hebben leren kennen tussen de opnames en het tijdstip van uitzenden van die serie in.  Voor mij was het duidelijk dat dit een vriendelijk man was die  vooral door omstandigheden aan lager wal geraakt was.  Soms kwam hij wel eens met rare ideeën, een rare gedachtenkronkel uit de hoek, maar kom.  Feit is dat hij een uitstekend muzikant was maar niet kon zingen.  De woorden van zijn vrouw Patsy in 'Het leven zoals het is' zijn legendarisch geworden.  "Een tweede Bob Dylan is opgestaan!" daarmee haar man Patrice Robert, alias Pat Roberts, alias Dave Adrian (zijn artiestennaam) bedoelend.  Hohoho!  Akkoord: Bob Dylan kan ook niet zingen en is - in tegenstelling tot wijlen Pat Roberts - géén goed muzikant maar Bob Dylan heeft als groot pluspunt dat hij een meester-tekstschrijver met uitstraling was en is en Pat was dat helemaal niet.
Toch zal ik je missen Pat, vooral daar op je favorietje plekje aan het Blinde-Ezelsstraatje!

Ik heb nog eens goesting om een fotovraag te stellen waarbij u niet van bij de eerste foto uitroept: "Maar dat is toch niet moeilijk, dat is in de .....straat!".  U kunt me natuurlijk altijd verbazen.  Als u hier rechttegenover woont bijvoorbeeld en vanuit uw slaapkamer voortdurend op deze kop kijken moet.
De vraag nu: waar in het centrum van Brugge heb ik dit gefotografeerd?

Dit is het winkeltje van Maria Verhaegen in de Jeruzalemstraat 58.  Verleden jaar, voor het artikel in het Brugsch Handelsblad, kon men haar nog zo ver krijgen om te poseren voor de foto.  Vandaag lukte dat mij niet maar de winkel fotograferen mocht wel.  Maar ik kwam eigenlijk ongelegen, vertelde ze me, want ze was juist alles aan het herschikken.
Let vooral op de oude kachelbuis rechts.  Vandaag had Maria voor het eerst weer haar kacheltje aangestoken.  Het was er inderdaad gezellig warm.  Na een prachtig en origineel maar niet goedkoop kaartje (vervaardigd in Groot-Brittannië) gekocht te hebben, stapte ik de winkel weer uit.

De etalage van dit winkeltje geeft een goed idee van wat de nu bijna tachtigjarige Maria Verhagen hier verkoopt: speelgoed en wenskaarten die als het ware uit een ver vervlogen tijd komen.  Er zijn nog winkels in Brugge (ook in de gouden driehoek) die dergelijke dingen proberen te verkopen maar nergens wordt het zo gepresenteerd als hier.  We stappen even binnen ...

Mijn aandacht gaat speciaal uit naar Jeruzalemstraat 58.  Achter de linker deur gaat namelijk volgens de titel van een artikel in het Brugs Handelsblad van goed een jaar geleden 'Brugges goed bewaard geheim' schuil: het winkeltje van de nu 79-jarige Maria Verhagen.  35 jaar lang was dit onder andere een krantenwinkel en pas verleden jaar zette Maria daar een punt achter.  Nu verkoopt zij er alleen nog speelgoed, strips en vooral nostalgische wenskaarten.

Dit pand met drie huizen dateert van ca. 1535.  In 1864 werd het hersteld door de toenmalige eigenaar, de architect Charles van Robaeys.  De gevel van dit beschermde monument heeft 150 jaar na die renovatie duidelijk nog eens zo een opsmukbeurt nodig.  Desondanks is nog altijd goed te zien dat dit een 16de eeuwse Brugse gevel is van het eerste type: de venstertraveeën zijn elk in één doorlopende nis gevat.  De twee trapgevels vormen mekaars spiegelbeeld.  Als we de nissen bekijken, dan merken we rijke versieringen en verschillend maaswerk.

Een foto's overdag of 's avonds genomen, voor u maakt het blijkbaar niet uit.  U herkent de plaatsen in Brugge zelfs met een blinddoek om.  Opnieuw was het gisteren van de eerste keer raak!  Dit is heel zeker de hoek van de Peperstraat met de Rodestraat waar die rode brievenbus staat en links het monument voor de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog.  Officieel noemt dit hier het 'Kantwerkstersplein'.  De nabijheid van de Kantschool zal ongetwijfeld een rol gespeeld hebben bij de naamkeuze. 
Wie heeft er nu gewonnen?  Carlos Dejaegher wist het maar Frederik Cloetens was hem gisterenavond iets te vlug af (antwoord binnengekregen via mail).  De Cloetens' zijn trouwens in vorm de laatste tijd.  Frederik en Bart zijn de winnaars van de laatste drie fotovragen.

"Ziejt, de moane schient dur de wolken.  Ze schient over Brugge bie nicht.
Ziejt, onze kattinne è joengn gekregen, ze kreeg z' ol tegoare in e schicht."
vrij vertaald vanuit Frater Venantius van Wim Sonneveld, vermengd met een vleugje Brussels by night van Raymond van 't Groenenwoud..
De quiz nu.  Waar in de binnenstad van Brugge stond ik toen ik dit lieftallige maantje fotografeerde?

Ik heb het al eens verteld.  Ik ben meer een avondmens.  Sommige dagen schiet ik pas echt goed in gang in de late namiddag.  Aldus komt het dat, in deze tijd van 't jaar, het ineens donker is voor ik het goed en wel besef.  Vandaar dat de laatste tijd Bruggeblog meer op een 'Brugge by night' begint te lijken.  Maar u kunt niet klagen hé.  't Is ook een facet van deze stad. 
Ik heb daarstraks in Photoshop Elements 4 wat zitten foefelen en heb op basis van een foto van kwart voor zeven deze avond een schilderijtje gemaakt.  Wat vindt u ervan?  Tegenwoordig moet men niet meer kunnnen schilderen.  Een fototoestelletje en een fotobewerkingsprogramma volstaan om de schilder in ons te doen opstaan.

Zo ziet u maar weer eens hoe de seizoenen uiteindelijk toch onherroepelijk toeslaan.  De laatste dagen hebben we hier zo een beetje van alles meegemaakt: hagelbuien, regenbuien, bliksem, zonneschijn, regenbogen, 'kèrremèsse in d'helle', ....  Noem maar op: u heeft het ongetwijfeld ook aan den lijve ondervonden tenzij u niet in Brugge was of uzelf in een versterkte en geblindeerde burcht opgesloten heeft.

Vandaag heb ik tot mij grote verrassing opnieuw een mailtje van Poke gekregen.  Poke is een Bruggeling in hart en nieren en was een fan van Bruggeblog van het eerste uur.  Maar hij sukkelde met zijn gezondheid inzoverre zelfs dat hij het computeren moest stoppen omdat dat hem te veel inspanning vergde.  En toen hoorde ik maanden niks meer van hem.  Nu blijkt het dat hij twee maanden in het ziekenhuis gelegen heeft en daarna nog een maandje revalideerde in een hersteloord.  Hopelijk is hij nu weer de oude.  Ik wens het hem van harte toe.

Bart Cloetens is de man die het eerst kon vertellen dat dit beeld langs de Dijver staat.  Peter Ruys kon even later niets anders doen dan dat beamen.  Dit is inderdaad tijdelijk te zien op het voetpad langs de Dijver.  Het werk staat naast de Tuilerieën maar vooral naast de Absolute Art Gallery waar de kunstenaar van dit werk, Dirk De Keyzer, momenteel tentoonstelt. Het staat er met andere woorden vooral als lokkertje voor de galerij.  'k Heb op het ogenblik geen foto van overdag van de plek maar hier kunt u duidelijk de lichtreclame voor de parking van 't Pandreitje zien die hangt aan de gevel van het gebouw.

Wat heb ik u onlangs verteld over die Brugse traditie van naar 't kerkhof gaan en daarna oliebollen eten.  Deze namiddag omstreeks 16u 30 werd dit fotootje genomen.  Wat denkt u wel wat er in die witte puntzakken zat?  Frieten, hamburgers, garnaalkroketten, ... ?  Neen toch: Oliebollen en niks anders!
Bemerk de dame met de paraplu.  't Is niet dezelfde als die van de quizvraag.  Of toch?

Frederik Cloetens heeft de vorige quizvraag opgelost, daarom krijgt u allen vandaag een nieuwe.  Waar in Brugge kunt u dit op het ogenblik zien?  Ik heb het daarstraks nog tussen twee avondlijke hagelbuien in gefotografeerd, daarom dat de achtergrond er nogal donkertjes bijstaat.  Maar dat mag natuurlijk geen probleem zijn voor de doorwinterde (of is het doorherfste) Bruggekenner.

"Dood was de stam van dat kruise, en de winden
voerden - waar wete ik? - het speelzieke loof!
Nooit en zou 't blommen noch blâren meer vinden,
nooit ... als in d'handen van 't christen geloof.
Dood was het hout, maar het hout moest herleven:
dood was zijn blad, maar de christene maagd
had het een blad en een blomme gegeven,
schoonder en beter als 't levende draagt:
blom van geloof, dat de ziel niet kan sterven;
blomme van hope op een zalig hierna;
blomme van liefde, die alles kan derven,
laat g'haar het kruis, want het kruis is gena!"

uit Kerkhofblommen van Guido Gezelle

Vandaag is het 1 November.  Traditiegetrouw trekken veel Bruggelingen naar de Centrale Begraafplaats om er de overledenen te herdenken.  Een bloemetje hoort daar meestal bij.   Een trend van de laatste jaren zijn de bloemstukjes die op de graven gelegd worden.  Een voorbeeld daarvan ziet u hier vooraan op dit graf.

Eén der redenen (er zijn er natuurlijk nog andere) waarom u aan deze kant van Brugge geen (toeristen-) bootjes ziet varen is omdat deze sluis ter hoogte van 't Capucientje het doorvaren belemmert.

Dit is de bewuste brug vanwaar ik de foto's nam voor quizvraag 94.  Links beneden ziet u trouwens een huis aan de overkant van Westmeers en daarachter huizen van Oostmeers.

Gisterenavond al kreeg ik via e-mail de juiste oplossing binnen.  Frederik Cloetens zorgde daarvoor.  Het zijn zoals hij schreef achterkanten van huizen in de Westmeers.  De foto's werden genomen vanop het brugje dat over het reitje ligt.  Dit pad daalt van het hoogste punt van het Koning Albert I park af en  via de brug komt men op het pleintje voor het Capucientje.  Dan enkele trappen af en men staat volop in Westmeers.