Legende van de gouden kroontjes

Op naar de honderdste fotovraag!  Maar voorlopig zitten we op nummer 98.  Een nieuwe plaats en u moet die echt nooit ver zoeken.  Wat ik hier gefotografeerd heb is te zien binnen dat ei van Brugge van 2,5 km breed en 3,5 km hoog.  Moeilijk kan dat toch niet zijn, hé!   Alstjeblieft!  Waar in het centrum van Brugge is dit?

Ter Steeghere, dat winkelstraatje dat een doorsteek vormt tussen de Burg en de Wollestraat, begint hoe langer hoe meer op mijn heupen te werken.  Ik wandel er dikwijls door omdat het nu eenmaal de kortste weg is van punt A naar punt B maar telkens sta ik versteld van de wijze waarmee men de buitenlandse toerist probeert te lijmen.  Dit bord zegt al genoeg.  En dan, o wee, halverwege dit steegje staat er altijd een als musketier verkleed heerschap die me iedere keer in het Engels aanspreekt.  Ten eerste: ik hoef niet aangesproken te worden en zeker niet door een mislukte musketier.  En ten tweede: het wordt stilaan tijd dat hij weet dat er hier ook Vlamingen, ja zelfs Bruggelingen passeren.

Het is vandaag 7 november en niet alleen heel wat winkels maar ook de stad Brugge maakt er al werk van.  Ik het het over de kerstversiering.  Het Breidelstraatje liegt er niet om.  Kerstbomen en B'tjes hangen er al hoog boven de hoofden van allen die passeren.  En ons aller Halletoren, die had vandaag alle moeite van de wereld om doorheen de mist te priemen en zijn aanwezigheid te tonen.

Overal waar Sinterklaas voorbijkomt trekt hij de aandacht van groot en klein.  Hier komt hij de Groene Rei opgevaren.

Deze toeristen beleefden hier de verrassing van hun leven toen plots op de Brugse reitjes Sinterklaas in hoogsteigen persoon kwam langsgevaren.

Op de poort van het gebouw waarvan u raden moest waar het staat hangt nog dit opschrift.  Hier waren vroeger de kunstateliers De Wispelaere in gevestigd.  Die naam heb ik onlangs eens laten vallen toen ik het grafmonument van de kunstenaar Louis Reckelbus toonde.  De De Wispelaeres hebben dit hier in dit atelier gemaakt.  En nu nog altijd is er iemand van de familie die de kunsttraditie voortzet, namelijk Daniel De Wispelaere.  Op zijn site kunt u bij 'geschiedenis' trouwens iets meer te weten komen over deze familie van kunstenaars.

Westmeers.  Daar staat dit gebouw hier nu links in beeld.  Zowel Carlos Dejaegher als Frederik Cloetens (via e-mail) gaven de juiste oplossing gisterenavond.  Alleen was Frederik weer dat ietsje rapper met zijn antwoord.  Meer uitleg over dit gebouw krijgt u in het volgende artikel.

  Deze plek in Brugge bleek moeilijker dan verwacht.  Maar nu, met het tonen van deze foto, is het voor de Bruggelingen toch echt een weggevertje, denk ik, hoop ik.  In alle geval krijgt u morgen de oplossing want ik kan mij alleen nog omdraaien om de andere kant van de straat te tonen en dan valt zeker voor iedereen alle twijfel weg.
Allez, 't is voor de eerste die reageert.  Waar in hartje Brugge bevind ik mij?

Verleden week was dit huis met uitspringende trapgevel onderwerp van een quizvraag.  Zowel Marie Delanghe als Carlos Dejaegher wezen me er op dat er over dit huisje een legende bestaat.  Het huis zelf wordt genoemd 'Het huis met de (zes) engeltjes'.  Die benaming is er gekomen omdat er aan de straatkant een balk te zien was die fraai versierd was met engeltjes.  Wat ik nu vertel komt (anders verteld maar het is hetzelfde verhaal natuurlijk!) uit het door Carlos aangehaalde Artis-Historiaboek met als titel - hoe kan het ook anders - 'Brugge'.  De teksten zijn geschreven door Andries Van Den Abeele maar de legenden heeft Paul Van Leirsberghe neergepend.
Hier komt het:
Lang geleden woonde in dit bescheiden huisje een eenvoudige werkman met zijn vrouw.  Zij hadden een dochter die beeldschoon was en die het hart van een jonge edelman had veroverd.  Die edelman wist niet waar het meisje woonde maar had haar al herhaaldelijk verzocht of hij bij haar ouders op bezoek mocht komen om haar ouders de toestemming te vragen om haar tot bruid te nemen.  Alhoewel het meisje de jongeman heel graag zag hield ze hem op dat gebied aan het lijntje.  Ze zocht steeds naar excuses zodat hij haar schamele afkomst niet zou ontdekken.  Avonden lang lag zij te piekeren op haar kamertje en zocht tevergeefs naar een oplossing omdat zij vreesde dat een bezoekje van de edelman aan het huisje het definitieve einde van hun relatie zou betekenen.  Ten einde raad bad zij en smeekte alle heiligen hierboven af om haar een uitkomst voor haar uitzichtloos probleem aan te reiken.
's Anderendaags kwam zij buiten en het huisje was helemaal veranderd.  De vensters waren omgetoverd in prachtig blinkende glas-in-lood ruiten en de gevel werd versierd met een gebeeldhouwde eiken balk met drie wapenschilden en zes engeltjes.  Als bij toverslag had het huisje een voornaam karakter gekregen en was het het schoonste van de straat geworden.
Het vervolg van deze legende kunt u al aan uw ellebogen aanvoelen zeker?
Op slag mocht de jonge edelman toch naar haar huisje komen om zijn aanzoek te doen.  De jongeman was verheugd over het huisje en haar ouders die met een huwelijk instemden.  Enkele weken later werd in Brugge een groots huwelijksfeest gevierd...
En toen kwam er een varkentje met een lange snuit
en dit verhaaltje is uit.

Persoonlijk vind ik dit mijn beste Sinterklaasfoto.  Niet omwille van Sinterklaas zelf maar omwille van dat jongentje dat terugzwaait.

De Rozenhoedkaai, zwanen, een bootje, ... Sinterklaas.

Zoals beloofd nog wat Sinterklaasfotootjes voor u en uw kinderen.  Deze foto is wat onscherp maar ik wil hem u niet onthouden.  Vooral om u te bewijzen dat de kindervriend alleen oog heeft voor de kleintjes en vrouwelijke verleiding gewoon de rug toekeert.

Kijk, u krijgt het hele pand dat we zoeken met deze derde foto te zien.  Om het u toch nog altijd dat ietsje moeilijker te maken heb ik natuurlijk, 'stief ambetant da'k zien', vooral het opschrift op de poort en ook het huisnummer met de letteraanduiding van het zestendele gewist.
Weet u nu waar in hartje Brugge dit staat?

De bestuurder van het bootje zorgt er elk jaar voor dat hij traag en voorzichtig doorheen Brugges reitjes vaart.  Zeg nu zelf: zo een hoogstaand persoon krijgt men niet alle dagen in zijn bootje en aangezien Sinterklaas geen zittend gat heeft en ook op dat bootje godallemachtig gans de tijd wil blijven rechtstaan kan men zich geen bruuske manoeuvres permitteren.  Stelt u zich anders de krantenkoppen 's anderendaags eens voor: "Sinterklaas verdronken in Brugse reitjes"!  Dat zou een regelrechte ramp zijn.  Op 6 december nooit meer cadeautjes voor de kinderen.  Een verschrikking!
Ik gok er maar op dat de pieten allemaal een brevet van redder hebben en mocht de Sint ooit eens in het water sukkelen zij hem onmiddelijk zouden bijspringen en redden.

Ziet eens hoe de mijter van de Sint blinkt in de zon!
En hoe die grappige pieten zich bukken moeten onder Brugges bruggen willen ze niet met hun zwarte snoet in de reitjes belanden!

Op zondag 26 november is het weer zover.  Iets waar kinderen nu al naar uitkijken.  Dan komt de Sint opnieuw in Brugge aan.  De Heilige Man vertrekt traditiegetrouw vanuit de Potterierei en zakt via de reitjes af naar de binnenstad.  Dit jaar zal zijn ritje in de bootjes extra kort zijn want Sinterklaas stapt al aan de Vismarkt uit om van daar uit naar de Stadsschouwburg te vertrekken waar een groot spektakel zal zijn met de Zwarte Pieten en daarna nog een optreden van Kat & Kwaad.  De Sint zal dit niet allemaal zelf organiseren, o neen, anderen doen dat wel voor hem (de Gezinsbond).  Sinterklaas is alleen maar het lijdend voorwerp.  Heel de tijd glimlachen, handjes geven, de kindjes over de bol aaien en hen van alles beloven, men moet het toch elk jaar maar weer doen.  Zeker als we zijn nu al respectabele leeftijd in overweging nemen, groeit ons ontzag voor de Man met de jaren.
Voila, vandaag en de komende dagen kunt u fotootjes van zijn intrede in Brugge op Bruggeblog verwachten.  Natuurlijk niet zijn intrede dit jaar want dat moet nog komen, maar van dat van 2003.  Veel plezier ermee!

Het één programma "Witte Raven" vind ik altijd leuk om naar te kijken.  Mensen moeten op heel korte tijd plots een totaal ander beroep aanleren en op het einde tussen drie andere kandidaten die al jaren in het vak zitten voor een vakjury proberen niet uit de toon te vallen.  Op het ogenblik zijn het BV's die in het programma aan bod komen en gisteren was het de beurt aan de Bruggeling Luc Van Lierde, de tweevoudig Ironman overwinnaar op Hawaii.  Voor wie het niet zou weten: Hawaii is het mekka van de triatleten.  Triatleten zijn mannen en vrouwen die eerst vier kilometer water verplaatsen, daarna fris als een hoentje op de fiets springen om 180 kilometer asfalt te verteren om na die inspanning uiteindelijk hun fiets als overbodige luxe te beschouwen en nog eens een marathon (42 km) niet al wandelend maar wel al lopend aan te pakken.  Het toppunt van dit alles is dat, eenmaal zij dat allemaal achter de rug hebben ze bijna op exact dezelfde plaats aankomen als daar waar ze gestart waren.  Hadden ze gewoon blijven staan dan hadden ze zich niet moeten afjakkeren voor niks.  Allez, de eersten zullen het niet voor niks gedaan hebben, die zullen een fikse som op hun rekening gestort krijgen maar voor alle anderen is alle moeite voor niks geweest.  Stom hé?  Luc heeft in deze vreemde 'sport'discipline enkele records op zijn naam zoals de snelste tijd in Hawaii ooit en ook de snelste tijd waarin iemand ooit ter wereld een volledige triatlon afgewerkt heeft.
Deze man beweerde gisteren op televisie geen muziek van Mozart van die van Beethoven te kunnen onderscheiden en had men hem een piccolofluitje getoond en gezegd dat het een bombardon was, hij zou het nog geloofd hebben ook!  Deze man kreeg uitgerekend als opdracht: word in 14 dagen dirigent.
Luc Van Lierde moest dirigent worden.  Hij die ons Concertgebouw nog nooit van binnen gezien had, of het zou moeten geweest zijn tijdens de verkiezing van de 'Sportman van het Jaar', hij moest maken dat hij in twee weken tijd meester-dirigent Lucas Van Lierde werd en drie juryleden om de tuin leiden.
Emotelevisie levert zoiets altijd op.  BV's zijn vaak ambitieuze personen die zich niet graag gewonnen geven en 'onze Lucas'  legde er zich volledig op toe met als resultaat dat hij aan deze finish ook deze wedstrijd met opgeheven hoofd verlaten mocht.  Plots staat Filip Meirhaeghe als sportman in ons land niet meer alleen wat zijn interesse voor de klassieke muziek betreft.  Dankzij deze stoomcursus komt Luc Van Lierde ook in het selecte clubje van sportlui met diepgang terecht.

Om nog even duiding te geven aan het vorige artikel: dit is de Strostraat zelf, bekeken vanaf de hoek met de Jeruzalemstraat.

Dit blog heeft als ondertitel 'een blik op het Brugge van nu'.  Dit moet ik even corrigeren: deze foto geeft een blik op het Brugge van gisteren, 3 november 2006.  Maar, hoe recent ook, veel foto's die in onze binnenstad pas genomen zijn vertellen ons soms veel over het Brugge van vroeger, zelfs van veel vroeger geleden.  Om dit maar eens te bewijzen toon ik dit straattafereeltje van gisterennamiddag in de Jeruzalemstraat.  Ik wil uw blik leiden naar het hoekhuis hier vooraan op de hoek met de Strostraat.  Het staat leeg en is duidelijk in vervallen staat.  Wat zien we in de zijmuur?  Juist, ja, weer maar eens een 'oud Proossche-markering', een van die honderden jaren oude markeringspunten die nodig waren om aan te duiden waar het grondgebied van de stad Brugge eindigde en waar die van de Proosdij begon.  In dit geval hier dus.