Volkstuintjes

We hebben een nieuwe winnaar hier bij Bruggeblog.  Hij luistert naar Freak Adel, en dat mag een pseudoniem zijn hoop ik.  Freak Adel wist het gisterenavond goed te gokken.  Met gokken is het dikwijls zo dat er iets in uw (in dit geval Freak Adels fotografisch) geheugen opgeslagen zit waarvan u (hij/zij) nog een vaag vermoeden heeft.
Dit zijn heel zeker de achterkanten van huizen in de Peterseliestraat.  Daarachter liggen de enige volkstuintjes die nog in de binnenstad overgebleven zijn en waarover begin dit jaar nog wat beroering ontstond of zij zouden blijven of niet.  Voorlopig zij ze hier nog gebleven.  Die tuintjes zijn te bereiken via de Vesten en dit is het hekken dat de toegang ernaar verschaft/afsluit (schrappen wat niet past).

Ik kan er niet aan doen maar als ik Sinterklaas in een bootje op het water zie drijven moet ik telkens denken aan een verhaal van de Nederlandse schrijver en columnist avant la lettre Godfried Bomans dat ik 30, 35 jaar geleden gelezen heb.  U moet weten dat Godfried Bomans indertijd dé Sinterklaaskenner bij uitstek was.  Hoe kon het ook anders: hij is indertijd zelf nog verschillende jaren na elkaar Sinterklaas geweest.
Ik denk dat hij in het verhaal dat ik bedoel de blijde intrede van de Sint in een dorp langs de beneden Maas beschreef.  Er werd vooraf besloten dat er even verderop stroomopwaarts aan de overkant ingescheept zou worden en dat de Sint op het uur van afspraak de kaai van het dorp waar de kinderen ondertussen al in grote getale op de Goedheilige Man stonden te wachten zou bereiken.  Maar die dag stond er jammer genoeg veel stroming op het water en de pieten waren blijkbaar niet genoeg bij machte om met riemkracht de overkant te bereiken.  Stelt u zich de teleurstelling voor van de kinderen die de Sint met zijn pieten zomaar aan zich voorbijdrijven zagen!  Een prachtverhaal met cynische ondertoon was dit van de thans - zeker in Vlaanderen - jammer genoeg al lang vergeten Bomans die heel graag Sinterklaas in zijn verhalen opvoerde.   In deze periode van het jaar moet u zeker eens verhalen van die man lezen.  Ze zijn misschien wat gedateerd maar nog altijd verrassend leuk om lezen. 

U zou het niet onmiddellijk in de binnenstad van Brugge verwachten maar toch is dit er te zien.  Als u Brugge op uw duimpje kent herkent u nu misschien de plek.  Waar is dit?

Leest u altijd eerst het tweede deel van een boek vooraleer aan het eerste deel te beginnen?  Neen, vermoed ik.  Daarom is het ook hier aan te raden om eerst het vorige artikel te lezen en dan pas aan het onderstaande te beginnen.
"Uiteindelijk werd de zaak voor het Brugse rechtscollege gebracht.  Dat gerecht was in die tijd, net zoals veel dingen in Brugge toen, wereldberoemd.  En kijk: hier in Brugge werd heel snel een vonnis gesteld.  Het besluit luidde: "Uit de aard van de zaak, en afgaand op de inhoud ervan (te nemen als een knipoog naar de grapjes rond die 'pot'), moet Conchy-le-Pot als een onaantastbaar en onvervreemdbaar recht van de eigenaar beschouwd worden."
Koning Karel VII van Frankrijk kreeg dus zijn zin.  Hij mocht naar eigen goedkeuren over zijn domein beslissen.  Hij zou zo verheugd geweest zijn over de uitspraak in Brugge dat hij zou gezegd hebben: "De schouwen waardoor de adem van die verstandige personen opstijgt, verdienen gekroond te worden".  En zo geschiedde.  Sindsdien prijken bovenop de twee schoorstenen van het stadhuis twee gouden kronen."

In datzelfde boek van Artis-Historia over 'Brugge' staat nog een interessante legende.  Laatst schreef ik het verhaal over het 'huis met de engeltjes' in de Schaarstraat.  Nu zal ik het hebben over de legende van de gouden kroontjes die boven op de twee schoorstenen va het stadhuis staan.
"Het verhaal begint bij koning Karel VII van Frankrijk die we het meest kennen door films over het leven van Jeanne d'Arc omdat zij in dienst van deze koning de Engelsen wist te verslaan.  Daar gaat het hier nu niet om maar wel om het amoureuze leven van koning Karel VII.  Hij had vele bezittingen maar ook vele amoureuze veroveringen en het was de gewoonte van hem om telkens een nieuwe verovering te installeren in een van zijn kastelen.  Zo gebeurde ook met een dame die het kasteel en de landerijen van "Conchy-le-Pot" in haar schoot geworpen kreeg.  Het kan een verstrooidheid geweest zijn van de koning, maar dat domein was al aan een andere jongedame toegewezen en u kunt begrijpen dat die er niet mee gediend was dat zij plots moest vertrekken.  Zij bracht de zaak voor de rechtbank en eiste dat zij dat domein zou terugkrijgen.
Daar werd de zaak telkens verdaagd en uiteindelijk overgedragen aan andere rechtscolleges die ook niet tot een uitspraak kwamen..  Iedereen wist heel goed waar het over ging maar geen enkele rechter wilde er blijkbaar zijn vingers aan verbranden.  Troubadours grepen dit gebeuren aan om al rondtrekkend er verhalen en spotliedjes over te brengen. Conchy-le-Pot werd dankzij hen bijvoorbeeld 'C'est ici qu'on chie le pot' (vertaald: hier schijt men op de pot)."
deel 2 van deze legende volgt zo dadelijk.

Op naar de honderdste fotovraag!  Maar voorlopig zitten we op nummer 98.  Een nieuwe plaats en u moet die echt nooit ver zoeken.  Wat ik hier gefotografeerd heb is te zien binnen dat ei van Brugge van 2,5 km breed en 3,5 km hoog.  Moeilijk kan dat toch niet zijn, hé!   Alstjeblieft!  Waar in het centrum van Brugge is dit?

Ter Steeghere, dat winkelstraatje dat een doorsteek vormt tussen de Burg en de Wollestraat, begint hoe langer hoe meer op mijn heupen te werken.  Ik wandel er dikwijls door omdat het nu eenmaal de kortste weg is van punt A naar punt B maar telkens sta ik versteld van de wijze waarmee men de buitenlandse toerist probeert te lijmen.  Dit bord zegt al genoeg.  En dan, o wee, halverwege dit steegje staat er altijd een als musketier verkleed heerschap die me iedere keer in het Engels aanspreekt.  Ten eerste: ik hoef niet aangesproken te worden en zeker niet door een mislukte musketier.  En ten tweede: het wordt stilaan tijd dat hij weet dat er hier ook Vlamingen, ja zelfs Bruggelingen passeren.

Het is vandaag 7 november en niet alleen heel wat winkels maar ook de stad Brugge maakt er al werk van.  Ik het het over de kerstversiering.  Het Breidelstraatje liegt er niet om.  Kerstbomen en B'tjes hangen er al hoog boven de hoofden van allen die passeren.  En ons aller Halletoren, die had vandaag alle moeite van de wereld om doorheen de mist te priemen en zijn aanwezigheid te tonen.

Overal waar Sinterklaas voorbijkomt trekt hij de aandacht van groot en klein.  Hier komt hij de Groene Rei opgevaren.

Deze toeristen beleefden hier de verrassing van hun leven toen plots op de Brugse reitjes Sinterklaas in hoogsteigen persoon kwam langsgevaren.

Op de poort van het gebouw waarvan u raden moest waar het staat hangt nog dit opschrift.  Hier waren vroeger de kunstateliers De Wispelaere in gevestigd.  Die naam heb ik onlangs eens laten vallen toen ik het grafmonument van de kunstenaar Louis Reckelbus toonde.  De De Wispelaeres hebben dit hier in dit atelier gemaakt.  En nu nog altijd is er iemand van de familie die de kunsttraditie voortzet, namelijk Daniel De Wispelaere.  Op zijn site kunt u bij 'geschiedenis' trouwens iets meer te weten komen over deze familie van kunstenaars.

Westmeers.  Daar staat dit gebouw hier nu links in beeld.  Zowel Carlos Dejaegher als Frederik Cloetens (via e-mail) gaven de juiste oplossing gisterenavond.  Alleen was Frederik weer dat ietsje rapper met zijn antwoord.  Meer uitleg over dit gebouw krijgt u in het volgende artikel.

  Deze plek in Brugge bleek moeilijker dan verwacht.  Maar nu, met het tonen van deze foto, is het voor de Bruggelingen toch echt een weggevertje, denk ik, hoop ik.  In alle geval krijgt u morgen de oplossing want ik kan mij alleen nog omdraaien om de andere kant van de straat te tonen en dan valt zeker voor iedereen alle twijfel weg.
Allez, 't is voor de eerste die reageert.  Waar in hartje Brugge bevind ik mij?

Verleden week was dit huis met uitspringende trapgevel onderwerp van een quizvraag.  Zowel Marie Delanghe als Carlos Dejaegher wezen me er op dat er over dit huisje een legende bestaat.  Het huis zelf wordt genoemd 'Het huis met de (zes) engeltjes'.  Die benaming is er gekomen omdat er aan de straatkant een balk te zien was die fraai versierd was met engeltjes.  Wat ik nu vertel komt (anders verteld maar het is hetzelfde verhaal natuurlijk!) uit het door Carlos aangehaalde Artis-Historiaboek met als titel - hoe kan het ook anders - 'Brugge'.  De teksten zijn geschreven door Andries Van Den Abeele maar de legenden heeft Paul Van Leirsberghe neergepend.
Hier komt het:
Lang geleden woonde in dit bescheiden huisje een eenvoudige werkman met zijn vrouw.  Zij hadden een dochter die beeldschoon was en die het hart van een jonge edelman had veroverd.  Die edelman wist niet waar het meisje woonde maar had haar al herhaaldelijk verzocht of hij bij haar ouders op bezoek mocht komen om haar ouders de toestemming te vragen om haar tot bruid te nemen.  Alhoewel het meisje de jongeman heel graag zag hield ze hem op dat gebied aan het lijntje.  Ze zocht steeds naar excuses zodat hij haar schamele afkomst niet zou ontdekken.  Avonden lang lag zij te piekeren op haar kamertje en zocht tevergeefs naar een oplossing omdat zij vreesde dat een bezoekje van de edelman aan het huisje het definitieve einde van hun relatie zou betekenen.  Ten einde raad bad zij en smeekte alle heiligen hierboven af om haar een uitkomst voor haar uitzichtloos probleem aan te reiken.
's Anderendaags kwam zij buiten en het huisje was helemaal veranderd.  De vensters waren omgetoverd in prachtig blinkende glas-in-lood ruiten en de gevel werd versierd met een gebeeldhouwde eiken balk met drie wapenschilden en zes engeltjes.  Als bij toverslag had het huisje een voornaam karakter gekregen en was het het schoonste van de straat geworden.
Het vervolg van deze legende kunt u al aan uw ellebogen aanvoelen zeker?
Op slag mocht de jonge edelman toch naar haar huisje komen om zijn aanzoek te doen.  De jongeman was verheugd over het huisje en haar ouders die met een huwelijk instemden.  Enkele weken later werd in Brugge een groots huwelijksfeest gevierd...
En toen kwam er een varkentje met een lange snuit
en dit verhaaltje is uit.

Persoonlijk vind ik dit mijn beste Sinterklaasfoto.  Niet omwille van Sinterklaas zelf maar omwille van dat jongentje dat terugzwaait.

De Rozenhoedkaai, zwanen, een bootje, ... Sinterklaas.

Zoals beloofd nog wat Sinterklaasfotootjes voor u en uw kinderen.  Deze foto is wat onscherp maar ik wil hem u niet onthouden.  Vooral om u te bewijzen dat de kindervriend alleen oog heeft voor de kleintjes en vrouwelijke verleiding gewoon de rug toekeert.

Kijk, u krijgt het hele pand dat we zoeken met deze derde foto te zien.  Om het u toch nog altijd dat ietsje moeilijker te maken heb ik natuurlijk, 'stief ambetant da'k zien', vooral het opschrift op de poort en ook het huisnummer met de letteraanduiding van het zestendele gewist.
Weet u nu waar in hartje Brugge dit staat?

De bestuurder van het bootje zorgt er elk jaar voor dat hij traag en voorzichtig doorheen Brugges reitjes vaart.  Zeg nu zelf: zo een hoogstaand persoon krijgt men niet alle dagen in zijn bootje en aangezien Sinterklaas geen zittend gat heeft en ook op dat bootje godallemachtig gans de tijd wil blijven rechtstaan kan men zich geen bruuske manoeuvres permitteren.  Stelt u zich anders de krantenkoppen 's anderendaags eens voor: "Sinterklaas verdronken in Brugse reitjes"!  Dat zou een regelrechte ramp zijn.  Op 6 december nooit meer cadeautjes voor de kinderen.  Een verschrikking!
Ik gok er maar op dat de pieten allemaal een brevet van redder hebben en mocht de Sint ooit eens in het water sukkelen zij hem onmiddelijk zouden bijspringen en redden.