Quizvraag 101

Het familiegraf van de familie de Giey dat zich bevindt op de Centrale Begraafplaats te Assebroek.  Eerst overleed de zoon Jehan in 1963.  Daarna, in 1965, haar man en, uiteindelijk in 1991 barones Suzanne de Giey zelf.

De voormalige bibliotheek van barones de Giey, thans eetzaal van hotel Jan Brito.

Suzanne de Giey was een fervent liefhebster van boeken en schreef er zelf ook een 15-tal in het Frans.  Haar 'Images de Bruges' bijvoorbeeld bevat verhalen met scherpe commentaar, in een literaire vorm gegoten, op toestanden in het toenmalige Brugge.
Na haar dood werd haar hele boekencollectie geschonken aan de Brugse openbare bibliotheek die in het kader van erfgoeddag 2004 er een tentoonstelling rond maakte.  Haar boekencollectie weerspiegelde een adellijke en artistieke interessesfeer waarbij werken over literatuur, geschiedenis, kunstgeschiedenis, heraldiek en genealogie zeker niet ontbraken.

Dit is de huidige eetzaal van het hotel met uitzicht op de binnentuin.  Als het ware hangt hier in het hotel nog de adem van Suzanne Parmentier die hier in de vorige eeuw zowat 30 jaar lang alleen gewoond heeft.  Zij was een dochter van de in Knokke bekende Paul Parmentier.  De man was afkomstig uit het Brusselse, was burgerlijk ingenieur, maar drukte in Knokke zijn stempel als kunstschilder-vriend van Alfred Verwee en als gemeenteraadslid.  Nu nog is er in Knokke-Heist een laan naar hem genoemd.
Suzanne Parmentier zelf trouwde in 1915 met baron Paul de Giey.  Zij kregen één zoon, Jehan en woonden op diverse plaatsen.  Pas aan het einde van het leven van baron de Giey en diens zoon Jehan, die beiden halverwege de jaren '60 stierven vestigden zij zich in Brugge en uiteindelijk in dit pand langs de Freren Fonteinestraat.
Weduwe Suzanne de Giey-Parmentier zou er verder blijven wonen tot enkele maanden voor haar dood in 1991.  Zij werd uiteindelijk 97 jaar!

Ik had nog heel veel leuke details van de Rijksnormaalschool voor u in petto, zoals deze foto hier bijvoorbeeld, maar Marnix Knockaert heeft daar min of meer een stokje voor gestoken.  Hij vermoedde al bij de eerste foto van quizvraag nummer 100 dat ik het over deze school langs de Sint-Jorisstraat had.  Straffe kost is dat!  Aldus krijgt u vanavond een nieuwe fotovraag.

Jawel, we hebben nu al een winnaar en die is: Marnix Knockaert.
Iedereen die deze fotovraag van nabij gevolgd heeft zal toegeven dat ik met recht en reden voor deze quizvraag nummer 100 Marnix tot superwinnaar uitroepen mag.  Leg die drie foto's naast elkaar en echt, was ik het zelf niet die het allemaal gefotografeerd had, ik zou  in de verste verte niet geweten hebben dat dit alledrie details van de Rijksnormaalschool  in de Sint-Jorisstraat waren.  De eerste foto is zelfs genomen vanbinnen vanop het pleintje tussen de turnzaal en de gebouwen in de Klaverstraat.
Ik heb zo een klein vermoeden dat Marnix ofwel hier lang schoolgelopen heeft ofwel hier leraar is (of was), want hij kent het veel te goed.  Al moet ik er bij vermelden dat die typisch rode baksteen waarin het gebouw eind de 19de eeuw opgetrokken werd ook wel een en ander doet vermoeden.

Morgen zal ik het in verband met hotel Jan Brito vooral hebben over deze Suzanne de Giey die door de koninklijke gidsenbond van Brugge belangrijk genoeg geacht werd om, aangezien zij hier in dit huis bijna dertig jaar gewoond heeft,  een gedenkplaat  aan te brengen.

Voorlopig werd nog niet geraden waar in het centrum van Brugge dit is.  Dan ga ik lekker verder met het tonen van details van dit gebouw.

Voor wie veel te weten wil komen over deze Bruggeling Samuel Coucke, glazenier van beroep kan terecht op deze pagina van Andries Van den Abeele.  Bij deze laatste kunt u trouwens ook terecht voor meer info over drukkers in Brugge en meer specifiek over Jan Brito.
Samuel Coucke
geboren op 1 oktober 1833 in Brugge en er overleden op 7 november 1899.

Boven de schouw in wat nu de zithoek is treffen we een tegelbeschildering met religieus motief aan die in 1871 door Bruggeling Samuel Coucke vervaardigd werd.

Waar vroeger de keuken was en nu een gezellige zithoek is staat een zwart marmeren schouw uit de zestiende eeuw.  De tegeltjes aan de muur (wit met een roodachtige schijn) zijn vermoedelijk even oud want identiek dezelfde tegeltjes (waarvan men toch beweert dat ze zestiende eeuws zijn) treft men aan in het oude zusterklooster van St.-Jan waar nu bureau's van stadsdiensten in gevestigd zijn.

Deze boekhandel kwam onlangs weer in het nieuws omdat ze als 'mooiste boekenwinkel van het land' op de kalender van de International Booksellers Federation prijkt.  Die kalender is aan 5 euro het stuk te koop.  Naast de titel van beste literaire boekhandel van Vlaanderen die men hier al in het jaar 2000 kreeg is dit opnieuw een opsteker voor de uitbaters van de zaak.  Let vooral op de foto die achteraan hangt.  Het is een foto van de bekende schrijfster Marguerite Yourcenar die indertijd geen enkel bezoek aan haar geliefde Brugge kon volbrengen zonder even binnen te wippen in deze zaak van haar vriendin Lucienne De Reyghere.
Wie hier deze week ook even zal binnenwippen is Tom Lannoye.  Op donderdag 16 november komt hij zijn nieuwste roman 'Het Derde Huwelijk' signeren.  Voor nog andere evenementen in deze boekhandel kunt u altijd op deze pagina terecht.

Ik heb het vooraf voorspeld dat quizvraag nummer 100 iets speciaals ging worden.  Ik toon alleen maar details.  't Kan nu misschien verschrikkelijk moeilijk zijn maar ik ben er van overtuigd dat ik binnenkort iets zal tonen, een detail aan dit gebouw in Brugge dat we zoeken dat u plots herkent en waarbij u zeggen zult: maar natuurlijk, dat is .................................. in de ......................
Wie weet is het misschien nu al zo ver?

Voila, de kers is op de taart, als u begrijpt wat ik bedoel.
Deze foto toon ik vooral uit nostalgie.  Waar is de tijd dat Bloso maakte dat overal in elke gemeente minstens 1 fit-o-meter geplaatst werd.  Dat was dan zo'n parcours dat men moest afleggen en onderweg aan elk bord de opgelegde oefening volbrengen.  Voelde men zich minder fit of gewoon een beginner dan keek men naar het oranje vak waarin stond hoeveel keer men de oefening moest doen.  Voelde men zich topfit en een ervaren rot, dan keek men vooral naar het rode vak.  Ondertussen is dat systeem al lang niet meer in.  Men gaat tegenwoordig veel liever fitnessen op de toestellen in een fitnesscentrum.  Op veel plaatsen zijn die fit-o-meters trouwens gewoon verdwenen en op andere plaatsen dusdanig vervallen geraakt dat het ronduit gevaarlijk zou zijn om er nog de oefeningen te doen.  In Brugge zelf weet ik nog twee van dergelijke 'fitheidrondjes' staan.  Een is er in het Tillegembos en de andere bevindt zich hier op het domein van de Onze-Lieve-Vrouwkliniek te Sint-Michiels.  Ik vraag me echt af of dit überhaupt nog door iemand gebruikt wordt.  Maar uit pure nostalgie mag het er voor mijn part gerust blijven staan.

De stemmige bar van het hotel.

Waarom in 's hemelsnaam noemt dit hotel 'Jan Brito' zullen de meesten onder u denken.  Niet, in tegenstelling tot wat sommige recente werken beweren (o.a.: Gids voor Architectuur in Brugge van Livia Snauwaert en Luc Devliegher) omdat de van Bretagne afkomstige kalligraaf hier in dit huis vanaf 1456 zou gewoond hebben, maar doodgewoon omdat de nieuwe eigenaars die naam leuk klinken vonden en ook omdat ze wilden dat de naam Jan Brito op die manier speciaal met Brugge verbonden zou blijven en zeker niet vergeten worden.  U moet namelijk weten dat aan het einde van de negentiende eeuw een Brugse historicus nog beweerde dat Jan Brito de eerste was die ooit ter wereld (en dan nog wel hier in Brugge) aan boekdrukkunst deed.  Die bewering is uiteindelijk achterhaald.  Johan Gutenberg zal de uitvinder geweest zijn.  Maar wat wel zeker is is dat tegenwoordig Jan Brito in Brugge in één adem genoemd wordt met William Caxton en Colard Mansion als het klavertje drie van de allereerste drukkers in onze stad en dat van dan af Brugge uitgroeide tot een der belangrijkste steden van boekdrukkunst.
Typerend voor 's mans belangrijkheid voor Brugge is alleszins de aanwezigheid van dit schilderij in de gotische zaal van het stadhuis.  Dit is een kopie ervan die hangt in de receptieruimte van het hotel.

De oudste gedeelten van dit huis langs de Freren Fonteinstraat dateren van 1514 maar de drie bakstenen trapgevels zelf dateren vermoedelijk uit 1643-1644.  De natuurstenen ingang is dan weer 18de eeuws.  En in de loop van de 19de eeuw zijn er binnenin nog aanpassingen gebeurd omdat het Sint-Andreasinstituut er studentenkamers wilde in maken.  Het restaureren en omvormen tot hotel gebeurde pas in 1994-1995 nadat de stad Brugge de eerste kans gekregen had om het pand te verwerven en het te restaureren maar het uiteindelijk niet gedaan heeft.
Dit schilderij van Borrezee hangt momenteel in de eetzaal van het hotel.

Vandaag en de komende dagen zal ik u laten genieten van de rijkdom die achter deze gevel schuilgaat.  Samen met mijn vriend Bruggeliefhebber Marc Willems van Weathercam waren wij deze week in het hotel om er volop te fotograferen en te luisteren naar het commentaar van de sympathieke eigenaars/uitbaters Tijl Waelput en Maïté Arjona.
Hotel Jan Brito is zo een van die plekken in hartje Brugge die beter gekend zijn door toeristen (die er verblijven of verbleven hebben) dan door de Bruggelingen zelf.  Vanaf nu zullen we daar verandering in brengen.  Mocht u nu al niet kunnen wachten, dan kunt u zeker als eens surfen naar de prachtige site van het hotel Jan Brito zelf.