Brugs uurtje

Vooraleer met de quizvraag te beginnen heb ik goed en slecht nieuws.  Het slechte nieuws eerst?  Wel, Margootje, ons hamstertje, is vandaag gestorven.  Het geraakt bij ons verzeild door een gift van iemand.  We kregen het diertje met kooitje en al.  Hoe oud Margootje toen al was moest de vrouw die het ons gaf ons schuldig blijven.  Nu, ruim drie jaar later, is ze gestorven, ik bedoel Margootje.  Voor zover ik weet kan ze in het Guinness Recordboek vermeld worden als langstlevende hamster want normaal leven die diertjes maar 2 tot 2 en een half jaar (bron: www.dehamster.nl).  Er is misschien één probleem.  We hebben geen geboorte- of overlijdenscertificaat waarmee we alles kunnen bewijzen.  Langs één kant is het beter voor Margootje dat ze gestorven is.  Vooral de laatste maanden moeten voor haar een verschrikking geweest zijn.  Ze trappelde niet meer in haar rad.  Ze geraakte de trapjes niet meer op, viel constant achterover.  Ze begon steeds meer te drinken en als ze liep was het waggelen geworden, precies alsof ze constant door haar pootjes zakte.
Het goede nieuws dan maar!  Justine Henin is er uiteindelijk toch in geslaagd de finale van de Masters te bereiken en daarmee verzekerde ze zich gelijk opnieuw van de eerste plaats in het vrouwentennis.  Voor een vurige fan betekent dat heel wat.  Morgen kan alleen nog maar de kers op de taart worden.
En dan nu eindelijk die quizvraag 100.  Zoals ik vanmorgen al aankondigde zal ik deze keer nooit uitzoomen.  Bij elke foto die ik van dit gebouw publiceer toon ik slechts een detail.  Het is aan u om uit te zoeken welk gebouw dit is.  Veel succes!

Om geen stommiteiten te schrijven heb ik het voor alle zekerheid eens opgezocht.  De vijf zintuigen zijn (altijd in deze volgorde opgesomd): het gezicht, het gehoor, de reuk, de smaak en de tastzin.  Alleen al dat eerste zintuig geraakt overbelast wanneer men de etalage beziet.  Maar komt u gerust binnen en laat ook uw andere zintuigen door dit speciale winkeltje overweldigen.  Misschien komt u licht groggy buiten maar u moet het toch ooit eens een keer meemaken, zo'n bezoekje aan de 'Vijf Zintuigen'.  O ja, 't is in de Wollestraat, en onze Jan Nepomuk (zie een der vorige berichten), welnu die sukkelaar kijkt dag en nacht begerig naar deze winkel maar geraakt jammer genoeg niet van zijn sokkel om zijn 5 zintuigen voor één keer allemaal te laten strelen en daarna nooit meer.  Kan iemand hem soms uit zijn lijden verlossen?

Wapenstilstand werd vandaag herdacht.  Dit koppel stond ook even stil en keek omhoog naar onzen Albert, koning der Belgen.  Albert I, welteverstaan.  (Onze huidige koning Albert, als ze hem ooit zullen vereeuwigen in een beeld dan zal hij hoogst waarschijnlijk niet zitten op een paard maar wel op een moto). Kransen liggen er van o.a. de stad Brugge en de provincie West-Vlaanderen. 
Helaas!.  Oorlogen groot of klein, de wereld geraakt ze ondanks veel stil protest maar niet kwijt.  Straks in het nieuws onder de hoofding 'buitenlands nieuws' zullen we het wel weer in onze maag gesplitst krijgen.  Even raden waarover ze het vanavond zullen hebben: terroristische aanslagen in Bagdad?  Israël die onschuldige burgers (waaronder kinderen) doodt in de Gazastrook?  Stammenoorlogen in Afrika? .....

Tegenwoordig spelen wij het spelletje scrabble maar vroeger, lang voor dat taalspelletje uitgevonden was, hield men al van het spelen met letters.  Op de arduinen sokkel waarop het beeld van Jan Nepomuk staat treft men zo een taalspelletje aan.  Het is een anagram van 25 letters waarbij ment door het willekeurig herschikken van de letters van deze man zijn naam latijnse woorden verkreeg waarmee men iets bekwam dat slaat op een feit uit het leven van de betreffende figuur.  Het is niet het originele opschrift maar de tekst die we nu met veel moeite nog kunnen lezen is hierin gegraveerd op 1 mei 1811.  Alles is opgesteld in nogal gebrekkig latijn maar ja, het anagram moest kloppen hé!  Wat staat er?
"Sanctus Joannes Nepomucenus
anagramma
en pie mutus
en os non accusans"
Daaronder, nog veel onduidelijker
"Reposit 1 Maii MDCCCXI"
Vertaald is dit zoiets als:
De heilige Johannes Nepomucky
anagram
Zie een stomme uit plicht
Zie een mond die niet beschuldigt.
en daaronder
Teruggeplaatst op 1 mei 1811.

Twee keer op rij hebben we een nieuwe naam die we als winnaar van deze quiz mogen uitroepen.  Deze keer is het Marnix Knockaert die als eerste ontdekte dat ik onze 'brugheilige' Jan Nepomuk (of ook Johannes Nepomucenos genaamd) die staat op de ondertussen al stilaan platgelopen en -gereden brug die officieel de naam van deze heilige man meegekregen heeft.  De vorige twee foto's waren vooral bedoeld om u te wijzen op die prachtige uitvoering van het afboordsel van 's mans gewaad.
Proficiat Marnix, en nu, op naar quizvraag 100!  Vooraf heb ik geschreven dat ik er iets speciaals wilde van maken en dat zal vanaf vanavond ook zo zijn.  Meestal start ik met een detail en zoom dan geleidelijk aan uit tot er iemand weet waar het is.  Voor quizvraag 100 zal ik niets anders dan details tonen van een gebouw in Brugge.  Ik heb er zo tientallen in voorraad liggen.  Ook al moet ik ze allemaal tonen, dan nog verklap ik niet over welk gebouw het gaat.  U zult het moeten doen.

U bent er blijkbaar nog niet klaar voor, voor quizvraag nummer 100 bedoel ik, want aangezien nog niemand mij het juiste antwoord influisterde na de vorige foto ben ik wel verplicht deze avond een nieuwe foto plaatsen voor fotovraag 99.  Herkent u het nu?  Het is in alle geval dag en nacht te zien in hartje Brugge (beter bij dag dan bij nacht moet ik eerlijk bekennen).  Waar is 't?

Kinepolis ontving (uit handen van Bill Gates himself!) de allereerste Kafka-award voor zijn zogenaamd "intelligente zetel", een systeem dat naar het schijnt uniek is in de wereld.  Wat weinigen weten is dat de stad Brugge ditzelfde systeem momenteel aan het uittesten is op alle zitbanken die in onze stad opgesteld staan.  Via een centrale computer weet men nu al hoeveel mensen per dag elke bank gebruiken, hoe lang men dat gemiddeld gebruikt, of men er op zit, ligt, slaapt, eet of op staat, enz. ..  Naar het schijnt wil men hiermee binnenkort efficiënter met banken in het stadsbeeld omspringen.  Banken die weinig of nooit gebruikt worden, zal men wegnemen en bijplaatsen juist daar waar men de meeste bankzitters aantreft.  De intelligente bank is bij dezen geboren.  Als dit project aanslaat, 'zegt men', dan opent dit perspectieven voor nog andere initiatieven.  De intelligente vuilnisbak bijvoorbeeld, of het intelligente fietsenrek, of, nog beter, de intelligente hondendrollenverzamelaar.  Dat er door al die computergestuurde systemen arbeidersplaatsen zullen verdwijnen, tsja, dat zullen we er dan maar weer eens moeten bijnemen.

Daarstraks kreeg ik via e-mail een heel interessante reactie binnen van Julien Desouter i.v.m. deze plek in Brugge.  Ik laat het u onverkort en onveranderd lezen:
"Voor en na de oorlog 40/45 bevond er zich op die plaats de "stovewinkel".  Men verkocht er inderdaad kachels en bijhorende zaken.  Waar op uw foto de fiets te zien is bevond er zich een hellend keldergat, afgesloten met ijzeren platen waarop het fantastisch "slieren" was.  Dat veroorzaakte echter zo'n hels lawaai in het huis waardoor wij rap de "gempervest" werden opgejaagd.  Ongeveer op de plaats van de boom was er een klein halfrond pleintje met een (niet werkende) pomp.  Hoe ik dit weet?  Mijn grootmoeder woonde naast het huis in de Oude Gentweg.  Ik, als kind, enkele huizen verder.  Het huis werd begin de jaren 40 of iets vroeger een gewoon woonhuis.  Het werd waarschijnlijk in de jaren 60 afgebroken."
Bedankt Julien voor deze prachtige informatie en we kunnen het ons min of meer voorstellen hoe het er dus rond de tweede wereldoorlog hier moet uitgezien hebben.  Bij dezen verander ik meteen ook de tekst van mijn vorig artikel: tussen ongeveer 1960 en 1974 stond op deze plek NIETS.

Als het over de binnenstad van Brugge gaat hoeft het niet altijd over oude gebouwen gaan.  Hier op deze hoek vlakbij de Gentpoort (en ook bijna letterlijk in de schaduw van de boom op de voorgrond van de vorige foto) stond tot voor 1974 niets.  U leest het goed: NIETS, NOPPES, NIKS.  De architect Eugeen Van Assche en de bouwheer met de indrukwekkende naam N.V. Bekaert Housing Company (klinkt hé, voor een Vlaamse firma?!?!) hebben gemaakt dat dit lapje grond volgebouwd werd met een toen modern complex met 13 studios gerealiseerd op drie bouwlagen.  Een studentenhuis noemde men het toen en de studios studentenkamers.  Let op: dit ontwerp kreeg in 1978 een eervolle vermelding naar aanleiding van de Baksteenprijs voor Architectuur.  Alstublieft!

Een blik op de Brugse Vesten in november op een mistige morgen.  ('t is er eentje van gisteren want vandaag was het helder weer).

Iets eerder op de avond dan anders krijgt u nu al een nieuwe fotovraag.  Wat heb ik hier gefotografeerd en waar in 's hemelsnaam in Brugge is dit?

Ik vroeg het mijn vrouw daarstraks nog toen ik haar deze foto toonde, of zij dit gebouw soms herkende.  Zij herkende het totaal niet.   Nochtans hebben wij er in het verleden nog een maandabonnement gehad toen we beiden nog fit en gezond waren en er samen nog fitter en gezonder wilden uitzien.
De foto is genomen vanuit die volkstuintjes (zie vorige twee artikels) en dit is het gebouw van Continental Gym in de Peterseliestraat dat tegen de Vesten aan geplakt ligt.

Nog een blik op die unieke volkstuintjes aan de achterkant van de huizen in de Peterseliestraat.  In deze periode van het jaar ligt alles er nogal verwilderd bij maar wild kan soms ook mooi wezen en dat is bij dezen eventjes bewezen.
Let ook op het torentje van de Sint-Sebastiaansgilde dat vanachter de daken kom piepen.

We hebben een nieuwe winnaar hier bij Bruggeblog.  Hij luistert naar Freak Adel, en dat mag een pseudoniem zijn hoop ik.  Freak Adel wist het gisterenavond goed te gokken.  Met gokken is het dikwijls zo dat er iets in uw (in dit geval Freak Adels fotografisch) geheugen opgeslagen zit waarvan u (hij/zij) nog een vaag vermoeden heeft.
Dit zijn heel zeker de achterkanten van huizen in de Peterseliestraat.  Daarachter liggen de enige volkstuintjes die nog in de binnenstad overgebleven zijn en waarover begin dit jaar nog wat beroering ontstond of zij zouden blijven of niet.  Voorlopig zij ze hier nog gebleven.  Die tuintjes zijn te bereiken via de Vesten en dit is het hekken dat de toegang ernaar verschaft/afsluit (schrappen wat niet past).

Ik kan er niet aan doen maar als ik Sinterklaas in een bootje op het water zie drijven moet ik telkens denken aan een verhaal van de Nederlandse schrijver en columnist avant la lettre Godfried Bomans dat ik 30, 35 jaar geleden gelezen heb.  U moet weten dat Godfried Bomans indertijd dé Sinterklaaskenner bij uitstek was.  Hoe kon het ook anders: hij is indertijd zelf nog verschillende jaren na elkaar Sinterklaas geweest.
Ik denk dat hij in het verhaal dat ik bedoel de blijde intrede van de Sint in een dorp langs de beneden Maas beschreef.  Er werd vooraf besloten dat er even verderop stroomopwaarts aan de overkant ingescheept zou worden en dat de Sint op het uur van afspraak de kaai van het dorp waar de kinderen ondertussen al in grote getale op de Goedheilige Man stonden te wachten zou bereiken.  Maar die dag stond er jammer genoeg veel stroming op het water en de pieten waren blijkbaar niet genoeg bij machte om met riemkracht de overkant te bereiken.  Stelt u zich de teleurstelling voor van de kinderen die de Sint met zijn pieten zomaar aan zich voorbijdrijven zagen!  Een prachtverhaal met cynische ondertoon was dit van de thans - zeker in Vlaanderen - jammer genoeg al lang vergeten Bomans die heel graag Sinterklaas in zijn verhalen opvoerde.   In deze periode van het jaar moet u zeker eens verhalen van die man lezen.  Ze zijn misschien wat gedateerd maar nog altijd verrassend leuk om lezen. 

U zou het niet onmiddellijk in de binnenstad van Brugge verwachten maar toch is dit er te zien.  Als u Brugge op uw duimpje kent herkent u nu misschien de plek.  Waar is dit?

Leest u altijd eerst het tweede deel van een boek vooraleer aan het eerste deel te beginnen?  Neen, vermoed ik.  Daarom is het ook hier aan te raden om eerst het vorige artikel te lezen en dan pas aan het onderstaande te beginnen.
"Uiteindelijk werd de zaak voor het Brugse rechtscollege gebracht.  Dat gerecht was in die tijd, net zoals veel dingen in Brugge toen, wereldberoemd.  En kijk: hier in Brugge werd heel snel een vonnis gesteld.  Het besluit luidde: "Uit de aard van de zaak, en afgaand op de inhoud ervan (te nemen als een knipoog naar de grapjes rond die 'pot'), moet Conchy-le-Pot als een onaantastbaar en onvervreemdbaar recht van de eigenaar beschouwd worden."
Koning Karel VII van Frankrijk kreeg dus zijn zin.  Hij mocht naar eigen goedkeuren over zijn domein beslissen.  Hij zou zo verheugd geweest zijn over de uitspraak in Brugge dat hij zou gezegd hebben: "De schouwen waardoor de adem van die verstandige personen opstijgt, verdienen gekroond te worden".  En zo geschiedde.  Sindsdien prijken bovenop de twee schoorstenen van het stadhuis twee gouden kronen."

In datzelfde boek van Artis-Historia over 'Brugge' staat nog een interessante legende.  Laatst schreef ik het verhaal over het 'huis met de engeltjes' in de Schaarstraat.  Nu zal ik het hebben over de legende van de gouden kroontjes die boven op de twee schoorstenen va het stadhuis staan.
"Het verhaal begint bij koning Karel VII van Frankrijk die we het meest kennen door films over het leven van Jeanne d'Arc omdat zij in dienst van deze koning de Engelsen wist te verslaan.  Daar gaat het hier nu niet om maar wel om het amoureuze leven van koning Karel VII.  Hij had vele bezittingen maar ook vele amoureuze veroveringen en het was de gewoonte van hem om telkens een nieuwe verovering te installeren in een van zijn kastelen.  Zo gebeurde ook met een dame die het kasteel en de landerijen van "Conchy-le-Pot" in haar schoot geworpen kreeg.  Het kan een verstrooidheid geweest zijn van de koning, maar dat domein was al aan een andere jongedame toegewezen en u kunt begrijpen dat die er niet mee gediend was dat zij plots moest vertrekken.  Zij bracht de zaak voor de rechtbank en eiste dat zij dat domein zou terugkrijgen.
Daar werd de zaak telkens verdaagd en uiteindelijk overgedragen aan andere rechtscolleges die ook niet tot een uitspraak kwamen..  Iedereen wist heel goed waar het over ging maar geen enkele rechter wilde er blijkbaar zijn vingers aan verbranden.  Troubadours grepen dit gebeuren aan om al rondtrekkend er verhalen en spotliedjes over te brengen. Conchy-le-Pot werd dankzij hen bijvoorbeeld 'C'est ici qu'on chie le pot' (vertaald: hier schijt men op de pot)."
deel 2 van deze legende volgt zo dadelijk.