Sinterklaas in Brugge aangekomen

Een van de hoekjes en kantjes van het appartementen- en winkelcomplex dat Zilverpand noemt en zich grotendeels bevindt op de plaats waar voordien het Sint-Lodewijkscollege was.  Tamelijk recent werden op de binnenpleintjes een viertal toestellen geplaatst waar kinderen zonder op de vingers getikt te worden kunnen op staan of zitten, er aan trekken of zoals hier met dit buizenstel er gewoonweg aan hangen.

Op twee plaatsen in Brugge zijn er gedenkplaten te zien die herinneren aan woelige tijden waarin de relikwie van het Heilig Bloed in privéhuizen verborgen werd.  Een gedenksteen is te zien aan het voormalige huis van Perez de Malvenda op de hoek van de Wollestraat met de Rozenhoedkaai.  De andere bevindt zich hier in wat we nu kennen als het Zilverpand.  Beide teksten zijn geschreven door Guido Gezelle.
Wat die Geertruid of Gertrude Pélichy betreft, zij werd geboren in Utrecht in 1743 en stierf in Brugge in 1825.  Zij schilderde vooral portretten en was o.a. een leerlinge van de kunstenaar Joseph Suvee naar wie in Brugge een straatje genoemd werd.  Portretten van haar hand van Maria-Theresia en Jozef II bevinden zich in ons stadhuis maar er zijn werken van haar tot zelfs in de Ermitage toe.

Een nieuwe plaats in Brugge voor u om te herkennen, of eventueel te leren ontdekken.  Waar is deze foto genomen?

Onder het bewind van Moenaert laat Brugge regelmatig graffitikunst in zijn binnenstad toe.  Voor de afwerking van de ijspiste op de Markt mochten er enkele kunstenaars hun kunnen tonen.  Kristof Montens is er een van en volgens hem kan er in deze tijd van 't jaar gerust een knipoog vanaf.

Aspe zou dit leuk vinden.  Elke dag gebeuren er moorden op de Brugse Markt, meer bepaald in de onmiddelijke omgeving van de twee frietkramen.  Elke avond/nacht terroriseren er bendes de nietsvermoeden toeristen-frieteters.  Vanmorgen vroeg zag ik nog maar eens de sporen van het bloedige handgemeen met dodelijk gevolg.  Bruggelingen zelf mijden nu al 's avonds deze plek.  De recentste misdaadcijfers van deze stad liegen er niet om.  Binnen nu en enkele jaren zal de modale Bruggeling zich in zijn stad dubbel zo onveilig voelen als de Brusselaars.
Of zou dit misschien ketchup zijn?  Wacht eens, even met de vinger over strijken en proeven.  Verdomd ja, dit is ... ketchup.  Vergeet al het voorgaande wat ik schreef maar...

Marie-Rose Van Acker was nogal karig met haar antwoord met gewoon te vertellen dat dit Guido Gezelle moet zijn, maar ik reken het als antwoord goed.  Het is het beeld van Guido Gezelle van de Roeselaarse kunstenaar Jules Lagae (van wie in Brugge ook het beeldje van Maria Van Bourgondië op het Muntplein staat) dat staat op het Guido Gezelleplein.  Die Jules Lagae heeft nog een buste van Guido Gezelle gemaakt waarin ook die rimpels in het voorhoofd van onze meest gekende dichter zo sterk aanwezig zijn.
Een kleine anekdote misschien. Mijn grootmoeder was een Lagae die van Roeselare afkomstig was maar door WO I iemand van Oostvlaanderen leren kennen had die met zijn familie door de oorlog naar West-Vlaanderen gevlucht was.  Na de oorlog stichtten zij een gezin in Oost-Vlaanderen.  Mijn moeder kwam na WO II naar West-Vlaanderen en leerde daar iemand kennen en stichtte er een gezin.  Conclusie van het verhaal: ik heb het nooit nagetrokken maar ik ben waarschijnlijk verre familie van de maker van dit beeld.

Ondanks de verschillende pogingen werd de vorige foto niet herkend.  Daarom geef ik vandaag een tweede die al iets meer toont. Waar o waar in Brugge is dit te zien?

Vandaag zijn de ijspiste met de eromheen staande kerstkraampjes voor het eerst geopend.  Mijn vrouw wilde er kost wat kost met mij heen.  We hebben het gezien, ik heb het gefotografeerd en we zijn terug naar huis getrokken.  Meer kan ik daar niet over vertellen.  Velen kan het misschien nog bekoren maar mij al lang niet meer.  Het is allemaal zo stereotiep geworden.  Ga ofwel in Keulen, of in Brugge, of in Bommerskonte naar een kerstmarkt en je hebt ze gelijk allemaal gezien.  En volgend jaar wordt overal gegarandeerd opnieuw uit hetzelfde (commerciële) vaatje getapt.

In Forum + 6, een vreemde formulering om gewoonweg aan te duiden dat als u de lift in het concertgebouw neemt u op verdieping 6 terechtkomen wilt , was gisterenavond de officiële opening  van de tentoonstelling van werken van  Detlef  Beer voorzien.   In deze grote ruimte hangt welgeteld één (1) werk van de man, dit dus.  Voor zover ik weet heeft het ding geen titel, welaan, aan u om de meest passende, meest ludieke titel te verzinnen.  Vraag mij echt niet wat het voorstelt, ik zie er in de eerste plaats een kruising tussen een frans brood en een platte meteoriet in, maar wie ben ik hé.

Detlef Beer:
Na het behalen van zijn diploma aan de Hochschule für Bildende Kunst (Braunschweig, Duitsland) werd hij bij de Duitse beeldhouwer Heinz-Günther Prager ingelijfd als "Meisterschuler".
Ik kan hier natuurlijk nog vijf minuten in hoge bewoordingen verder blijven doordrammen over de opleiding, de verdiensten en de erelijst die over deze Detlef rondgestrooid wordt, ik concentreer me liever op wat ik zie, op wat deze jongeman hier in onze stad uit zijn polsen geschud heeft.  En dat is, vergeleken met wat ik van het Brugge van op de achtergrond zie, op zijn zachtst gezegd eerder povertjes.

Gisterenavond vond er in de drie bovenste verdiepingen van het concertgebouw de officiële opening van de tentoonstelling van de Duitse kunstenaar Detlef Beer (°1962) plaats.  Aangezien ik weeral niet uitgenodigd was heb ik mezelf deze morgen maar braafjes aangeboden en met mijn identiteitskaart waarop staat dat ik in Brugge woon in de hand kon ik er vanmorgen uiteindelijk toch gratis binnen.  Maar een drankje of een hapje was er deze morgen jammer genoeg niet meer bij.  Meer nog: men was de tafeltjes waaraan het orgiastisch gelag van gisterenavond aan de VIPs aangeboden werd onder mijn neus nog aan het opruimen.
Detlef Beer nu.  Zijn tentoonstelling wordt door de zogezegde kunstkenners die hier gisterenavond op een hoopje liepen te kwijlen, na de volgens hen niet echt geslaagde start van Rik Poot en Pablo Atchugarry,  beschouwd als een "verdienstelijke poging om met de omgeving en de bijzondere architectuur een confrontatie aan te gaan".  De grootste uitdaging voor een kunstenaar die hier exposeren wil is natuurlijk om op het dakterras van het concertgebouw tegen de achtergrond van Brugges skyline iets te maken dat met die skyline een confrontatie wil aangaan.  Een week lang heeft Detlef Beer zich op dit dakterras mogen uitleven en die week van naar ik vermoed niet bijster groter inspanningen resulteerde in dit schamele werk, gemaakt uit grijze betonpasta, dat hoogstwaarschijnlijk het einde van de tentoonstelling (maart 2007) niet meer meemaken zal wegens verpulverd door de invloed van weer en wind die hier zeven hoog, open en bloot, makkelijk vrij spel heeft.  Blijkt nu dat dat broze aspect van dit 'kunstwerk' opzettelijk is. Ahum!  Sorry dat ik even moest hoesten.  Lang leve de moderne kunst!

Weathercam op de site http://www.weathercam.be/ ondervindt op het ogenblik wat problemen maar u kunt  het weerstation en de bijbehorende fotootjes over Brugge hoe dan ook nog altijd hier verder blijven volgen.  Een foto van deze morgen die daar zeker niet zou misstaan is deze van de beeldengroep op 't Zand.

Uiteraard is de quizvraag geen schoonheidsvraag.  Voor bijgaand fotootje krijg ik gegarandeerd van enkelen 0 op 5 qua waardering.  Maar wedden dat morgen of een der komende dagen als ik u de oplossing tonen mag dat er dan vijven uit de bus zullen vallen en ik weer met een gerust hart verder zal mogen bloggen?
Bedoel ik maar: met deze quizvraag toon ik u opnieuw een detail van iets wat voor iedereen in de binnenstad van Brugge te zien is, ook voor u, tenminste als u uw goeie bril opheeft.
Waar is 't?

Een opmerkelijk beeld schreef ik daarstraks.  In Brugge verwacht men allerhande heiligenbeelden te zien maar nog niet zo gauw een dergelijk beeld.  Het is een meermin en daarom ook al opmerkelijk omdat in ons collectief geheugen een meermin normaal één vissenstaart heeft.  Mevrouw heeft er hier kennelijk twee.
Gevraagd via via aan een kenner van mythologie en mythologische iconografie, namelijk Koenraad Logghe, kan ik uit zijn omstandig antwoord volgende samenvatting puren:
"Deze zeemeermin komt uit de Noordse traditie en staat symbool voor rijkdom in de zin van vruchtbaarheid.  Omdat zij haar staart openhoudt wordt haar geslacht zichtbaar, ware het niet dat het bedekt wordt door een schutblad.  Interessant om weten is dat de vinnen uitmonden in 'driespruiten' wat symbool staat voor herleving, opleving of nakomelingschap.  Altijd heeft een meermin lang haar dat volgens de traditie gekamd wordt en bij het kammen verschijnen er slierten goud.  Deze figuur was volgens het christendom heidens en als men haar door bijvoorbeeld een kruis over haar te maken haar uit haar toestand van heidendom kon halen dan zou volgens de traditie haar ziel verlost zijn en zij uiteindelijk verdwijnen.  Op de plaats waar de meermin verdween zou dan alleen nog goud op de grond liggen.  De figuur heeft een kroon op haar hoofd maar, nog steeds volgens Koenraad Logghe, is dit beeld een renaissance-afbeelding of een afbeelding uit de romantische periode waardoor we denken moeten in de richting van een heidens standpunt dat de (na-)maker van het beeld  voor ogen had."

Wie regelmatig een wandelingetje door ons prachtige Brugge maakt zal deze plaats hier waarschijnlijk herkennen.  Erg dichtbij het begijnhof en het Wijngaardplein is er in de Wijngaardstraat een zijstraat (de Noordstraat)  dat naar het godshuis Devos leidt.  Gidsen allerhande sleuren er graag hun publiek naartoe om daarna gezamenlijk voor de poort en het lage muurtje te staan gapen.  Eenmaal het discours van de gids afgelopen is en ook de obligate fotootjes door het gecameratiseerde gehoor op het godshuizencomplex afgevuurd werden, keert dat gezelschap altijd op zijn stappen terug.  U heeft misschien, net zoals ik, dat al eens niet gedaan en gewoon nog enkele passen verder gewandeld.  Dan heeft u ongetwijfeld ook al aan de andere zijde van de Noordstraat deze binnenplaats met garages gezien die tegen de zijgevel van de Stedelijke Academie aangeplakt liggen.  En dan heeft u waarschijnlijk ook al eens vreemd gekeken naar dat opmerkelijke beeld hier links tegen de andere muur: een beeld dat er waarschijnlijk louter als opsmuk voor deze plek gebruikt wordt.

In de onmiddellijke nabijheid van die vuilnisbak die onderwerp was van de afgelopen quizvraag bevindt zich het sas aan de Bloedput.  Uitsluitend voor fietsers en voetgangers is dit een handige doorsteek.  Aan de andere kant van het sas zijn er zoals u kunt zien werken maar die werken belemmeren normaal gezien de passage van het fietsers- en voetgangersverkeer niet.  Dat het hoe dan ook aan te raden is iedereen vooraf te verwittigen is aangenaam, maar moet dat nu echt met deze drie verkeersborden?

Wat een streepje achtergrond kan doen.  Voor Marnix Knockaert was dat voldoende om te weten dat deze vuilnisbak die eventjes voor twee dagen beroemd was dankzij Bruggeblog, dat die vuilnisbak zich bevindt aan het Graaf Visartpark.  Op die achtergrond was vaag de Gulden Vlieslaan te zien en ook het water van aan de Bloedput.

Datzelfde groene afvalverslindende monster krijgt u vandaag opnieuw te zien, vanop exact dezelfde tegel gefotografeerd als gisteren.  Maar het grote verschil met gisteren is dat ik het nu bij klaarlichte dag gedaan heb en dat ik - speciaal voor u - de achtergrond scherp in beeld gebracht heb.  Weet u nu al waar in Brugge ik stond?

Canicross.  Zo noemt nu eenmaal de sport die hier door deze dame, getrokken door haar hond, beoefent.  Cani komt uiteraard van canis, latijn voor hond maar in het Nederlands vind ik dat toch maar grappig klinken: 'kan-nie-kros'.