Petanquespel

Spiegeltje, spiegeltje op de grond,
wie stapt er het mooist hier in 't rond?

Het water is veel te diep...  Over zinsbegoochelingen gesproken.  Prachtig hè hoe diep het water onder Toyo Ito's paviljoentje lijkt.  In werkelijkheid staat er hooguit enkele centimeters water onder.

Bij het zien van deze foto wrijft u zich echt de ogen uit.  Wat is echt en wat is het niet?  Het eigenaardige dat alles eraan echt is, als u het maar ziet.

Even tussendoor nog wat tijd gebruiken om de tweede foto van de quizvraag 107 te plaatsen waarna ik me weer op wat Toyo Ito's ga storten.  Weet u waar in Brugge dit te zien is?

Hoe zou het nog met Toyo Ito zijn? 
Met de man goed, hoop ik, en met u? 
Neen, ik bedoel: hoe zou het nog met het kunstwerk van Toyo Ito zijn dat staat op de Burg? 
Aah, dàt bedoelt u!   Wel, ik ben blij dat u het vraagt.  Sedert Baselius of een van zijn  zijn  kompanen  de vloer van zijn paviljoentje deze zomer aan diggelen gereden heeft, heeft het werk een meerwaarde gekregen.  De weerspiegelingen die men er sindsdien in aantreft zijn effenaf subliem te noemen.  De kunstenaar zal het allemaal wel zo niet bedoeld hebben maar nu oogt die 'carwash' mooier.  En het lijkt ook al veel meer op een carwash, hé, precies zo een waar na de wasbeurt alle water achteraf niet meer wegggeraakt omdat het putteke verstopt zit. 

Bruggeblog is in alle staten.  Bruggeblog is woedend.  Bruggeblog kookt van gramschap.  Bruggeblog overweegt zelfs om gerechtelijke stappen te ondernemen.
Wat is er nu gebeurd, zult u zich als ongeruste lezer afvragen?  Wel, ik zal het u allemaal kort en bondig uitleggen.  Deze namiddag werd ingebroken in de server waar Bruggeblog zijn fotootjes van Brugge bewaart.  Niks werd ontvreemd en ook niks werd toegevoegd, behalve op deze foto die ik als enige bewijs publiceer.  Deze bewuste foto van het lieflijke Minnewater wilde ik deze avond op mijn blog plaatsen maar het werd onherroepelijk verminkt door de vermetele hacker.  Bruggeblogs vermoeden gaat sterk uit naar ofwel het echtpaar, ofwel de entourage (voor zover ze die nu nog hebben) van het echtpaar Castraro-Syne Puydt (of is het nu Syne Puydt-Castraro? wie van hen draagt daar trouwens de broek?).
Bruggeblogs vermoeden wordt nog meer versterkt omdat door de laatste gebeurtenissen niemand - afgezien natuurlijk van de horden nietsvermoedende Aziaten - het ooit nog  "waard zou vinden" om een werk van dat echtpaar te fotograferen, laat staan om het te publiceren onder gelijk welke vorm, en zeker niet verminkt zoals op deze foto gebeurd is.  Bruggeblog vermoedt dat hier duidelijk veel meer achter zit en daarom zet ik zelf de eerste gerechtelijke stappen om het echtpaar voor te zijn.
U hoort hier ongetwijfeld nog van (binnen vijf jaar).

Van een heel andere orde is de opdracht die deze jongeren hier deze week op hun school kregen.  Toen ik gisterennamiddag de Vismarkt naderde dacht ik eerst dat de teletijdmachine van professor Barabas enkele middeleeuwse figuren naar hier gefloept had.  Tot ik om die 'middeleeuwers' heen iemand in 21ste eeuwse klederdracht met een filmcamera in de hand zag ronddwarrelen en daarnaast nog zo iemand met een fotocamera, beiden geflankeerd door een jongedame die we catalogeren kunnen onder de scriptgirls.  Toen pas viel mijn euro en begreep ik dat het ging om jongeren, verkleed als figuren uit Brugges roemrijke verleden en dat zij waarschijnlijk met een filmopdracht bezig waren.  Mijn tweede gedacht bleek dus waar te zijn.  Alle studenten zijn leerkrachten-in-spe en hun weekproject houdt in dat zij als een team een film moeten maken op het niveau van een eerste graads (1e en 2e jaar) van het middelbaar beroepsonderwijs.  Zij kozen als onderwerp: "Het Heilig Bloed is gestolen!" en in pure Aspe-stijl doolden zij door de Brugse straten op zoek naar de daders van deze diefstal in de hoop het voor onze stad zo kostbare ding, namelijk het Heilig Bloed dat indertijd door Diederik van den Elzas vanuit het Heilig Land naar hier gebracht werd, terug te bemachtigen.  Dat zij onderweg op hun speurtocht toevallig enkele middeleeuwse figuren (zie foto) tegenkwamen die hen verder op weg hielpen was voor hen uiteraard mooi meegenomen.
Eigenlijk was de hechte groep die ik gisteren aan het werk zag vooral bezig met de organisatie en voorbereiding van wat een film moet worden.  Een volgende groep uit school moet vanaf morgen vrijdag op basis van wat zij al gepresteerd hebben (een script ineengebokst, kostuums gehuurd, locaties gezocht, enzovoort ...) de film verder uitwerken.
We duimen alvast voor morgen voor deze groep.   Aan enthousiasme heeft het hen zeker niet ontbroken.  En het is altijd eens leuk om studenten door Brugge te zien lopen - deze keer niet met een voorgedrukte vragenlijst in de hand - maar met een eigen werkstuk waar ze gezamenlijk creatief mee bezig zijn.

Overal in de binnenstad gebruikt men de zitbanken waar ze voor dienen: om op te zitten.  Voor de rest laat men die banken meestal ongemoeid.  Hier in het Minnewaterpark, het gedeelte met uitzicht op het water en de brug, is dat wel eventjes anders.  Naast de koppeltjes die men hier regelmatig knus dicht bijeen aantreft zijn er blijkbaar ook sommigen die er een erezaak van maken om de banken te bekladden.  Verleden jaar heb ik eens een bankje volledig in een knal oranje kleurtje gestoken aangetroffen, nu wilde men blijkbaar experimenteren met wit.  Ik zeg zomaar wat: de kunstacademie is hier niet ver af, misschien was het een of andere opdracht die men dacht op deze manier te vervullen.

Wat nu volgt heeft weinig met Brugge te maken ware het niet dat dit horloge van op de foto zich in mijn huis in de binnenstad van Brugge bevindt.  Ik koester het als een relikwie.
Het begon allemaal vandaag met een nieuwsbrief waarop ik al vele internetjaren geabonneerd ben en dankzij die nieuwsbrief word ik per e-mail dagelijks verwend met een Nederlandstalig gedicht.  Om niet in botsing te komen met auteursrechten zijn het altijd gedichten uit lang vervlogen tijden, maar dat kan geenszins de pret drukken, wel integendeel.  Vandaag kwam samen met dat gedicht van de dag heel wat persoonlijke emotie mijn emailbox binnenvallen!  Want het was een gedicht van een van mijn meest geliefde schrijfsters, namelijk Loveling Rosalie.   Samen met haar zus Virginie bevolken zij honderd en honderdvijftig jaar na hun overlijden nog altijd mijn literaire dromen.  Om te beweren dat de gezusters Loveling goeie dichteressen waren, dat laat ik in het midden.  Maar, net zoals de 'grote schrijver' Willem Elsschot dat ook niet was en toch zijn gedicht 'het huwelijk' voor eeuwig in ons collectief geheugen gegrift zal blijven (mede dankzij de onsterfelijke regel: "want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren"), zo ook is dat het geval met het gedicht 'Het Geschenk' van Rosalie Loveling.  U kunt het onder andere hier op nalezen.
Heeft u het gedicht niet gelezen, dan kunt u gewoonweg niet begrijpen waarom ik vandaag nog eens, 23 jaar na pa's dood, dit horloge opgewonden heb en, jawel, het werkt nog perfect!

Op een van uw slentertochten doorheen hartje Brugge kunt u, als u opmerkzaam bent, dit tegenkomen.  Wie weet waar dit is?

Vooraleer de vier evangelisten uitgebeeld werden zoals wij dat nu kennen werden zij symbolisch voorgesteld als vier banderollen in de vier hoeken van een Grieks kruis en later als de vier rivieren uit de bijbelse oudheid: Eufraat, Tigris, Nijl en Phison.  Nu is dat veranderd in een engel, een leeuw, een rund en een arend.  Deze figuur is vergezeld met een arend, dus, dat moet de evangelist Johannes zijn.

In de kunst verbeelden de vier evangelisten de goddelijke wijsheid.
Dit stelt de evangelist Lucas voor.  Waarom ik dit zo zeker weet?  Door dat rund dat zo braafjes aan zijn voeten zit!

Uit de bijbel
Ezechiël 1:5-10:
"En uit het midden ervan was wat geleek op vier levende schepselen, en zo zagen zij eruit: zij hadden de gelijkenis van de aardse mens.  En elkeen had vier gezichten, en elkeen van hen vier vleugels.  En hun voeten waren rechte voeten, en de zool van hun voeten was als de voetzool van een kalf; en ze glansden als met de gloed van gepolijst koper.  En er waren mensenhanden onder hun vleugels aan hun vier zijden, en die vier hadden hun gezichten en hun vleugels.  Hun vleugels waren met elkaar verbonden.  Zij wendden zich niet wanneer zij gingen; zij gingen steeds recht vooruit.  En wat de gelijkenis van hun gezichten aangaat, die vier hadden een mensengezicht met een leeuwegezicht rechts, en de vier hadden een stieregezicht lins; die vier hadden ook een arendsgezicht."
Dit is de evangelist Marcus, vergezeld van zijn leeuw.

In de boogvelden boven de vensters beneden en de toegangsdeur worden de vier evangelisten uitgebeeld.  Nu ga ik eens met een geleerd woord zwaaien: tetramorf.  De tetramorf is volgens Van Dale de viervormige figuur of gestalte bestaande uit of gebaseerd op de in Ezechiël genoemde attributen of symbolen van de vier Evangelisten.  In de oudste tijden gebruikte men daar andere symbolen voor maar sinds men zich ging baseren op Ezechiëls visioenen kennen we deze "nieuwe" iconografie.  Onlangs toonde ik een huis in de Noordzandstraat waar de vier evangelisten enkel uitgebeeld worden door hun attributen.  Hier treffen we én de figuur van de evangelisten én hun attributen aan.  Dit is Matteus met het onafscheidelijke boek en de engel.

Eerst en vooral wil ik opmerken dat al het beeldhouwwerk dat in de gevel terug te vinden is in 1897 hersteld of herkapt is, maar altijd met het origineel voor ogen.
Het bovenste gedeelte van de gevel nu.  Wat zien we daarin?  Eerst en vooral natuurlijk een zwanenfiguur, het verwijst naar de naam van het huis.  Dan het getal 1664, het jaartal van ontstaan van deze gevel.  En dan, in de halronde boogvelden van de vier bovenste vensters vier reliëfs met de gekende voorstelling van de vier jaargetijden.

In de Braambergstraat staat een huis.  In de Braambergstraat staat een huis.  Jàà, zit u te denken, er staat in die Braambergstraat wel meer dan een, tientallen zelfs.  Maar ik heb het vandaag speciaal over het huis 'de Zwaan', dat tegenwoordig ook gekend is onder huisnummer 34 of ook nog als het huis waar de bakermat van 'orthopedie De Pretre' in gevestigd is.  Dit huis is, net zoals honderden andere in de Brugse binnenstad, een beschermd monument.  Waarom?  Dat is niet moeilijk om uit te leggen.  Omdat de voorgevel een volutegevel is uit 1664 met afwisselend witte natuursteen en rode baksteen, iets wat typisch is voor de barok.

Met opzet heb ik eens een fotovraag genomen van een straatje waar, als men er niet moet zijn of niet aan het zoeken is om zijn auto kwijt te raken, men nooit komt.  Marnix Knockaert vond uiteindelijk de oplossing omdat ik de straat toonde met aan het einde nog juist zichtbaar de vervallen poortingang tot het huis 'de zeven torens' in de Hoogstraat.  Dit is dus de Kelkstraat, een van die smalle straten van Brugge waar overdag nauwelijk zon binnenvalt, en 's avonds en 's nachts al helemaal niet (da's nogal logisch!).  Smal is de straat zeker voor zwaar verkeer en dat valt te bemerken aan de verkeersborden aan de gevel waar precies aan geknabbeld werd.

Vandaag heb ik een blogbaaldag gehad.  U, langs uw kant, heeft misschien wel een werkbaaldag gehad, of een schoolbaaldag.  In deze donkere tijd van het jaar kan men dat wel eens voorhebben.  Dat men zich bij de minste inspanning zo moe voelt, zo lusteloos, en dat zelfs denken vermoeit.  Zolang het maar bij die ene dag blijft is dat allemaal normaal.  Danzij mijn blogbaaldag staat hier vandaag nog niet veel over Brugge.  Geen nood, voor morgen beloof ik beterschap!
O ja,  nog tot slot een mededeling.  Vlakbij de Katelijnebrug heeft men sinds een week een fopspeen (een 'tutte'), ik vermoed per ongeluk, achtergelaten.  De rechtmatige eigenaar mag er nog altijd om komen.  Ik zou niet graag hebben dat het een duimzuigertje wordt.

Al zeg ik het zelf, vandaag met deze foto maak ik het de Bruggekenners helemaal gemakkelijk.  Het zal voor de rapste onder u zijn, vermoed ik.  Waar in binnenstad Brugge is dit?