Sledestraat

.. zo noemt iedereen hen, maar officieel heten ze \"de zwartzusters van Bethel\".  Nu hebben zij vlakbij de kliniek Sint Franciscus Xaverius, maar vroeger hielden zij zich vooral bezig met zieken verzorgen aan huis.   Als u mijn blog recentelijk nog gelezen heeft  zou bij de naam Franciscus Xaverius misschien een klein belletje kunnen rinkelen.  Was dat ook geen pestheilige?  Juist!  En wie verpleegden de zwartzusters vroeger vooral?   Ja,  \"voornamelijk pestlijders en slachtoffers van andere epidemische ziekten\".  Ik zeg dat maar diezelfde verklaring leest u bijvoorbeeld ook op http://www.st-monica-oostende.be/documents/home/historiek.xml 
Links op deze foto ziet u het verblijf met kapel en een torentje erbij van de zwartzusters van Bethel in Brugge.  Het andere torentje is dat van het Oosterlingenhuis.  Als we nu het woord oosterlingen in onze mond leggen denken we meteen aan die spleetogen uit Japan en China die Brugge goed op de kaart weten liggen, maar vroeger waren die Oosterlingen simpelweg de Duitsers (tiens, dat is ook in het oosten) met wie handel gedreven werd.

Ons Brugs Beertje van de Poortersloge wordt, net zoals Manneke Pis, regelmatig in een kleedje gestopt.  Deze keer hebben ze onze knuffel passend in 't zwart gestoken.  Het beertje is het niet meer gewoon dat zijn straat opgebroken wordt en doet een stil protest.
Zijn zwart pitteleertje wappert in de wind.

Wandelend doorheen deze stad met zijn oude gevels, om de haverklap een paard met koets in 't straatbeeld, vraag ik me toch dikwijls af hoe het hier vroeger echt uitzag.  In de vroege middeleeuwen bijvoorbeeld.  Er blijkt nog heel wat voorstellingsvermogen voor nodig.  Een zandweg tussen de huizen.  Mensen kriskras door elkaar lopen want er waren er toen ook al veel, heel veel.  Daartussen paard en kar, volgestapeld met vanalles.  Dan iemand met enkele zwijnen op stap.  Honden die los rondliepen.  In het midden van de weg was er naar het schijnt een geul, en alle vuil en uitwerpselen ging daarin.
Kortom, het is voor een mens uit de eenentwintigste eeuw, ook voor iemand uit Brugge, moeilijk voor te stellen.  Misschien kan dit beetje zand ons al iets op weg helpen.

Een nieuwe foto van de bewuste plek.  Rara, hoe heet deze straat.  Misschien heb ik sommigen met de eerste foto op het verkeerde been gezet.  Daarop zie je nog een zitbankje.  Dat bankje is helaas weggenomen.

Idem dito, maar nu in zwart-wit.

Sedert een paar uur is de wind harder gaan waaien.  Het water van de Langerei is aan het kabbelen geslagen.

Liefde is... gezellig aanmeren bij grote broer (of zuster).
Uit de reacties op mijn blog krijgt Bruggeblog ook veel niet-Bruggelingen over de vloer.  Voor hen een klein woordje uitleg.  Dit is te zien aan de rand van het kanaaleiland van waaruit de toeristen onze stad binnenvallen (en later op de dag met heel veel moeite hun weg naar hier terugvinden).  De grote broer van het kleine bootje is de Barge, een binnenschip dat omgevormd werd tot hotel-restaurant.   

Kunt u mij de weg naar \'t oud Sint-Jan wijzen?  Jazeker!  Daar, daarboven.

De Bruggelingen hoef ik het niet te bewijzen  dat de Conzettbrug over de Coupure tijdens zijn eerste levensjaren meer "onderbroken" (waw, slecht nederlands) dan opengesteld was.  Zij weten het wel.  Maar voor alle anderen heb ik dit prentje uit mijn collectie opgediept.  Het dateert van verleden zomer.  En kijk, zelfs Wilfried Meert (organisator van de Memorial Van Damme en inwoner van Brugge), samen met zijn eega, is verplicht een ommetje te maken.

Voor vandaag is \'t de laatste.  Men zegt dat Brugge niets doet voor de jeugd. Ik ben daar helemaal niet mee akkoord.  Dit speelplein is bijlange niet een unicum in de binnenstad.  Er is zogezegd niks voor de jeugd?  Ach, laat me niet lachen!

Aangezien de vorige vraag vandaag opgelost werd door Robert Van Loo verschijnt er nu een nieuwe.  De vraag is dezelfde als altijd: waar in \'s hemelsnaam is deze foto genomen?
Bruggelingen, ken uw stad!

Sorry, morgenochtend is Bruggeblog er even niet, maar om het wachten voor u te verzachten krijgt u dit prachtig plaatje.
Tot kijk ...

\"En een paar weken later hingen Mietje en haar bruidegom \'up den Burg in \'t kastjie\'.\"

Dit is de laatste zin uit \"De Filosoof van \'t Sashuis\" van Maurits Sabbe.  De jeugd van tegenwoordig, zelf twintigers of dertigers begrijpen die zin niet meer.   Als je vroeger in \'t kastje hing (ook ikzelf ooit), dan  wist iedereen: je hebt je trouwdatum officieel aangekondigd en dat staat te lezen in het kastje.  Ten tijde van Maurits Sabbe hing het kastjie nog \'up den Burg, later verhuisde het naar het Blinde Ezelstraatje, waar die kastjes nu nog altijd hangen maar vooral om niets te wezen.  Als je nu trouwt, dan trouw je, punt uit.  Dat hoeft niet meer aangeplakt te worden, daar zijn tegenwoordig andere methoden voor om het iedereen bekend te maken. 

kunst in \'t park.
\"resonantie\"

Als tegenwicht voor de zware kost van daarstraks hier een mooi plaatje van een privétuin.  Langs de Garenmarkt, op nr 10 bevindt zich een groot rusthuis.  Dit is de tuin.

In de zeventiende eeuw verschenen er ook de zogeheten pestboekjes.  Boekjes die van hogerhand uitgegeven werden en richtlijnen gaven aan de burgers hoe zij zich best konden beschermen tegen de pest.  Daar stond bijvoorbeeld in dat men riekende kruiden en takken moest branden, men veel peper en kruidnagel in het eten moest doen, veel moest slapen en weinig drinken.  Als men dronk dan bloed bijvoorbeeld of oude wijn, maar dan liefst met kleine slokjes.  Mocht men niet eten: geen vis, vloeibaar voedsel, geen vers varkensvlees, geen runds- of schapenvlees, geen vet.  Tsja, wat schoot er dan nog over?  Mocht men ook niet eten: vogels.  Tiens, de geschiedenis herhaalt zich!  We zijn veel beter geïnformeerd dan vroeger.  We weten dat de vogelpest nog niet eens in ons land aangetroffen is, zelfs nog niet bij de wilde vogels en kijk: op slag laten veel mensen het al om gevogelte te eten.
Er werden ook Hallegeboden uitgevaardigd.  Het woord zegt het zelf, het waren geboden aan de bevolking.  Zo moesten bijvoorbeeld alle dwalende honden afgeslacht worden.  Er werden hondenslagers aangesteld en die konden elk tot zelfs 1000 honden per jaar afslachten.  Besmette huizen kregen een kenteken.  De zieken mochten alleen buiten van 5u \'s avonds tot 7u \'s morgens.  Uitgeweken stadsgenoten werden teruggeroepen.  Scholen werden gesloten.  Er mochten ook geen vergaderingen meer doorgaan.  Een recept tegen de ziekte van de apotheker Martin Lampsis werd door de stad op vele exemplaren gedrukt en aan de bevolking verspreid. Het klooster van de broeders Cellieten in de Kathelijnestraat deed dienst als voorlopig kerkhof.  Aan het Sint-Janshospitaal moest de mest van alle pestlijders samengebracht worden.  Enz., enz.  
 

...  ook de Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Weeën genoemd.  Het beeld kan je bezichtigen in de Sint-Salvatorskathedraal.  Wat ons vooral intrigeert aan het beeld is, apart van de speciale gelaatsuitdrukking, het rode houten kruis dat O.L.V. in haar rechterhand houdt.  Het is een peststok, niet van oorsprong een van haar attributen.
In de zeventiende eeuw, toen de pest Brugge aandeed, werden de (geestelijke) zorgen voor de pestlijders aan de Kapucijnen toevertrouwd.   Als herkenningsteken hadden die o.a. een rode peststok bij zich.
Nadat de pest overwonnen was offerde in 1667, tijdens een plechtigheid in de kathedraal, pater Melchior van Menen (een Kapucijnerpestpater) zijn eigen peststok aan OLVrouw van de Zeven Weeën.  Waarom weet ik niet precies, maar door toedoen van Hendrik van Susteren, de toenmalige bisschop van Brugge, werd in 1719 een nieuwe peststok bij het beeld gezet ter vervanging van het oude.  Het is die stok die er nu nog altijd staat.