Ter Buerse (2)

Ik heb altijd gedacht dat het aan mij lag.  De weinige keren dat ik mijn radiotoestel op de plaatselijke zender VBRO (Vrije Brugse Radio Omroep) afstemde hield ik het bijna nooit langer dan vijf minuten vol.  Eén keer kwam ik tot twaalf minuten maar ik herinner mij die dag nog alsof het gisteren was.  Ik weet namelijk dat ik achteraf evenveel minuten in de badkamer boven de toiletpot gehangen heb.  Toevallig surfte ik enkele dagen geleden over het wereldwijde web maar kwam uitgerekend opnieuw op de site van dat Vermaledijde Brugse Radio Obstakel VBRO terecht. Ze brachten er deze week een (nu al op hun site verdwenen) verslag van hun exclusieve kerstfeest voor de steunende leden.  Het artikel stond vol krom taalgebruik en lachwekkend commentaar.  Het hardst heb ik gelachen met hoe zij hun kerstman bestempelden als een 'levensluchtig man'.  Hahaha, levensluchtig, die was goed... want levenslucht is adem, asem.  Een levensluchtig iemand is dus iemand vol met adem, whoeaa... prachtige woordspeling!  Aan de man zijn bolle figuur te zien zal ik geenszins ontkennen dat hij levens'luchtig' moet rondgedarteld hebben,  hihi ...  Of bedoelde men misschien 'levenslustig' en hadden we weer maar eens met een van de vele lapsussen op de site te maken?
Ach, ik geef die veebeeiroërs het voordeel van de twijfel, want.... hèhèhè, wa's me da lachen, een levensluchtige kerstman was er te zien op hun kerstfeest!  Ik wou echt dat ik er bij was, dat ik eindelijk na al die jaren van zuurpruimerij nog eens kon schuddebuiken van het lachen om die grappige, rondborstige Sinterklaaskloon.
Als u nu op de site van VBRO kijkt krijgt u nu al de besneeuwde nieuwjaarsgroeten voor 2007 om uw oren gesmeten.  Staat hun tijdsklok soms 14 dagen vooruit?

Elk jaar koop ik de kalender die de 'mannen van de brandweer van Brugge' mij aanbieden.  Voor wie het weten wil: 4 euro kost  hun kalender van 2007 en al in augustus kwam er iemand van het korps bij ons aanbellen om hem te slijten.  Nog geen minuut later stond de man met vijf euro extra in zijn portefeuille en een kalender lichter al bij onze buren aan te bellen.
Het zal zowat 15 jaar geleden geweest zijn toen ik op een zaterdagmorgen vroeg thuiskwam van een korte nachtdienst.  Ik ging onmiddelijk naar boven naar onze slaapkamer onder de dakpannen om nog enkele uurtje bij te slapen om er voor de rest van het weekend tegenaan te kunnen.  Het moet zowat 10 uur 's morgens geweest zijn toen ik gewekt werd door heftig geroep en toen ik de slaapkamerdeur opende kwam er één dikke, donkere rookwalm mij tegemoet.  Wat was er gebeurd?  Op de verdieping daaronder had de zoon zijn (tweedehands) televisietoestel op zijn kamer onbeheerd aan laten staan en was naar beneden gelopen.  Dat TV-toestel was om een onverklaarbare reden ontploft en begon vuur te vatten.  Gelukkig was niet lang daarna een van de dochters vanuit haar kamer toevallig voorbijgelopen en had zij alarm geslagen.  Kort daarna stormde mijn vrouw van beneden snel naar de eerste verdieping om de stekker van het televisietoestel uit het stopcontact te halen.  En niet veel later stonden de brandweermannen al bij ons binnen om de rest van de brand te blussen.  Al die minuten lang zat ikzelf daarboven opgesloten op dat zolderkamertje en durfde niet naar beneden te komen want elke keer als ik de deur opentrok kwam er me één zwarte walm tegemoet.
Daarom apprecieer ik sedertdien mateloos het werk van de brandweer en steun ik met plezier hun vriendenkring door elk jaar hun kalender te kopen.  Het is echt het minste wat ik voor hen kan doen.
Vanmorgen zag ik langs de Dijver opnieuw een brandweerinterventie.  Het had niks met brand te maken, maar door hun aanwezigheid hier kon waarschijnlijk het leven van deze man ook gered worden.
We beseffen met zijn allen niet genoeg wat voor een helden, wat voor een soort van moderne engelbewaarders zij dag aan dag voor ons zijn.  Vraag het de New-Yorkers maar eens na hun verschrikkelijke nine-eleven!  Soms komen brandweerlui jammerlijk te laat maar altijd proberen zij te redden wat er te redden valt.  Ik bied hen vanuit de grond van mijn hart een welgemeend 'proficiat' en 'chapeau' aan.

Lap, nog eens een foto erbij voor nog altijd quizvraag 113.  Nu heeft u zelfs al het hele gebouw in beeld.  Weet u nu waar in Brugge dit is?  Anders vrees ik dat ik morgen zelf het antwoord geven moet.  Toch ben ik zeker dat verschillenden onder u hier al gepasseerd zijn.

Gisteren bereikte ons het nieuws dat de beeldhouwer Rik Poot overleden is.  Hij werd 82.  Hij groeide in de jaren '20 op in een beruchte volksbuurt in Vilvoorde.  Als kunstenaar was zijn favoriete onderwerp het paard.  In het Arentshof staat een van zijn beroemdste kunstwerken, namelijk de 4 apocalyptische ruiters.
Een kleine tip misschien voor de familie van de overledene, mochten ze een pakkend (maar in dit geval niet origineel) grafschrift willen voor Rik Poot.  Het was eigenlijk bedoeld voor de dichter Poot (overleden in 1733, die ook van gewone komaf was en uiteindelijk een beroemde schrijver werd) maar is nooit op diens graf geplaatst.  Jacob Van Lennep publiceerde het in de werken die bekend werden onder de titel 'De schoolmeester'.
Dit is het grafschrift, kort en bondig:
"Hier ligt Poot:
hij is dood."

Foto: Marc Willems

Ik ben er een beetje later mee dan anders, maar ik was het echt nog niet vergeten.  U heeft namelijk vanavond van mij nog een nieuwe foto voor de quizvraag tegoed.  Ziezo, dat is weeral gebeurd.  Nu moet u alleen nog maar verklappen waar in Brugge u dit al gezien heeft.  Tenminste als u dit al gezien heeft.

Kijk, ikzelf  als nuchter en beredeneerd man zal niet gauw spreken van een mirakel.  Ik aanzie wat daarstraks gebeurde eerder als een spontaan gebaar vanuit de hemel.  Wat is er namelijk gebeurd?  Een uurtje geleden kwam ik na een dag vol regen thuis en plots zag ik in mijn straatje aan de als bij toverslag opgeklaarde hemel iets ongelooflijks hangen?  Het was een wolk van een wolk in de vorm van een leeuw net zoals die leeuw die symbool staat voor België.  't Kan ook de Vlaamse Leeuw geweest zijn, maar ikzelf zag er op dat moment van verwondering zonder twijfel een Belgische Leeuw in.  Terstond viel ik op mijn knieën op de nog natte kasseien neer en ik was toch o zo blij met dit fantastische gebaar van hierboven, dit profetische teken vanuit de hemel.

Zou dat geen goeie slogan zijn:
"Alles voor België,
België voor Brugge."?
AVB - BVB
Hang die leuze op bovenaan onze Halletoren en zelfs ons Moenaert zou er trots op zijn.

Tiens, de politie was hier gisterenavond ook aan het wake(n)!

Leuk voor de aanwezige 'stille wakers' gisterenavond was het feit dat de pers aanwezig was en zo konden de kernleden van de Belgische Bewegingen die luisteren naar namen als 'de dynastiebeweging', 'B-Plus' en 'BUP' hun argumenten voor een groter publiek naar voren schuiven.  Gelukkig voor hen want de overig Marktlopers hadden dat kleine groepje niet eens in de gaten.  Die schoven liever over glad ijs over de piste in het midden van de Markt.
De argumenten van deze deelnemers aan de Wake voor België is eigenlijk simpel, veel te simpel om waar te zijn in ons gecompliceerde Belgenland.  Stop met al dat communautair gehakketak, zeggen zij, want dat kost ons land handenvol nutteloos geld en laat ons dat uitgespaarde geld liever besteden voor het verder opwerken van onze staat.  Ze hebben het met meer en andere woorden verteld, maar daar kwam het volgens mij toch op neer.

Voor wie de afgelopen dagen misschien het onware voor ware wilde aannemen, die heerschappen en vrouwschappen moet ik helaas teleurstellen.  Neen, Vlaanderen is deze week NIET onafhankelijk geworden en ons gewest heeft de Walen niet aan hun lot overgelaten.  Als het 'onsmakelijke' nieuwsverslag van de RTBF deze week één iets opgeleverd heeft, dan is het wel de vaststelling dat men aan de andere kant van de taalgrens bij de idee alleen al dat wij ons zouden afsplitsen er velen totaal van de kaart zijn.
Brugge, langs de andere kant, telt nog heel wat begeesterde Belgicisten en enkelen daarvan grepen de beroering die door de RTBF in Orson Welles 'War Of The Worlds'-stijl uitgelokt werd om gisterenavond een wake te houden op de trappen van het Provinciaal Hof.

Maar - in tegenstelling tot wat u na vorig bericht zou kunnen denken - was ik deze avond niet naar de Markt afgezakt om de leut en plezier op en rondom de ijspiste te aanschouwen.  Bah, neen'k, Bruggeblog stelt zich veel hogere doelen.  Bruggeblog wilde vanavond eens zien hoeveel duizenden personen mee gingen doen aan de 'Wake voor België' als spontane reactie op de wel erg spraakmakende nieuwsreportage van de RTBF van enkele dagen geleden waarin België zogezegd ontploft was en de leden van ons koningshuis het land uitgevlucht.  't Viel voor Bruggeblog erg tegen om tussen de fiere leeuwtjes voor het Provinciaal Hof amper een twintigtal personen aan te treffen waaronder zelfs nog een vijftal persmukieten.  De overige vijftien hielden stuk voor stuk Belgische vlaggen in hun hand.
Ach, het was hem vooral om het gebaar te doen want deze mensen hier hadden een boodschap.  Die boodschap krijgt u morgen nog tegoed want het is vanavond al laat en ik (en u waarschijnlijk ook) krijg op zo'n laat uur met de beste wil van de wereld geen boodschap meer binnen in dat arme hoofd van mij.
Tot morgen dan maar weer, dan zijn we tenminste wakker voor België!

Vanavond ben ik nog eens naar de Markt afgezakt.  Het weer is vandaag kouder geworden, dat zal u ook wel ondervonden hebben vermoed ik.  5 graden Celsius boven nul: we zijn een dergelijke frisse temperatuur eigenlijk niet meer gewoon.  Maar eindelijk was er daardoor vanavond niet alleen rond maar ook op de ijspiste die op de Markt opgesteld staat  tamelijk veel volk.   Schaatsen is nu eenmaal altijd leuker bij lagere temperaturen.

Ik heb nog het tweede deel van de quizvraag voor u klaarliggen.  Waar in hartje Brugge kunt u dit zien, tenminste als u niet voortdurend naar de grond kijkt?

Ik was vanmorgen in het Grootseminarie.  De drie foto's zijn (in die volgorde) het tafelkleed in de refter, de vloer van de pandgang en het parket van de refter.  Dit is maar een heel klein voorsmaakje van wat ik u volgende week tonen zal over dit Grootseminarie langs de Potterierei.  Als u zo lang niet meer wachten kunt, dan u kunt altijd al terecht op de site www.priesterworden.be 

Dit zou misschien een werk van Escher kunnen zijn?

Drie voorbeelden van abstracte kunst krijgt u vanavond.  Abstracte kunst die ik vanmorgen ergens in Brugge ontdekt heb.  Pas na het derde voorbeeld vertel ik u waar.

Normaal gezien kondig ik geen concerten van artiesten op mijn blog aan maar voor Belle Perez maak ik vandaag eens een uitzondering.  Niet omwille van Belle Perez zelf hoor, maar omdat op de affiches die haar concert op zaterdag 23 december in onze stad aankondigen in grote letters te lezen staat dat zij op die dag optreden zal in het 'Congresgebouw'.  Bij mijn weten heeft Brugge maar één congresgebouw dat zich als dusdanig bestempelt en dat is het  Congresgebouw Oud Sint-Jan in de Mariastraat.  Allen daarheen dus voor het optreden van mademoiselle Belle Perez!  Maar of u haar daar aan het werk zult zien, betwijfel ik sterk want op de agenda van het 'Concertgebouw' staat voor die dag het concert van Belle geprogrammeerd. 
Oeps, foutje dus!  Ach, het is de opsteller van deze affiche vergeven.  Als zelfs 'de grootste Vlaamse schrijver ooit' (ahum!) Herman Brusselmans, toen hij in 2003 in het Concertgebouw uitgenodigd was voor het voetbalgala, deze fout al beging toen hij achteraf in een column ons Concertgebouw tot tweemaal toe als congresgebouw  bestempelde.  Allen dus naar het Concertgebouw op 23 december!  Of is het misschien toch in het Oud Sint-Jan?
(Benoit: bedankt voor deze tip!)

Het heeft niet zo veel meer met Brugge te maken maar vooraleer iemand wil opmerken dat ik iets verkeerd geschreven heb, nog even dit.  Die Jan-Baptist Boitquin die hier in dit huis op de hoek met de Vlamingbrug bijna dertig jaar lang gewoond heeft was wel degelijk de laatste Belgische beul.  Veel later is er in ons land nog slechts één geval geweest van iemand die als misdadiger terechtgesteld werd.  Die uitzondering betrof een militair die in 1918 een roofmoord op een zwangere vrouw gepleegd had.  Onze toenmalige koning Albert I wilde van geen gratie weten en de man werd in Veurne geëxecuteerd door een Franse beul en Franse guillotine.  Het fusilleren van personen tijdens en kort na de twee wereldoorlogen is weer een ander hoofdstuk natuurlijk.
Tot slot laat ik u nog eens meegenieten van een artikel dat stond in de Gazette van Brugge van 16 januari 1909:
"Sprekende van de doodstraf in België, vragen verscheidene dagbladen wat er van de guillotien geworden is.  Sommigen meenen dat zij in eenen keder van het stadhuis van Brussel ligt.  Dat is mis.  De laatste onthoofding had plaats te Brugge voor het gevang op het Pandreitje, en sedertdien ligt het akelig kraam in de kelders van het justiciepaleis op de Burgplaats.  Het hout is half rot; er wordt daar natuurlijk nooit naar gezien.  De messen worden in het museum van oudheden, Groote Markt, bewaard.
Indien de koning van morgen af, van zijn recht geen gebruik miek de ter doodveroordeelden in eeuwigdurenden dwangarbeid te veranderen zou men allereerst een nieuw schavot moeten maken."
Ik vraag me luidop af waar dat 'akelig kraam' nu ligt en waar zijn messen?

Toont men aan de voorgevel van dit huis graag dat hier ooit eeuwen geleden een goudsmid gewoond heeft, dan is anderzijds nergens een vermelding te vinden dat ook in ditzelfde huis, meer bepaald van 1829 tot 1856, de laatste beul van België gewoond heeft.   Zijn naam was Jan-Baptist Boitquin en hij woonde hier samen met zijn vrouw Marie Aderis en nog twee bloedverwanten die hem in zijn ambt hielpen als hulpscherprechters.  Beul zijn was als het ware een familiebedrijf want al van 1744 af voltrokken leden van de familie Boitquin de doodstraffen en andere openbare straffen in Brugge (en soms ook in andere steden).  Die Jan-Baptist oefende zijn 'beroep' al uit vanaf 1818. De allerlaatste terechtstelling in Brugge gebeurde op 3 april 1862.  De 40-jarige Pieter Acke had de weinig respectabele eer om de laatste misdadiger geweest te zijn die in Brugge onder de guillotine stierf.  Eén jaar later voerde de beul Jan-Baptist Boitquin de allerlaatste terechtstelling in België uit.  Maar hij bleef nog in dienst tot aan zijn dood in 1878.  Hij moest toen alleen nog publiek de vonnissen bekend maken.
Later stierf in ons land nog één iemand onder de guillotine, maar daarvoor moesten én guillotine én beul uit Frankrijk gehaald worden.  Meer daarover in het volgende artikel.