Brugge wordt nog mooier

Zoals eerder al gemeld is men het Begijnhof aan het herbestraten.  Als je dit ziet zou je het niet meteen zeggen, maar de werken vorderen goed.  Tegen Pasen is het plaatje perfect: de straten heraangelegd, de paaslelies in bloei en de nonnekes met blozende wangen.

Bruggeblog kan er niet onderuit.  Een blog volledig gewijd aan Brugge en \"dé smartlap\" onder de Bruggefoto\'s niet tonen?  Dat kan echt niet.  Dit is natuurlijk het begijnhof met de paaslelies.  \'t Is wel nog maar het begin.  Binnen twee weken staan ze pas allemaal in bloei en dàn pas is het plaatje perfect.

Het heeft lang geduurd, maar naar ik zie is de volledige restauratie van de prachtige Onze-Lieve-Vrouwkerk haar allerlaatste fase ingegaan.

En was de straat weer niet breed genoeg?

Welke dieren?  Zitten die niet opgehokt?

Te vinden op de hoek van het Stoofstraatje, waar Brugge op z'n smalst is, het straatje bedoel ik.  Deze foto is vanmorgen genomen.  De toeristen waren nog niet wakker en er stonden nog geen auto's op het pleintje om de foto te verstoren.

... en we zullen het geweten hebben.  Brugge, met zijn meer dan 70 winkels waar bijna uitsluitend chocolade verkocht wordt, zet de grove middelen in.  Zoals hier in de Mariastraat.  Een reuzenpaashaas trekt een karretje met paasei voort.

's Morgens is het een tijd voor de postbodes, voor de leveranciers om te leveren en voor de huis- of poetsvrouwen om te poetsen.

Men zegt dat Brugge veel te weinig doet voor de jeugd.  Ik ben daar helemaal niet mee akkoord.  Dit speelplein is een van de vele die je in onze binnenstad aantreft.  Het hoeven natuurlijk niet altijd fuifzalen te zijn, hé, Moonartgallery, waar je de jeugd van tegenwoordig lazarus brengen kunt ...  ;)

Ik vraag me dikwijls af waarom men Venetie nooit het Brugge van het zuiden noemt.
Enfin, als we de twee steden willens nillens moeten vergelijken: zowel Venetie als Brugge staan constant onder water.  Zie maar ...
zelfs de huizen hier bevinden zich in \'t water.  \'t Is de Moerstraat die gezien vanaf de Sleutelbrug er vrij verzopen uitziet.

.. zo noemt iedereen hen, maar officieel heten ze \"de zwartzusters van Bethel\".  Nu hebben zij vlakbij de kliniek Sint Franciscus Xaverius, maar vroeger hielden zij zich vooral bezig met zieken verzorgen aan huis.   Als u mijn blog recentelijk nog gelezen heeft  zou bij de naam Franciscus Xaverius misschien een klein belletje kunnen rinkelen.  Was dat ook geen pestheilige?  Juist!  En wie verpleegden de zwartzusters vroeger vooral?   Ja,  \"voornamelijk pestlijders en slachtoffers van andere epidemische ziekten\".  Ik zeg dat maar diezelfde verklaring leest u bijvoorbeeld ook op http://www.st-monica-oostende.be/documents/home/historiek.xml 
Links op deze foto ziet u het verblijf met kapel en een torentje erbij van de zwartzusters van Bethel in Brugge.  Het andere torentje is dat van het Oosterlingenhuis.  Als we nu het woord oosterlingen in onze mond leggen denken we meteen aan die spleetogen uit Japan en China die Brugge goed op de kaart weten liggen, maar vroeger waren die Oosterlingen simpelweg de Duitsers (tiens, dat is ook in het oosten) met wie handel gedreven werd.

Ons Brugs Beertje van de Poortersloge wordt, net zoals Manneke Pis, regelmatig in een kleedje gestopt.  Deze keer hebben ze onze knuffel passend in 't zwart gestoken.  Het beertje is het niet meer gewoon dat zijn straat opgebroken wordt en doet een stil protest.
Zijn zwart pitteleertje wappert in de wind.

Wandelend doorheen deze stad met zijn oude gevels, om de haverklap een paard met koets in 't straatbeeld, vraag ik me toch dikwijls af hoe het hier vroeger echt uitzag.  In de vroege middeleeuwen bijvoorbeeld.  Er blijkt nog heel wat voorstellingsvermogen voor nodig.  Een zandweg tussen de huizen.  Mensen kriskras door elkaar lopen want er waren er toen ook al veel, heel veel.  Daartussen paard en kar, volgestapeld met vanalles.  Dan iemand met enkele zwijnen op stap.  Honden die los rondliepen.  In het midden van de weg was er naar het schijnt een geul, en alle vuil en uitwerpselen ging daarin.
Kortom, het is voor een mens uit de eenentwintigste eeuw, ook voor iemand uit Brugge, moeilijk voor te stellen.  Misschien kan dit beetje zand ons al iets op weg helpen.

Een nieuwe foto van de bewuste plek.  Rara, hoe heet deze straat.  Misschien heb ik sommigen met de eerste foto op het verkeerde been gezet.  Daarop zie je nog een zitbankje.  Dat bankje is helaas weggenomen.

Idem dito, maar nu in zwart-wit.

Sedert een paar uur is de wind harder gaan waaien.  Het water van de Langerei is aan het kabbelen geslagen.

Liefde is... gezellig aanmeren bij grote broer (of zuster).
Uit de reacties op mijn blog krijgt Bruggeblog ook veel niet-Bruggelingen over de vloer.  Voor hen een klein woordje uitleg.  Dit is te zien aan de rand van het kanaaleiland van waaruit de toeristen onze stad binnenvallen (en later op de dag met heel veel moeite hun weg naar hier terugvinden).  De grote broer van het kleine bootje is de Barge, een binnenschip dat omgevormd werd tot hotel-restaurant.