Maart maand van de netheid

Wat het woordenboek Van Dale zegt over het woord exclusief:
1. Iets of iemand anders uitsluitend.
2. Niet inbegrepen.
3. (pregnant) zonder bedieningsgeld, btw en dergelijke.
4. mensen van een andere (met name lagere) klasse uitsluitend.
5. zeer chic, niet overal verkrijgbaar.

Waarom ik het woord exclusief in reclameboodschappen verafschuw:
1. Niemand mag uitgesloten worden, ook daklozen niet, die zijn hier evengoed welkom.  Het voelt op het ogenblik misschien wat tochtig aan, maar iedereen die hier komt heeft tenminste een (gekleurd) dak boven zijn hoofd.
2. Exclusief wil altijd zeggen dat het kostenplaatje hoger zal oplopen dan eerst beraamd.
3. Zie punt 2.
4. Dat woord is een goedkoop maar beproefd middel om dikke nekken te lijmen voor een project dat hen het gevoel geeft dat zij boven het plebs verheven staan, tenminste als zij zo vrij zijn om een flink stuk van de inhoud van hun portefeuille aan het project af te staan.
5. Niet van toepassing, aangezien het woord overal te pas en te onpas opduikt.

Dit 'exclusief' woonproject (waarvan de werken ondertussen alweer een maandje of twee stilliggen) situeert zich tussen het Minnewaterpark en de Sulferbergstraat.

Dankzij Marie-Rose Van Acker krijgt u vanavond al een nieuwe fotovraag.  Waar ergens in de kern van Brugge kunt u dit zien?  De naam van wie als eerste het juiste antwoord geeft zal met een gouden pen geschreven worden in het gulden boek van Bruggeblog op de pagina van de beste Bruggekenners ooit.

Deze keer was het Marie-Rose Van Acker die de juiste oplossing gaf.  Het monstertje van de vorige foto blijkt niks anders te zijn dan een onderdeel van de pomp die we aantreffen op het Simon Stevinplein, meer bepaald in de onmiddellijke nabijheid van het standbeeld van Simon Stevin zelf.

Afsluiten doe ik vanavond met een der smartlappen onder de Bruggefoto's.  Ik toon u namelijk een besneeuwd begijnhof.  Heeft u het ook al gemerkt dat u tegenwoordig dit begijnhof niet meer indenken kunt zonder dat er hier een auto of bestelwagen het rustige uitzicht verstoort?  Op deze foto van vanmorgen heb ik de twee aanwezige bestelwagens nog min of meer achter de bomen kunnen verstoppen maar ze waren er toch maar weer hé!

Een nieuwe fotovraag.  Waar in Brugge kunt u dit zien?  Die oogjes moet u weliswaar wegdenken, want die zijn er in het echt niet.  Die zijn ontstaan in de fantasiewereld van Marc Willems, de fotograaf van dienst.

Fotografen houden soms de stomste poses aan om telkens weer die foto van hun leven te maken.  Dat hun manier van werken vaak ridicuul kan overkomen beseffen ze meestal niet.  Akkoord, akkoord, ik geef het grif toe: zelf zal ik als fotograaf ook wel al meer dan eens op de lachspieren van toevallige passanten gewerkt hebben.

Marnix Knockaert sloeg de spijker op de kop. "Deze foto is terug te vinden in de Rolweg, helemaal op het einde, rechtover de tuin van het Guido Gezellemuseum. Dit is de dorpel van een poortje dat toegang geeft (veronderstel ik toch) tot de Sint-Sebastiaansgilde. Vandaar wellicht ook deze inscriptie." schreef Marnix.  Die tekst 'den booghe can nyt altyd gespannen staen' is inderdaad terug te vinden voor dit poortje van de Sint-Sebastiaansgilde.  Mijn dank gaat uit naar Martine Verhaeghe voor het leveren van het idee en voor de eerste twee foto's van deze quizvraag.

Dit is wat na enkele uren nog van het sneeuwkoppel overblijft: één hoopje witte ellende.

Geen kunst is zo vergankelijk als de kunst van het sneeuwmannen maken.   Deze namiddag heeft een kindje (vooral bijgestaan door haar oma) dit kunstwerkje gemaakt.  Het stelt een sneeuwkoppel voor.  Of het nu twee sneeuwmannen zijn of twee sneeuwvrouwen of een sneeuwman en een sneeuwvrouw, dat laat ik wijselijk in het midden.  Tegenwoordig is alles mogelijk en daarom laat ik de keuze over aan uw fantasierijke geest.

Bijna heel deze morgen heeft het in Brugge gesneeuwd.  Zes uur later is al die sneeuw nagenoeg allemaal gesmolten ... als sneeuw voor de zon.

Net zoals die boom van daarstraks heb ik ook dit struikje in het Minnewaterpark ik al honderden keren voorbijgelopen zonder het feitelijk te zien.  Vandaag, nu het struikje zwaarbeladen met sneeuw is, verdient het eindelijk zijn plaatsje op Bruggeblog.

Deze boom die naast de poertoren staat was me totnogtoe nog nooit opgevallen.  Maar nu met de sneeuw erop valt het me op hoe grillig maar fraai zijn takkenspel wel is.

De Katelijnestraat lag er vandaag werkeloos bij.  De rupskranen, de hoopjes losgewrikte kasseien, alles geraakte oversneeuwd en de werklui voelden zich in deze omstandigheden op en top werk-lui.

Vanmorgen was het voor u een unieke gelegenheid om mijn voetspoor te volgen, maar u heeft het niet gedaan.  Nu is het natuurlijk te laat want de meeste van mijn voetafdrukken in de sneeuw zijn al gewist over overstapt door anderen.

Voor de mooiste kiekjes van Brugge moet u meestal naar andere sites surfen.  Bruggeblog toont pas iets moois van Brugge als er op zijn minst een verhaaltje aan vasthangt, zoals hier aan deze tros van het schip de Mayflower dat  sinds jaren voor anker gegaan is ter hoogte van het kanaaleiland.  Dit kiekje werd geschoten deze morgen omstreeks negen uur.  Om eventuele grappenmakers het leven zuur te maken heeft men hier rond de tros meters en meters prikkeldraad gehangen.  Op die manier kunnen die leukerds niet zo maar bij nacht en ontij de trossen losgooien en het schip op rust dat de Mayflower is overlaten aan de elementen van het kanaalwater waarin het dobbert.

GOENOAVEND BRUHHE EN OL ZIEN BRUHHEZOTTEN OL TEGOARE!  Wij gaan nog eens quizzen vanavond.  Quizvraag 131, deel twee.  Ik weet niet goed of u uw hoofd in uw nek moet leggen om dit te zien maar antwoordend op uw vraag of dit hier echt te zien is in het binnenste ei van ons aller Brugge, mja, daar kan ik niets anders dan affirmatief op antwoorden.  Als u dan ook nog als eerste antwoorden kunt waar ergens in dit Brugse ei deze tekst zich vertoont, dan wordt u voor één dag met de hier op Bruggeblog o zo gegeerde medaille van Bruggekenner beloond.
Mocht u bovenstaande mededeling niet meteen begrijpen, de vraag is nochtans simpel: weet u waar precies in de Brugse binnenstad dit te zien is?

Het vreemde aan Idesbald van der Gracht is dat de loden kist waarin de man bij zijn overlijden in 1167 geplaatst werd gedurende de loop der tijden meermaals geopend werd, vooral op de momenten waarop die verplaatst werd, en dat men toen meermaals vaststellen kon dat het lichaam van de derde abt van de Duinenabdij - dit in tegenstelling tot de lichamen van de overige in zijn tijd begraven monniken - heel lang intact gebleven is.  Zo vermeldt men bijvoorbeeld in 1650 (bijna 500 jaar na zijn overlijden) dat men bij de opening van de kist een aangename geur gewaarwerd en dat men zelfs het water dat het lichaam omringde proefde en zuiver van smaak bevond.

Dit is het Maria-altaar in de zogenaamde Mariakapel van de kerk van de  OLV  Ter Potterie in, hoe kan het ook anders, de Potterierei.  Dankzij Nicolaas De Roover, de laatste overlevende Duinheer van de Duinenabdij, werd op zijn kosten dit altaar vernieuwd en daaronder werd een getrouwe kopie geplaatst van de marmeren tombe van de Duinenabdij waarin vroeger de relieken van Idesbald van der Gracht lagen.  Het plaatsen van deze tombe gebeurde op 6 april 1831.

De moderne mens is een doe-mens.  Men laat hem iets doen en dan is dat modern.  Op die manier poogt men ons in kerken en musea meer bij het gebeuren te betrekken.  Dezer dagen valt in deze context dit paneel in de schaars verlichte kerk van Onze-Lieve-Vrouw Ter Potterie te bewonderen.  Bemerk vooral de verwijzing naar de zalige Idesbald.