krokussen

De laatste dagen heb ik vooral Brugge van zijn kleinste kant getoond.  Het wordt stilaan tijd dat ik opnieuw die andere kant van Brugge toon die de enige kant van Brugge is die zichtbaar is voor diegenen die met oogkleppen op rondlopen (en deze keer heb ik het helemaal niet over de paarden die de koetsen voorttrekken). 
Met deze foto staan we aan het standbeeld van Josué Dupon naast de Unesco-rotonde.  Voor dit standbeeld staan momenteel de wilde krokussen al klaar om open te bloeien.

Dit is een deel van de 'evenementenzone' die de stad Brugge voorzien heeft op het gedeelte van de Buiten Begijnenvest, te situeren tussen het station en de Boeveriepoort.  Het is zoals het er vandaag uitziet.  Het wordt steeds meer duidelijk dat men van stadswege dit stukje Brugse Vesten niet meer als sluitstuk van de binnenste groene gordel rondom onze stad wil beschouwen.  Blijkbaar primeren op deze plek andere zaken.  En dat is jammer.  Meer zelfs: dat is ronduit verschrikkelijk.

Vroeger, in een vorig leven, heb ik meerdere langeafstandswandelpaden bewandeld en sommige daarvan zelfs belopen.  De mooiste die ik ooit bewandeld heb was die tussen Norrköping (min of meer uit te spreken als norsjuppieng) en Stockholm.  Dat was, jawel, in Zweden.  Internationaal worden langeafstandswandelpaden gemarkeerd door deze roodwitte strepen zoals hier aangeduid op deze boom langs de Buiten Begijnenvest in Brugge.  Zelden heb ik een stuk langeafstandswandelpad er zo verwaarloosd bij zien liggen als hier in ons 'Brugge die Scone'.

Af en toe steek ik tussen de quizvragen eens een fotootje om te zien of Bruggeblog werkelijk gelezen wordt.  En, jawel hoor!  Een maandje geleden schreef ik over de abominabele toestand van dit stukje Brugse Vesten in de onmiddellijke nabijheid van het station en - het is echt niet te geloven - zowat een maand nadat het ijssculpturenfestival hier zijn matten opgerold heeft ligt hier nog altijd van dat ijs te smelten tussen alle andere rotzooi die die ijssculptuurfestivalisten hier gedumpt hebben.  Toppunt van al: eenmaal alles gesmolten is komt er hier een bodemonderzoek en daarna een sanering van deze plaats.  U moogt twee keer raden wie dat allemaal zal betalen.
De eerste die deze verschrikkelijke plek in Brugge herkende was Frederik Cloetens.

Sorry hoor jongens en meisjes, maar Brugge anno 2007 is Brugge anno 2007 en onze stad is in deze 21ste eeuw jammer genoeg iets meer dan een Brugge die Scone van de schone prentjes.  Want ook iets als dit wat ik u nu presenteer is er vandaag de dag te zien.  Weet u soms waar in Brugge city dit wansmakelijke blubbergedrocht te zien is?

Voilà zie, omdat ik graag gelijk heb (mijn sterrenbeeld is niet voor niets 'leeuw'!), een fotootje van tien meter voorbij die diepvrieskist.  Hier hangt geen lint van de politie aan, en ook niet aan alle weggeworpen drankblikjes rondomrond. 

Even een rechtzetting.  Bij mijn vorige artikel over de netheid van ons Bruggelingen reageerde Frederik Cloetens met volgende tekst: "Hangt er geen lint van de politie aan dat handvat, misschien heeft het iets te maken met een brandje op ne schip of lozing int kanaal en dat dan de politie ne pv opmaakt , wie weet, misschien ist gewoon simpelweg zwerfvuil gelijk da je zegt."  Welnu, ik ben daarstraks nog eens speciaal naar dat pad gefietst om dat hoopje "zwerfvuil" nog eens beter te bekijken en, jawel, aan het handvat van deze diepvrieskoffer hangt een lint van de politie.  Dat was me gisteren niet opgevallen.  Toch blijf ik erbij dat de omgeving vol ligt met zwerfvuil.  De weggeworpen blikjes zijn er gewoonweg niet te tellen, het zijn er zeker honderden.

Ik kon het niet laten om 'ons Evaatje' eens op een artistieke manier te presenteren.  Neen, jammer genoeg is het niet mijn jacht en ik ken ook geen Evaatje tenzij die Eva uit de TV-soapserie Thuis.  Laatstgenoemde verdwijnt (tenminste als we de roddelbladen mogen geloven) binnenkort van het scherm.  Dit eventjes terloops... 

De eigenaars van een 'bootje' in de jachthaven Flandria die dezer dagen hun schip willen bereiken worden aangeraden om een paar laarzen aan te trekken om eerst veilig door deze blubber heen te waden vooraleer zij hun jacht kunnen bereiken.  Men is hier namelijk bezig met het aanleggen van een kampeerautoterrein.  De tekst op dit bord zal dus binnen afzienbare tijd aangepast moeten worden, want dat 'no mobilhomes' zal worden: 'mobilhomes allowed'.  Toegestaan ja, tenminste als men zal betalen!

Het is misschien niet helemaal correct geformuleerd, maar het is toch Claudine van Peteghem die wist (of erop gokte) dat het een van die bootjes was die ligt in de jachthaven van de club Flandria, gelegen aan het kanaaleiland, dus aan het begin van het kanaal Gent-Brugge.

Totnogtoe is er geen juist antwoord binnengekomen op deze quizvraag.  Daarom zoomen we uit op de plaats in Brugge waar dit te zien is.  De vraag is simpel: waar?

Maart wordt de maand van de netheid.  Dat verkondig ik niet, dat verkondigt 't stad.  Kijk hier maar.  Wijkcomité's in Groot-Brugge kunnen geldprijzen verdienen als ze volgende maand al het gesluikstorte netjes uit hun buurt verwijderen.  De buurt van Assebroek, meer bepaald de wijk tussen de Baron Ruzettelaan en het kanaal Brugge-Gent, wel als die het volgende maand in hun hoofd zouden halen om mee te dingen naar de hoofdprijs van 150 euro, dan zullen ze flink de handen uit de mouwen moeten steken.   Het tart eenieders verbeelding wat er allemaal voor rommel te vinden is in de bosjes langs het kanaal.  En de vermetelheid van sommige sluikstorters grenst aan het ongelooflijke.   Ik toon één voorbeeld.  Sinds kort treffen we deze stapel (dat moeten we toegeven: het staat netjes geklasseerd) op en naast het fiets- en wandelpad aan.

Wat het woordenboek Van Dale zegt over het woord exclusief:
1. Iets of iemand anders uitsluitend.
2. Niet inbegrepen.
3. (pregnant) zonder bedieningsgeld, btw en dergelijke.
4. mensen van een andere (met name lagere) klasse uitsluitend.
5. zeer chic, niet overal verkrijgbaar.

Waarom ik het woord exclusief in reclameboodschappen verafschuw:
1. Niemand mag uitgesloten worden, ook daklozen niet, die zijn hier evengoed welkom.  Het voelt op het ogenblik misschien wat tochtig aan, maar iedereen die hier komt heeft tenminste een (gekleurd) dak boven zijn hoofd.
2. Exclusief wil altijd zeggen dat het kostenplaatje hoger zal oplopen dan eerst beraamd.
3. Zie punt 2.
4. Dat woord is een goedkoop maar beproefd middel om dikke nekken te lijmen voor een project dat hen het gevoel geeft dat zij boven het plebs verheven staan, tenminste als zij zo vrij zijn om een flink stuk van de inhoud van hun portefeuille aan het project af te staan.
5. Niet van toepassing, aangezien het woord overal te pas en te onpas opduikt.

Dit 'exclusief' woonproject (waarvan de werken ondertussen alweer een maandje of twee stilliggen) situeert zich tussen het Minnewaterpark en de Sulferbergstraat.

Dankzij Marie-Rose Van Acker krijgt u vanavond al een nieuwe fotovraag.  Waar ergens in de kern van Brugge kunt u dit zien?  De naam van wie als eerste het juiste antwoord geeft zal met een gouden pen geschreven worden in het gulden boek van Bruggeblog op de pagina van de beste Bruggekenners ooit.

Deze keer was het Marie-Rose Van Acker die de juiste oplossing gaf.  Het monstertje van de vorige foto blijkt niks anders te zijn dan een onderdeel van de pomp die we aantreffen op het Simon Stevinplein, meer bepaald in de onmiddellijke nabijheid van het standbeeld van Simon Stevin zelf.

Afsluiten doe ik vanavond met een der smartlappen onder de Bruggefoto's.  Ik toon u namelijk een besneeuwd begijnhof.  Heeft u het ook al gemerkt dat u tegenwoordig dit begijnhof niet meer indenken kunt zonder dat er hier een auto of bestelwagen het rustige uitzicht verstoort?  Op deze foto van vanmorgen heb ik de twee aanwezige bestelwagens nog min of meer achter de bomen kunnen verstoppen maar ze waren er toch maar weer hé!

Een nieuwe fotovraag.  Waar in Brugge kunt u dit zien?  Die oogjes moet u weliswaar wegdenken, want die zijn er in het echt niet.  Die zijn ontstaan in de fantasiewereld van Marc Willems, de fotograaf van dienst.

Fotografen houden soms de stomste poses aan om telkens weer die foto van hun leven te maken.  Dat hun manier van werken vaak ridicuul kan overkomen beseffen ze meestal niet.  Akkoord, akkoord, ik geef het grif toe: zelf zal ik als fotograaf ook wel al meer dan eens op de lachspieren van toevallige passanten gewerkt hebben.

Marnix Knockaert sloeg de spijker op de kop. "Deze foto is terug te vinden in de Rolweg, helemaal op het einde, rechtover de tuin van het Guido Gezellemuseum. Dit is de dorpel van een poortje dat toegang geeft (veronderstel ik toch) tot de Sint-Sebastiaansgilde. Vandaar wellicht ook deze inscriptie." schreef Marnix.  Die tekst 'den booghe can nyt altyd gespannen staen' is inderdaad terug te vinden voor dit poortje van de Sint-Sebastiaansgilde.  Mijn dank gaat uit naar Martine Verhaeghe voor het leveren van het idee en voor de eerste twee foto's van deze quizvraag.