De Toyo Ito-graffiti

Het Nieuwsblad noemt het een Toyo Ito-saga.  Ik vind dat de hele heisa hier eerder een prachtig onderwerp zou kunnen zijn voor een spetterende vaudeville.  Klinkt goed, hé: 'de Toyo Ito-vaudeville'?  Wie had enkele jaren geleden, toen dit paviljoentje gebouwd werd, ooit gedacht dat dit ding zo verschrikkelijk veel reacties zou uitlokken, ja,  dat het zelfs enkele keren het nationale nieuws zou halen vooral door het gehakketak tussen onze burgemeester Moenaert en de huidige minister van 'Ruimtelijke Ordening' Dirk Vanmechelen?  Maar zeker ook de Bruggeling laat dit enkele meters op enkele meters grote kunstwerk in het hartje van de stad niet onberoerd.  Men is ofwel voor, ofwel tegen.  Iemand die hierover geen mening heeft moet ofwel nog geboren worden, ofwel ligt hij of zij nog te huilen in zijn of haar pampers.  Ik ben razend benieuwd hoe deze vaudeville afloopt.  Ik blijf alleszins zitten tot de finale.

Ik vermoedde wel dat deze fotovraag heel snel opgelost ging worden.  Die honingraten van het Toyo Ito paviljoen op de Burg, ook al zijn ze weerspiegeld in het wel erg troebel geworden water nu ook binnenin, dat is tegenwoordig alom bekend hé!  Het verwondert me wel dat het opnieuw Chris Weymeis is die als eerste met de oplossing kwam aandraven.  Maar hij heeft deze keer wel maar met een banddikte van Flater en de rest van het peloton gewonnen.  Straks is er een nieuwe quizvraag.

In Brugge staat Juan Luis Vivès in het parkje achter de Onze-Lieve-Vrouwkerk.  In Valencia staat zijn tweelingbroer op de Plaza Pintor Pinazo, maar die hebben ze een hoger piëdestalletje gegeven.  Als u trouwens de Spaanse taal een beetje machtig bent, dan leest u hier nog meer informatie over het beeld en zijn kunstenaar.

Een identiek beeld van Vivès bevindt zich in de Spaanse stad Valencia.  De beeldhouwer is natuurlijk ook Ramon Mateu.  Hier werd het beeld geplaatst op 25 oktober 1966, dus bijna 10 jaar later dan in Brugge.  In Brugge heeft de humanist Vivès vele jaren geleefd, maar in Valencia was de man geboren en groeide hij op.
Deze voortreffelijke foto (en ook de volgende) komt van Rudy De Nolf.  Wilt u meer mooie foto's van Valencia zien, maar ook van Brugge, dan moet u zeker eens surfen naar Rudy's site.

Achteraan het beeld van Juan Luis Vivès dat staat vlakbij het Bonifaciusbruggetje vinden we de stempel terug van de gieterij A. Gonzales te Madrid alwaar het gegoten werd.  De beeldhouwer zelf is ook een Spanjaard en luistert naar de naam Ramon Mateu.  Het beeld werd in Brugge in 1957 opgericht.

Net toen we op deze meneer zijn vingers keken beging hij een foutje.  Hopelijk heeft hij genoeg 'tintenkiller' bij zich om alle foutjes die hij beging te herstellen.  Wat hij vandaag aan het doen was, was natuurlijk het bijwerken van de tekst op de sokkel van het standbeeld van de humanist Juan Luis Vivès, zodanig dat het opnieuw goed leesbaar wordt voor iedereen die hier passeert en echt geïnteresseerd is in het hoe en het waarom van de aanwezigheid hier van dit beeld in de schaduw van de Brugse Onze-Lieve-Vrouwekerk.

Met speciale dank aan Marc Willems die vandaag verantwoordelijk was voor het grootste deel van de foto's hier op Bruggeblog.

U vraagt zich natuurlijk af wat deze man aan het doen is aan de sokkel van dit standbeeld van de humanist Juan Luis Vivès dat zich bevindt nabij het Bonifaciusbruggetje.  Het antwoord krijgt u in het volgende berichtje.

Een nieuwe fotovraag voor u.  Waar in het hartje van Brugge is dit te zien?

Dat deze heilige Paulus een teenkootje kwijtgeraakt is, dat is niet moeilijk.  Wie staat er nu eenmaal hele dagen blootsvoets met een zwaard te zwaaien?  Dat is om moeilijkheden zoeken.  Maar dat diens buur in dit parkje voor de Sint-Salvatorskathedraal (ik heb het over de heilige Petrus) ook een stukje grote teen kwijt is, dat is hoogst eigenaardig.  Maar misschien heeft die zijn sleutel, of erger nog: zijn zware boek, er laten op vallen?   Sleutel en boek het zijn de attributen waarmee de heilige Petrus meestal afgebeeld wordt.  De heilige Paulus zien we over het algemeen met een zwaard.

Dit had de tweede foto voor de quizvraag moeten zijn, maar aangezien de oplossing al gegeven werd is hij overbodig geworden.  Toch wil ik hem u tonen om u in alle geval te laten genieten van de beeldhouwkunst van Pieter Pepers.  Als dit niet iemand uitbeeldt met een zware, krachtdadige voet, dan weet ik het niet meer.  Eigenaardig genoeg zijn beide beelden die staan voor de Sint-Salvatorskathedraal het uiteinde van hun grote teen kwijtgeraakt.  Bij Petrus is het bij zijn linkervoet, bij Paulus ontbreekt er een stukje aan zijn rechtervoet.

Allusies maken op vingers, de foto op zijn kop zetten, niks hielp om Chris Weymeis om de tuin te leiden.  Die  eerste foto toonde wel degelijk een voet van een der twee kolossale beelden (elk 2,25 m hoog) die zich sinds 1970 in het lager gelegen parkje (ten opzichte van de Steenstraat toch) voor de Sint-Salvatorskathedraal bevinden.  Ze zijn, zoals Chris vermeldde, gemaakt door de beroemde Brugse beeldhouwer Pieter Pepers (1730-1785).  Maar ...  Chris Weymeis verdient geen bonuspunten omdat hij op het verkeerde beeld gokte.  De tenen die u zag behoren toe tot de linkervoet van de heilige Paulus (op deze foto op de voorgrond te zien) en zijn niet van de heilige Petrus.

... 31 km per uur en daarmee bent u in overtreding!  Let wel: het is niet de witte wagen die hier vanmorgen langsheen Zonnekemeers reed die in overtreding was, maar wel de achteropkomende zwarte wagen, en wat dacht u, het was weer maar eens een taxi!
De ludieke verkeersactie op 1 april langs de Potterierei ging op het laatste nippertje jammer genoeg niet door vanwege ziekte van de vrouwelijke deelneemsters.  Daarom viel men dezer dagen maar weer terug op dit andere beproefde middeltje om de automobilisten in de stad er attent op te maken dat men in de gehele binnenstad niet sneller mag rijden dan 30 km per uur.

Hier ben ik rotsvast van overtuigd.  Mits een beetje fingerspitzengefühl zult u deze fotovraag met sprekend gemak kunnen oplossen.  De vraag luidt namelijk als altijd: waar in het centrum van Brugge is dit te zien?  En als u eventueel aast op bonuspunten: wat precies stelt dit voor?

Dit is een installatie van Sisk Missiaen die de eenvoudige titel 'vereenvoudigd' met zich meedraagt.  Het hoe en het waarom van dit concept doe ik hier niet uit de doeken, u kunt het hier namelijk zelf nalezen.  Slechts één ding wil ik benadrukken.  Sinds het gebouw omwille van werken verduisterd werd heeft dit werk, deze installatie, aan kracht gewonnen (in bijlage deze foto als bewijs).

Van een beeldtenis van de Heilige Magdalena in de Violierstraat naar de Magdalenakerk is natuurlijk maar een kleine stap.   Die Magdalenakerk wordt momenteel gerestaureerd en alle brandglasramen werden met houten planken afgeslagen.  Daarom is het op het ogenblik binnenin de kerk vrij duister en dat geeft een speciaal effect aan deze kerk die niet echt meer als kerk geboekstaafd word maar eerder als een religieus geïnspireerde bezinningsruimte.

Ik had het voorspeld: na de tweede foto zou iemand al weten waar dit is.  Op de eerste foto had ik het attribuut van de Heilige Magdalena, de zalfpot, lekker nog niet getoond om het wat moeilijker te maken.  Magdalena, of Maria van Magdala, was een volgelinge van Jezus.  Ze wordt vaak beschouwd als de zondares die Jezus de voeten balsemde bij zijn bezoek aan Simon de Farizeeër, vandaar de vaas met balsem die zij in haar handen heeft.  Dit is een hoogreliëf in wit steen en bevindt zich aan de blinde muur langs de straatzijde van het parochiaal centrum Heilige Magdalena, Violierstraat 7.  Gelegen in de wijk 'de Madeleine', met in de nabijheid de Magdalenakerk is het logisch dat we hier deze heilige uitgebeeld zien.
O ja: de volledig juiste oplossing kwam van Chris Weymeis.
Vanavond is het dus weer aan mij om voor u een ander stukje Brugge te tonen waarbij u raden moogt waar het is.

Hé, eindelijk nog eens een fotovraag die meer dan 1 foto nodig heeft vooraleer iemand van u het antwoord vindt.  Maar ik voel het aan mijn ellebogen dat deze tweede foto sommigen onder u heel sterk op weg zal helpen om te weten waar in het centrum van Brugge dit te zien is.  Awel, waar is 't?

Sommigen onder u bezoeken Bruggeblog nog niet zo lang, daarom geef ik hierbij ter verduidelijking voor iedereen nog eens een kleine inventaris mee van al wie of wat momenteel leeft ten huize Bruggeblog en minstens tien centimeters groot is (vliegen, spinnen, ratten, muizen of andere ondingen zijn bij dezen gediskwalificeerd en worden niet meegeteld in de inventaris).  Onze lappenkat Lady telt ook niet meer mee want die is sinds verleden week jammerlijk genoeg gestorven, maar ik denk nog dagelijks aan haar.  We starten dan maar bij mezelf.  Ik ben ik en ik schrijf dit Bruggeblog zo goed en zo kwaad als het kan vol.  Daarnaast heb je mijn vrouw en die droomt 's nachts zelfs van onze Lady maar jammerlijk genoeg zal die daarom niet meer terugkeren.  Vroeger woonden hier ook onze kinderen (drie stuks), maar die zijn ondertussen al jàren het huis uit om elk voor zich een eigen gezinnetje te gaan stichten.  Maar denk nu niet dat ons huis er sindsdien troosteloos en verlaten bij ligt.  Huisdieren hebben we altijd al gehad en ook nu, na het afsterven van Lady, zitten we zeker nog niet zonder.  We hebben namelijk nog onze hond Fifi (ja, ik weet het, dit is geen erg originele naam, maar 't is nu eenmaal mijn vrouw die hier in huis beslist en indertijd deed ze dat ook in verband met de roepnamen van onze huisdieren).  Fifi is dertien jaar oud, een yorkshire terrier, ze is bijna tandeloos geworden, bijna doof ook en daar bovenop nog opgescheept met een lichte vorm van staar, maar ondanks al deze vormen van handicap stelt ze het nog altijd heel goed ten huize Bruggeblog.
En tenslotte hebben we in ons huis nog onze Tibo.  Tibo is een niet helemaal zwarte kat en verleden jaarnog  stelde ik eventueel voor om haar te gebruiken als nieuwe Aristide, voor het geval Aristide II plots uit het Volkskundig Museum zou verdwijnen.  Gelukkig is dat niet gebeurd en nu krijgt onze Tibo, sinds Lady gestorven is, alle kattenaandacht volledig voor zichzelf bij ons thuis.  Tibo is eigenlijk weinig  fotogeniek.  Ik bekom zelden een mooie foto van haar, maar dit hier is er toch eentje waar ik - en ook zij - trots mag op zijn.

Nog zo'n prachttafereeltje van gisteren in het Astridpark, soms ook 'de botanieken hof' genoemd.  Deze foto kan makkellijk dienen als voorbeeld voor een schilder om hier een mooi schilderijtje van te maken.   Alles wat een dag aangenaam en vrolijk kan maken staat erop.