ode aan het vergankelijke (2)

Ode aan het vergankelijke.  Dit is min of meer aansluitend op de voorgaande artikelenreeks i.v.m. de kunstwerken van Irénée Duriez.  Want kunstenaars creëren vooral kunst om het vergankelijke schone, in casu het jonge vrouwelijke lichaam, voor eeuwig en altijd onvergankelijk te maken.  Sorry hoor, lieve creatieve kunstenaars, maar al uw werk is voorwaar allemaal verloren moeite.  Irénées werken bijvoorbeeld kunnen vanaf nu misschien nog eeuwen de tand des tijds doorstaan maar daarna (of misschien zelfs wel snel daarvoor) geraken ze allemaal ten prooi aan een moderne beeldenstorm, aan een merkwaardige nieuwe vorm van koperrot, of misschien wel aan een totaal ineenstorten van de huidige als norm geldende wereldorde waarbij van dan af alles wat een uiting van individualiteit betekent gelijk in de grond geboord wordt.
Geniet, samen met mij, van dit avondlijk spektakel van de restanten van wat ooit een RTT-gebouw was op de hoek van de Baron Ruzettelaan met de Brugse Ring R30.
Alles is vergankelijk.  U, ik, dit voormalige RTT-gebouw, ... werkelijk alles.  Maar zelfs in vergankelijkheid schuilt schoonheid.  U moet het alleen maar willen zien.

Ondanks de vijf verwoede pogingen in de afgelopen 24 uren om deze plek in Brugge te onthullen, heeft nog altijd niemand de juiste oplossing gegeven.  Het kan misschien zijn dat Tom Vandemoortele met het nomineren van zijn eigen voordeur het bij het rechte eind heeft, maar zolang hij niet vertelt waar en vooral in welke Brugse straat die voordeur (een prachtige voordeur trouwens!) zich bevindt, kunnen we zijn antwoord helaas niet goedkeuren.  Daarom geef ik u allen deze derde foto.  Wel, waar in Brugge is dit allemaal te zien?

Een oude bok lust nog altijd een groen blaadje.  Als de tas die hij met zich meedraagt genoeg bankbiljetten bevat, dan zal hij haar nog krijgen ook!  Let wel: zelf het kleinste werkje dat Irénée Duriez hier in de Jan Garemynzaal onder het Brugse Belfort tentoonstelt kost op zijn minst 1600 klinkende euro's.  Echte kunst mag gerust iets kosten!

"Het Frietkot en mijn Madam".  Het zou de titel van een treurdicht kunnen zijn, een recente pennenvrucht van Neuze, tot voor kort de meest begaafde friturist van Brugge, die nu dankzij het afsterven van zijn onprofessionele relatie met "zijn Madam" zich hier op de Markt plots persona non grata voelde.  Blijven na zijn verdwijning uiteindelijk nog over: het frietkot en déze Madam.  Twee verleidingen, ... nog altijd moeilijk aan te weerstaan.  De combinatie van de twee is alleszins moordend.  Vraag het dus maar aan Neuze.

Dit detail wil ik u zeker niet ontzeggen.  En ook niet een detail uit de perstekst naar aanleiding van deze tentoonstelling:
"Irénées werk is in de eerste plaats aan de jonge vrouw gewijd: een bewuste keuze die tot uiting komt in de geleidelijke verfijning van zijn driedimensionele aanpak, in de verwezenlijking van handen, voeten en gezicht, in de subtiele integratie van een tastbare emotie, van spieren en spanningen.  Het is gekend dat beeldhouwers volumes graag aanraken, ja zelfs betasten ... een kuit, een dij, een rug ... om daarna die voelervaring te herhalen, als het ware op basis van het geheugen van hun handen: de aangeraakte vorm ligt verankerd in de hand en vertaalt zich vervolgens in klei of was."
Mooi verwoord, hé?  En merkt u net als ik ook die voelervaring op die zich in dit bronzen beeld, thans stralend onder deze fantastische voorjaarszon, ooit in Duriez' atelier herhaalde?

Irénée Duriez werkt uiteraard met modellen.  Die modellen luisteren naar de naam Annemie of Anja of Lieselot of Natasha of Nele.  Enige gelijkenis met deze passerende jongedame berust louter op toevalligheid.  (... of toch ook weer niet?)

Als u zich haast kunt u de komende dagen nog in de Jan Garemynzaal (de Stadshallen beneden rechts) de groots opgevatte tentoonstelling zien van de Ichtegemse kunstenaar Irénée Duriez.  Deze kunstenaar maakt tekeningen maar is uiteraard meer gekend door zijn bronzen sculpturen.  De man heeft slechts één muze: het jonge vrouwelijke lichaam.  Die jonge vrouwelijke lichamen kunt u nog tot en met 6 april in alle grootten en vormen van schoonheid bewonderen.  Daarna zult u het opnieuw moeten stellen met de kleinere expositie in de galerie Artifex in de Katelijnestraat.

Voila, hier fotootje nummer twee van deze quizvraag.  Toegegeven, ik zou het erg verdacht gevonden hebben mocht iemand na de vorige foto al de juiste oplossing gegeven hebben.  Nu dicht ik u als Bruggekenner al veel meer kansen tot het exact aanduiden van deze plek in het centrum van Brugge toe.

Tijden veranderen snel.  Heel snel zelfs, als we het afgelopen jaar bekijken.  Eén zaak is zeker: na een dag als vandaag zal een eerste mei nooit meer dezelfde zijn.  Ik heb er zelfs stiekem een nieuw liedje voor gecomponeerd.  Het gaat als volgt:
"Joehei, 't is 1 mei,
iedereen is blij, hei, hei.
Toch is 't zo, o, o,
voor sossen of voor kaloten,
't gaat allemaal naar de kl..."

De Burg daarstraks, gezien tijdens het afsluitende nummer 'Tiko' van de Brugse rocklegende Red Zebra die met een kopie van Peter Gabriels Biko een duwtje in de rug wil geven voor alle illegalen en alle nog altijd niet geregulariseerde vreemdelingen die via hun eveneens illegaal verblijvende maar hier als voorbeeldige studenten opgroeiende kinderen het Vlaamse medelijden proberen op te wekken.  Sorry hoor, rode zebra's, alle respect voor uw peter slabbyncks en consorten, maar uw rood getinte groep predikt na alle regularisatieprocedures van de laatste tijd nog altijd voor het goedkeuren van het gedrag van mensen die zich alle uitgestoken handen eerst niet willen aanvaarden en daarna, eenmaal het mes op hun keel gezet wordt, plots het medelijden willen opwekken via hun kinderen.  Sorry hoor, ik ben nochtans heel progressief in al die zaken, maar gaat dit geen stapje te ver?

De Vismarkt daarstraks.  Merkt u het ook op dat het standbeeldje van Frank Van Acker er hier jaar na jaar meer gegroefd en er hoe langer hoe meer triest begint uit te zien?  De man zaliger volgt vanuit zijn statische positie namelijk knarsetandend de teloorgang van onze Brugse waterhoek op.

Vanmiddag te zien ergens in een huis in Brugge.  Verwelkte meibloempjes, die de heer des huizes zich nochtans twee dagen geleden voor ongeveer 3 euro aangeschaft heeft.  Het bijbehorende rode roosje is gisteren al in de vuilniszak beland vanwege toen al verwelkt.

Vanmorgen te zien in Brugge.  Een erg bescheiden 1-mei optocht van de socialisten.

Na quizvraag 166 komt quizvraag 167, zoveel is zeker.  Soms geraak ik al eens de tel kwijt, maar ik heb het daarstraks nog eens gecontroleerd.  We zijn wel degelijk aanbeland aan het 167ste plekje in het centrum van Brugge dat ik (of iemand anders) voor u gefotografeerd heeft en waarbij u zelf aangeven moet of mag waar in Brugge dit te zien is.  Diegene die als eerste de plek herkent verdient de hoge eer een Bruggekenner te zijn.
Zo, waar in Brugge bevindt zich dit?

Op deze laatste dag van april weten we het heel zeker.  Deze maand heeft meerdere records gebroken.  Die van de meeste uren zonneschijn bijvoorbeeld.  Die  ook van de warmste aprilmaand uit de geschiedenis.  En wat meer is: die van de droogste aprilmaand ooit.  Gedurende de afgelopen dertig dagen viel er nul komma nul mililiter neerslag per vierkante meter.  Anders gezegd: gedurende deze hele maand april heeft Brugge niet het minste druppeltje regen gezien, en dat is dus echt nog nooit gebeurd. 
Vandaag was het voor velen een brugdag.  Een extra dag tussen twee vrije dagen in.  En wat kan men dan beter doen dan rustig genieten van dit zonnige weer in een Brugs parkje, temidden de tulpen die zo te zien hun beste tijd al gehad hebben?

Eigenlijk heeft Marnix Knockaert het deze keer gemakkelijk gehad.  Gisteren schreef SPQB (what's in a name?!) al dat dit winkeltje te vinden is in de Meestraat.  Maar hij of zij vergiste zich enigszins.  In de Meestraat bevindt zich dit winkeltje niet, maar wel in de Peerdenstraat, daar vlakbij.  Jammer voor SPQB, maar ik kon gisteren moeilijk zeggen dat het juist was, en zo gaat Marnix opnieuw met de bloemen lopen.

Laat ons vanaf vandaag het Die Keure hoofdstuk in de binnenstad defintief afsluiten met een gedicht, een lied dat in 1953 aan het bedrijf opgedragen werd naar aanleiding van het tienjarige bestaan ervan.  En laat ons het ook zo stellen dat dit 'die Keure' scheepje nog altijd juicht en viert en dapper te water(en) vaart.  Alleen bevindt het scheepje zich vanaf nu iets veiliger dan voorheen in de kurkdroge dokken een ietsje buiten de Brugse stadsmuren.

Wandelen met de handen in de broekzakken doorheen de vroegere offsetruimte van de drukkerij Die Keure!  Men had het vroeger eens moeten doen, toen alles hier nog in bedrijf was!  Afgelopen zondag was alles verworden tot een industrieel erfgoedwondertje temidden huizen waarvan zelfs die naaste buren geen weet hadden van wat zich binnenin de muren van dit bedrijf afspeelde.  De zwart-witimpressies die ophingen in deze voormalige offsetruimte waren van de hand van de fotograaf Stephan Vanfleteren.

Industrieel erfgoed.  Klinkt heel mooi voor en dergelijk ding.  Toch is het heerlijk om voorlopig nog een luchtfilter als dit, verroest en vol spinnenwebben, in onze stad te kunnen aantreffen.  Ook de tand des tijds heeft zo zijn charmes. Voorlopig nog te zien in de oude bedrijfsruimte van Die Keure.