Kleinste venstertje!

Nog altijd niet gevonden?  Dan maar een derde fotootje.  Waar in het centrum van Brugge kunt u dit (met of zonder tapijt) zien?

Natuurlijk kan ik het niet nalaten om het voorwerp dat Chris Weymeis aan deze tentoonstelling afstond aan u te tonen.  Chris is sinds een tijdje een trouwe bezoeker van Bruggeblog en hij is een der 50 uitverkoren Bruggelingen om ons in het volkskundig museum iets te tonen wat misschien voor de enen waardeloos kan zijn maar wat voor anderen van onschatbare waarde blijkt te zijn.  Dit is Chris Weymeis' bijdrage: een affiche van de erelijst van de "wilde pasbaanbolders".  Als ik u vertel dat de pasbaan een totaal verloren gegane cafésport , een bolspel is, en dat ook deze Brugse vereniging van pasbaanbolders (waarvan deze affiche kond doet van zijn sires) ongeveer 38 jaar bestaan heeft, tot in 1959, dan begrijpt u wel dat dit heel zeker thuishoort in een volkskundig museum.  Mijn oproep van vandaag zal waarschijnlijk geen reacties van getuigen meer oproepen, maar toch wil ik het doen.  Wie weet eventueel nog hoe op een pasbaan gespeeld werd?  Wie weet trouwens nog hoe een toptafel werkte?

Architect Arthur Vandendorpe komt voor deze expositie 'Niet duur maar dierbaar' die momenteel te zien is in het volkskundig museum aandraven met een gulden passer die in zijn architectenfamilie eertijds ontworpen werd.  Met deze passer kon men exact de 'gulden snede' bepalen.  In verschillende branches, maar zeker als het bouwkundige constructies betrof gebruikte men graag deze gulden snede, de zogenaamd ideale verhouding.

Tony Willems heeft dankzij deze megafoon sinds 1974 gedurende zowat 25 jaar menig deelnemer aan de Brugse stoeten in het gelid geschopt.  In 2001 gaf dit klankbord van Tony's organisatietalent plots de geest.  Sindsdien zien we hem met andere megafoons in onze stad rondlopen op dagen van de Heilig Bloedprocessie bijvoorbeeld (volgens roddels van de buren oefent deze meneer Willems zelfs met die nieuwe exemplaren tot in zijn slaapkamer toe!).  Maar ondanks die nieuwe, prachtig werkende exemplaren kan Tony Willems het niet over zijn hart krijgen om dit afgedankte exemplaar daadwerkelijk bij het grof huisvuil te zetten.  Het is hem blijkbaar dankzij al die jaren te dierbaar geworden.

Voilà, de eerste week van de Meifoor zit erop!  Met welke moderne snufjes sommige kramen op zo'n foor ook durven uitpakken, ze moeten nog altijd flink opboksen tegen de concurrentie van de echt traditionele kramen: tegen de wagon van de waarzegster bijvoorbeeld, of tegen de paardjesmolen,  of de botsauto's voor groot en klein, ...  Maar ook de ballentent blijkt een ware klassieker te zijn.

Verstrooid als ik was heb ik me gisteren alweer van nummer vergist.  Dit is niet quizvraag 166, maar we zijn wel degelijk al aanbeland aan nummer 168.  Prachtige reacties kreeg ik trouwens op het vertonen van de vorige foto; mooi was vooral de deskundige uitleg van Jean Pierre de Keersmaeker, maar ik heb bij dezen opnieuw enkele echte Bruggekenners op het verkeerde been gezet.  Dit beeldje staat, zoals u ondertussen zien kunt, niet op de binnenkoer van het Gruuthuse.  Waar in het centrum van Brugge staat het dan wel (tenminste als het nog niet weggevlogen is op zijn vliegend tapijtje)?

Schepen van Cultuur Yves Roose koos voor deze tentoonstelling de klassieker onder de klassiekers uit: hij koos namelijk voor de oude zakhorloge die naar het schijnt toebehoorde aan zijn bompa Jozef Reyns.  Daarmee wil ik geenszins afbreuk doen aan schepen Rooses keuze.  Zelf heb ik ook zo'n zakhorloge die mijn pa vroeger gebruikte in mijn bezit, en ook dit ding is voor mij erg dierbaar.

Onze dierbare burgervader, Patrick Moenaert, nomineerde voor deze tentoonstelling het kruidenrekje dat via de grootouders van zijn echtgenote in zijn bezit gekomen is.  Het woord 'kruiden'rekje moeten we met het spreekwoordelijke korreltje zout nemen.  Alleen de kleine potjes bevatten vroeger kruiden.  Ik vermoed dat u net zoals ik het woord kruiden niet gauw associëren zult met bijvoorbeeld koffie, vermicelli, rijst of bitterpeeën.

Van dit bordje lezen we de doelstelling van de huidige tentoonstelling in het volkskundig museum af.  Vijftig Bruggelingen werden dus verzocht iets wat hen nauw aan het hart ligt tijdelijk aan dit museum af te staan.  'Vijftig Bruggelingen hebben gereflecteerd.'  Ik hoop maar dat men met dit zinnetje de derde betekenis van het werkwoord reflecteren dat we in het woordenboek Van Dale aantreffen bedoelt ("nadenken over iets").  In de andere betekenissen van het woord vermoed ik dat er onder sommigen van die vijftig schijnbaar lukraak gekozen Bruggelingen exemplaren tussen zitten die een dusdanig groot licht zijn dat er weinig daarvan te 'reflecteren' valt.

Onder deze noemer loopt er in het volkskundig museum in de Rolweg nog tot eind juli een expo in de tentoonstellingsruimte boven die ons wil doen nadenken over 'niet te schatten' voorwerpen die u en ik in ons huis (misschien zelfs op onze zolder) vergaard hebben maar waarvan we nooit afscheid nemen kunnen omdat de emotionele waarde de echte waarde ruimschoots overschreden heeft.

Eerst en vooral gooi ik er vanavond een nieuwe quizvraag tegenaan.  Brugge blijkt onuitputtelijk te zijn in plekjes die voor iedereen zichtbaar zijn, maar daarom niet altijd gezien worden.  Dit is er waarschijnlijk weer maar eens eentje van.  Waar precies in het centrum van Brugge kunt u dit zien?

Wat ik stiekem gehoopt had is gebeurd.  U vertelde mij alles wat ik wilde wat over deze plek te vertellen valt.  Bij dezen wil ik niet 1 maar drie winnaars uitroepen.  Marnix was de eerste die wist te vertellen dat dit een huis is in de Freren Fonteinstraat.  Hij was dus een winnaar.  Daar bovenop wist Chris ons het huisnummer (14) te vertellen plus nog enkele weetjes over dit huis.  Nog een winnaar dus.  En tot slot vertelde Martine ons nog iets meer over het beschilderde gietijzeren ding waarmee het in deze quizvraag allemaal begon en die zich beneden rechts bezijden de voordeur bevindt.  De derde winnaar! 
Weinig heb ik hier nog aan toe te voegen.  Misschien dat dit een gepleisterde klokgevel is met een gebogen topafdekking is, maar dat kunt u op bijgaande foto eigenlijk zelf ook zien.  Misschien nog dit: het feit dat we dergelijke "slijkschrapertjes" vooral zoeken moeten aan huizen van de betere klasse.  Wandelt u bijvoorbeeld eens de Sulferbergstraat op en neer.  Aan de ene kant waar de typische werknemershuisjes staan vindt u er geen enkele.  Maar wandelt u de andere kant eens af, dan zult u er aan de herenhuizen van vroeger nog verschillende aantreffen.

... en ver is de stad van staal en beton.
Herkent u deze tekstregel?  Die komt uit het lied "Zeg me" van de huidige Sabamdirecteur Johan Verminnen.  Of Brugge een stad van staal en beton is, dat betwijfel ik ten zeerste.  Johan Verminnen had het natuurlijk over 'zijn eigen Brussel'.  In Brugge hebben we op de rand van de ring alleszins voorlopig dit bouwwerk van staaldraad en beton minder.  Maar naar het schijnt verrijst hier binnen de kortste keren opnieuw een bureaucomplex.
Voor wie dit niet meteen situeren kan: dit is momenteel te zien op de hoek van de Baron Ruzettelaan met de Brugse Ring.

Ode aan het vergankelijke.  Dit is min of meer aansluitend op de voorgaande artikelenreeks i.v.m. de kunstwerken van Irénée Duriez.  Want kunstenaars creëren vooral kunst om het vergankelijke schone, in casu het jonge vrouwelijke lichaam, voor eeuwig en altijd onvergankelijk te maken.  Sorry hoor, lieve creatieve kunstenaars, maar al uw werk is voorwaar allemaal verloren moeite.  Irénées werken bijvoorbeeld kunnen vanaf nu misschien nog eeuwen de tand des tijds doorstaan maar daarna (of misschien zelfs wel snel daarvoor) geraken ze allemaal ten prooi aan een moderne beeldenstorm, aan een merkwaardige nieuwe vorm van koperrot, of misschien wel aan een totaal ineenstorten van de huidige als norm geldende wereldorde waarbij van dan af alles wat een uiting van individualiteit betekent gelijk in de grond geboord wordt.
Geniet, samen met mij, van dit avondlijk spektakel van de restanten van wat ooit een RTT-gebouw was op de hoek van de Baron Ruzettelaan met de Brugse Ring R30.
Alles is vergankelijk.  U, ik, dit voormalige RTT-gebouw, ... werkelijk alles.  Maar zelfs in vergankelijkheid schuilt schoonheid.  U moet het alleen maar willen zien.

Ondanks de vijf verwoede pogingen in de afgelopen 24 uren om deze plek in Brugge te onthullen, heeft nog altijd niemand de juiste oplossing gegeven.  Het kan misschien zijn dat Tom Vandemoortele met het nomineren van zijn eigen voordeur het bij het rechte eind heeft, maar zolang hij niet vertelt waar en vooral in welke Brugse straat die voordeur (een prachtige voordeur trouwens!) zich bevindt, kunnen we zijn antwoord helaas niet goedkeuren.  Daarom geef ik u allen deze derde foto.  Wel, waar in Brugge is dit allemaal te zien?

Een oude bok lust nog altijd een groen blaadje.  Als de tas die hij met zich meedraagt genoeg bankbiljetten bevat, dan zal hij haar nog krijgen ook!  Let wel: zelf het kleinste werkje dat Irénée Duriez hier in de Jan Garemynzaal onder het Brugse Belfort tentoonstelt kost op zijn minst 1600 klinkende euro's.  Echte kunst mag gerust iets kosten!

"Het Frietkot en mijn Madam".  Het zou de titel van een treurdicht kunnen zijn, een recente pennenvrucht van Neuze, tot voor kort de meest begaafde friturist van Brugge, die nu dankzij het afsterven van zijn onprofessionele relatie met "zijn Madam" zich hier op de Markt plots persona non grata voelde.  Blijven na zijn verdwijning uiteindelijk nog over: het frietkot en déze Madam.  Twee verleidingen, ... nog altijd moeilijk aan te weerstaan.  De combinatie van de twee is alleszins moordend.  Vraag het dus maar aan Neuze.

Dit detail wil ik u zeker niet ontzeggen.  En ook niet een detail uit de perstekst naar aanleiding van deze tentoonstelling:
"Irénées werk is in de eerste plaats aan de jonge vrouw gewijd: een bewuste keuze die tot uiting komt in de geleidelijke verfijning van zijn driedimensionele aanpak, in de verwezenlijking van handen, voeten en gezicht, in de subtiele integratie van een tastbare emotie, van spieren en spanningen.  Het is gekend dat beeldhouwers volumes graag aanraken, ja zelfs betasten ... een kuit, een dij, een rug ... om daarna die voelervaring te herhalen, als het ware op basis van het geheugen van hun handen: de aangeraakte vorm ligt verankerd in de hand en vertaalt zich vervolgens in klei of was."
Mooi verwoord, hé?  En merkt u net als ik ook die voelervaring op die zich in dit bronzen beeld, thans stralend onder deze fantastische voorjaarszon, ooit in Duriez' atelier herhaalde?

Irénée Duriez werkt uiteraard met modellen.  Die modellen luisteren naar de naam Annemie of Anja of Lieselot of Natasha of Nele.  Enige gelijkenis met deze passerende jongedame berust louter op toevalligheid.  (... of toch ook weer niet?)