politieke koppen (deel 1)

Dit plekje Brugge draagt blijkbaar veel geschiedenis met zich mee.  Maar weet u waar het te vinden is?

Dit kunstwerk is te zien langs de Komvest.  Wie het gemaakt heeft, hoe het noemt of was het voorstelt, kijk, ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet weet!  Mocht iemand het wel weten, gelieve dan te reageren.  De bedoeling van dit blog is namelijk dat we er allemaal iets van opsteken, ook ik dus.

De lofts bevinden zich recht tegenover het bedrijf Genencor, dat vroeger de Gist- en Spiritusfabriek was waarvan het gebouwencomplex een onderdeel was.

De ingang tot de lofts, maar nu langs de kant van de Komvest.  Met een klein beetje verbeelding zien we er nog de oude bedrijfsgebouwen in.

Dit is nog maar eens een plekje in het centrum van Brugge, speciaal voor u uitgezocht.  Als u bij het zien van deze foto ons vertellen kunt exact waar in Brugge dit te zien is, dan belandt u gegarandeerd in de 'hall of fame' van Bruggeblogs Bruggekenners.
O ja: vergeet morgen niet te gaan stemmen.  Op de goeie.  Maar of uw kiesgedrag de coalitieafspraken vooraf nog zal kunnen beïnvloeden, daar vrees ik een beetje voor.  Het is zoals hier in Brugge verleden jaar met de gemeenteraadsverkiezingen gebeurde.  Toen was vooraf ook al beslist dat de socialisten zouden moeten inleveren en dat de liberalen een duwtje in de rug zouden krijgen.  En wat bleek?  Ondanks het feit dat de socialisten meer stemmen achter zich kregen dan tevoren en dat de liberalen flink achteruitboerden kwamen de 'sossen' er bij de samenstelling van de gemeenteraad bekaaid vanaf, vooral ten koste van de 'blauwe' jaknikkers.   Waarom moeten wij dan nog gaan kiezen, als vooraf toch alles al in kannen en kruiken is?
Ook op federaal niveau is momenteel al het een en het ander afgesproken.  Voor wie u morgen ook stemmen zult, open-VLD wordt sowieso uit de meerderheid gewipt. 

Voor het venster van een der lofts vinden we deze poëzie.  Nu ja, poëzie?  Ik vind het eerder een luguber stukje.  In alle geval is het een doordenkertje van formaat.  Aan wie zou dit eigenlijk gericht zijn?  Aan de eerbiedwaardige chirurgijnen van onze eeuw?  ... aan de zogezegd 'zinloze' geweldplegers van deze tijd?  ... aan de fabrikanten van het Zwitsers zakmes, het ultieme hulpmiddel in nood? .. aan de ....?

Mocht u het dankzij de vorige artikels nog niet begrepen hebben: het voormalige bedrijfsgebouw van de Gistfabriek tussen de Komvest en de 's Gravenstraat in werd vroeger gebruikt als magazijn.  Dit bord met opgeprikte letters dat er nu nog altijd hangt herinnert daaraan.  Het is leuk om eens alles te lezen.  Als u beweert alles te begrijpen, dan kan het niet anders zijn dan dat u hier gewerkt heeft.  Verschillende magazijnrubrieken kan ik thuiswijzen.  Drukwerken Walleyn, dat zullen uiteraard de drukwerken geweest zijn die in de Brugse drukkerij Walleyn gedrukt werden.  Kantoorbehoeften zullen zaken geweest zijn die het kantoorpersoneel in staat stelde om aan hun dagelijkse 'behoeften' te voldoen.  Oliën en vetten, gassen en brandstoffen: ik vermoed dat datzelfde kantoorpersoneel zich daar liefst de handen niet aan vuil maakte.  Maar wat dan gedacht van 'pannevis'?  Volgens Van Dale is dat vis dat in de pan gebakken of gebraden wordt.  Dat zal het in dit geval waarschijnlijk niet geweest zijn.  En wat dan te denken van een schriekzeef, een storkketel, een schulepers, een prillrad, een dekooter of een nautamenger.  Dit gaat echt allemaal mijn petje te boven.  Mocht ik die dingen voor me zien, ik zou ze in de eerste plaats nooit herkennen, laat staan dat ik ze op de juiste plek zou kunnen stockeren.

Wilt u zich in Brugge eens gratis wegen, dan stapt u gewoon via de 's Gravenstraat de ingang tot de lofts binnen, en op het einde rechts staat u gewoon op de roeste plaat met vermelding Toledo.   Deze weegschaal heeft als groot voordeel (in tegenstelling tot vele andere weegschalen) dat hij met sprekend gemak gewichten boven de 120 kg aankan.  Dit kan dus een tip zijn voor lezers met een kilootje meer die hun eigen weegschaal naar de verdoemenis geholpen hebben door erop te staan maar ondanks alles stiekem hun gewicht tot op de kilogram na willen kennen.  Ik zweer het u: niemand zal u hier zien of ontdekken mocht u hier op gaan staan.  De stofnetten in deze hoek bewijzen dat niemand zich nog voor deze plek interesseert.

De bascule van de laatste fotovraag vindt u als u via de 's Gravenstraat dit voormalige bedrijfsgebouw binnenstapt op het einde rechts.

Als Bruggeliefhebber moet u (met de nadruk op moet) regelmatig eens grasduinen in het beeldbankarchief dat dankzij het stadsarchief op het Internet geplaatst werd.  Het is hier te vinden.  Het best van al zoekt u via zoeken -> topografisch zoeken.  Wilt u de huidige situatie (te zien op bijgaande foto) vergelijken met hoe deze plek amper tien jaar geleden was, welnu, klikt u dan bij 'topografisch zoeken 'deelgemeente 'centrum' aan, dan bij alle straten 'Komvest' en dan voegt u als huisnummer 0116 in.  Dat is een fictief huisnummer, maar enkel dankzij het invoeren van die gegevens kunt u gaan vergelijken.  Het is namelijk de enige foto beschikbaar over dit voormalige bedrijfsgebouw.  Het is frappant hé hoe in 10 jaar tijd iets hetzelfde kan zijn en toch compleet veranderen!

Vandaag heb ik pas een uurtje geleden mijn PC opgestart.  Zo zag ik toen pas dat Flater al sinds vanmorgen vroeg de laatste quizvraag juist beantwoordde.  Staat u mij toe om vanavond enkel en alleen nog wat foto's en wat commentaar te leveren bij de plek die we zochten: een vroeger bedrijfsgebouw van de Gistfabriek maar thans omgevormd tot een woning met daarin verschillende lofts.
Laat ik eerst en vooral stellen dat het idee voor de quizvraag (de bascule) van Martine kwam.  Die quizvraag geeft mij een prima aanleiding om u wat meer van deze min of meer verborgen plek in het noorden van Brugge centrum te tonen.
Dus, pas morgenavond kunt u opnieuw uw tanden stukbijten op een nieuwe fotovraag.

Twee dagen achter elkaar deed Flater een poging om het raadsel van de bascule op te lossen.  Pas de tweede dag was het raak.  Hij schreef: "Staat dat ding niet in dat voormalig gebouw van de Gistfabriek, nu al enkele jaren omgebouwd en bewoond? De ene kant bevind zich aan de komvest en de andere ingang bevind zich in de 's Gravenstraat." 
Die bascule staat inderdaad in dat vroeger bedrijfsgebouw van wat we nog altijd de 'Gistfabriek' noemen maar wat nu eigenlijk Genencor is.  Het gebouw werd verkocht en een architectenbureau vormde het nog niet zo erg lang geleden om tot lofts.

Brugge, een halfuurtje geleden (22u00).  De zon ging onder rechttegenover een grauw wolkendek van waaruit de eerste regendruppels van de dag naar beneden vielen.  Plaats daar bovenop nog eens de avondverlichting die aanfloepte en we krijgen een dergelijke foto van de Minnewaterbrug en de Poertoren.

Afgezien van die momenten waarop grote groepen toeristen stormenderhand dit terrein betreden (en dat gebeurt jammer genoeg meermaals per dag) is de binnentuin van het godshuis De Meulenaere een prachtig oord van rust.  Zie maar eens hoe deze drie bejaarde bezoekers stilletjes zitten te genieten.

De binnentuin van het godshuis De Meulenaere, die binnentuin waarin we het grafje van Cesar Peroquet aantreffen kunnen (zie vorig artikel).

Neen, dit hier is GEEN fotovraag.  Zelfs al geef ik u de plaats op waar u dit grafje aantreffen kunt (Godshuis De Meulenaere in de Nieuwe Gentweg), dan nog zult u zoeken moeten om  nu in deze tijd van het jaar tussen al de hoog opschietende planten en bloemen dit grafje te ontdekken.  En neen, dit is ook geen speurtocht naar een zeker man Cesar Peroquet die in Brugge gewoond en geleefd moet hebben.  In de overlijdensakten van onze stad zult u hem in geen geval aantreffen, want deze Cesar was een 'perroquet', een papegaai dus, en zijn baasje vond hem waardig genoeg om in dezelfde omgeving waarin hij jarenlang geleefd heeft op passende wijze te begraven.

Dit is een weinig flatterende foto voor mij.  Maar ik pleit voor verzachtende omstandigheden.  Ik weeg echt niet zoveel, maar met al mijn kleren aan en mijn broekzakken volgestampt met koperen eurocenten en sleutelbossen en met daar bovenop een meer dan 600 gram wegende camera in mijn hand maken dat de naald van deze bascule boven de 80 kilogram uit piekt.  'droog' gewogen ben ik nauwelijks 78 kilogram waard en da's voor mij al meer dan genoeg.  Maar we zullen het hier niet over mij hebben maar vooral over deze plek in het centrum van Brugge die voor iedereen toegankelijk is.  Waar precies staat dit?

Meteen krijgt u een nieuwe fotovraag voorgeschoteld.  Waar in hartje Brugge valt dit te bewonderen?

Chris Weymeis gaf het in de reacties al aan: de moeilijkheidsgraad om deze plaats te herkennen zat 'm vooral in die poort die normaal gezien altijd open staat, dan let men daar natuurlijk nog zo gauw niet op en krijgt men van deze plek een ander beeld.  Dit is het vroegere koetshuis langs Zonnekemeers en  dit koetshuis biedt normaal gezien toegang tot het kunstencentrum Oud St.-Jan.  Maar van 's avonds heel laat tot 's morgens heel vroeg gaat de poort onherroepelijk dicht.  Een soort van conciërge zorgt daarvoor.  En aangezien het tegenwoordig al heel vroeg klaar is dacht iedereen dat dit een gewone foto van overdag was.  Neen dus.  U moet op zijn minst voor 8 uur 's morgens hier staan om de poort nog gesloten te zien.