lofts (4)

De bascule van de laatste fotovraag vindt u als u via de 's Gravenstraat dit voormalige bedrijfsgebouw binnenstapt op het einde rechts.

Als Bruggeliefhebber moet u (met de nadruk op moet) regelmatig eens grasduinen in het beeldbankarchief dat dankzij het stadsarchief op het Internet geplaatst werd.  Het is hier te vinden.  Het best van al zoekt u via zoeken -> topografisch zoeken.  Wilt u de huidige situatie (te zien op bijgaande foto) vergelijken met hoe deze plek amper tien jaar geleden was, welnu, klikt u dan bij 'topografisch zoeken 'deelgemeente 'centrum' aan, dan bij alle straten 'Komvest' en dan voegt u als huisnummer 0116 in.  Dat is een fictief huisnummer, maar enkel dankzij het invoeren van die gegevens kunt u gaan vergelijken.  Het is namelijk de enige foto beschikbaar over dit voormalige bedrijfsgebouw.  Het is frappant hé hoe in 10 jaar tijd iets hetzelfde kan zijn en toch compleet veranderen!

Vandaag heb ik pas een uurtje geleden mijn PC opgestart.  Zo zag ik toen pas dat Flater al sinds vanmorgen vroeg de laatste quizvraag juist beantwoordde.  Staat u mij toe om vanavond enkel en alleen nog wat foto's en wat commentaar te leveren bij de plek die we zochten: een vroeger bedrijfsgebouw van de Gistfabriek maar thans omgevormd tot een woning met daarin verschillende lofts.
Laat ik eerst en vooral stellen dat het idee voor de quizvraag (de bascule) van Martine kwam.  Die quizvraag geeft mij een prima aanleiding om u wat meer van deze min of meer verborgen plek in het noorden van Brugge centrum te tonen.
Dus, pas morgenavond kunt u opnieuw uw tanden stukbijten op een nieuwe fotovraag.

Twee dagen achter elkaar deed Flater een poging om het raadsel van de bascule op te lossen.  Pas de tweede dag was het raak.  Hij schreef: "Staat dat ding niet in dat voormalig gebouw van de Gistfabriek, nu al enkele jaren omgebouwd en bewoond? De ene kant bevind zich aan de komvest en de andere ingang bevind zich in de 's Gravenstraat." 
Die bascule staat inderdaad in dat vroeger bedrijfsgebouw van wat we nog altijd de 'Gistfabriek' noemen maar wat nu eigenlijk Genencor is.  Het gebouw werd verkocht en een architectenbureau vormde het nog niet zo erg lang geleden om tot lofts.

Brugge, een halfuurtje geleden (22u00).  De zon ging onder rechttegenover een grauw wolkendek van waaruit de eerste regendruppels van de dag naar beneden vielen.  Plaats daar bovenop nog eens de avondverlichting die aanfloepte en we krijgen een dergelijke foto van de Minnewaterbrug en de Poertoren.

Afgezien van die momenten waarop grote groepen toeristen stormenderhand dit terrein betreden (en dat gebeurt jammer genoeg meermaals per dag) is de binnentuin van het godshuis De Meulenaere een prachtig oord van rust.  Zie maar eens hoe deze drie bejaarde bezoekers stilletjes zitten te genieten.

De binnentuin van het godshuis De Meulenaere, die binnentuin waarin we het grafje van Cesar Peroquet aantreffen kunnen (zie vorig artikel).

Neen, dit hier is GEEN fotovraag.  Zelfs al geef ik u de plaats op waar u dit grafje aantreffen kunt (Godshuis De Meulenaere in de Nieuwe Gentweg), dan nog zult u zoeken moeten om  nu in deze tijd van het jaar tussen al de hoog opschietende planten en bloemen dit grafje te ontdekken.  En neen, dit is ook geen speurtocht naar een zeker man Cesar Peroquet die in Brugge gewoond en geleefd moet hebben.  In de overlijdensakten van onze stad zult u hem in geen geval aantreffen, want deze Cesar was een 'perroquet', een papegaai dus, en zijn baasje vond hem waardig genoeg om in dezelfde omgeving waarin hij jarenlang geleefd heeft op passende wijze te begraven.

Dit is een weinig flatterende foto voor mij.  Maar ik pleit voor verzachtende omstandigheden.  Ik weeg echt niet zoveel, maar met al mijn kleren aan en mijn broekzakken volgestampt met koperen eurocenten en sleutelbossen en met daar bovenop een meer dan 600 gram wegende camera in mijn hand maken dat de naald van deze bascule boven de 80 kilogram uit piekt.  'droog' gewogen ben ik nauwelijks 78 kilogram waard en da's voor mij al meer dan genoeg.  Maar we zullen het hier niet over mij hebben maar vooral over deze plek in het centrum van Brugge die voor iedereen toegankelijk is.  Waar precies staat dit?

Meteen krijgt u een nieuwe fotovraag voorgeschoteld.  Waar in hartje Brugge valt dit te bewonderen?

Chris Weymeis gaf het in de reacties al aan: de moeilijkheidsgraad om deze plaats te herkennen zat 'm vooral in die poort die normaal gezien altijd open staat, dan let men daar natuurlijk nog zo gauw niet op en krijgt men van deze plek een ander beeld.  Dit is het vroegere koetshuis langs Zonnekemeers en  dit koetshuis biedt normaal gezien toegang tot het kunstencentrum Oud St.-Jan.  Maar van 's avonds heel laat tot 's morgens heel vroeg gaat de poort onherroepelijk dicht.  Een soort van conciërge zorgt daarvoor.  En aangezien het tegenwoordig al heel vroeg klaar is dacht iedereen dat dit een gewone foto van overdag was.  Neen dus.  U moet op zijn minst voor 8 uur 's morgens hier staan om de poort nog gesloten te zien.

Dit blijkt uiteindelijk moeilijker te zijn dan ik vooraf dacht.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien.  U bent hier allemaal al eens geweest, zeker weten!

Ik kom regelmatig op deze plek.  Het is het kruispunt Katelijnestraat - Katelijnebrug - Bargeweg.  Afgezien van het feit dat ik me op deze plaats altijd mateloos stoor aan de overdaad aan borden, kan ik me niet van de indruk ontdoen dat ze zelfs ronduit misleidend zijn.  De kortste weg naar de kust is volgens mij nog altijd van hieruit de brug over en dan via de ring naar links.  Maar het begrip 'kust' dekt uiteraard een grote lading.  Wil men naar Oostende of Koksijde, dan is de kortste en beste weg daar naartoe inderdaad naar rechts.  Wil men naar de Oostkust, dan raad ik toch aan over de brug linksaf te slaan.
Wat me nog meer stoort aan al die borden is het feit dat ik ongeveer op deze plek bijna dagelijks vragen krijg van toeristen langs welke weg ze naar het station moeten.  Bedoelen ze daar uiteraard het treinstation mee.  Als ik hen wijs op het bord onderaan dat wijst naar rechts, dan staren ze me vol ongeloof aan, want naast het woord station staat een figuur van een bus en geen figuur van een trein.   Eenmaal aangekomen aan dat 'busstation' (= het vestibuleplein), dan wordt men op passende wijze doorverwezen naar het 'treinstation', maar voor al die honderden en duizenden toeristen die dagelijks via de Katelijnestraat onze stad willen verlaten zijn deze aanduidingen natuurlijk vrij verwarrend.
Het kan natuurlijjk ook zijn dat men met opzet van stadswege chaos wil creëren, kwestie van de toeristen hier nog iets langer te houden dan meestal maximaal tot 18u..  Beschouw in dat geval dan dit artikel als een wegwerpartikel.

Mocht Aspe ooit eens een writers block krijgen, dan mag hij altijd eens rondsurfen op Bruggeblog.  Wat bijvoorbeeld gedacht van een nieuwe misdaadthriller met als titel "De verdwenen Niobe"?  En dat die Niobe momenteel écht verdwenen is, kunt u zien op deze foto.  Er wordt dikwijls beweerd dat de werkelijkheid de fictie ver overstijgt, welnu, hier is dit zeker het geval.  Waar o waar zou dit grote beeld van Constant Permeke heen zijn, denkt u?  Ik heb het over deze deftig haar naaktheid verbergende dame die enkele jaren geleden op een koude en natte ochtend tranen met tuiten weende toen voor haar neus tientallen vrouwen in enkele toeristenbootjes open en bloot uitdagend liggend en joelend van plezier hét moment van hun leven beleefden voor de niets ontziende camera van een zich als kunstenaar voordoende fotograaf luisterend naar de naam Spencer Tunick.  Ik vermoed, neen ik weet het zeker, dat Niobe zich van pure ellende in de reitjes "versmoord" heeft zoals dat hier in Brugge zo plastisch uitgedrukt wordt.
(Voor de niet-verstaanders: versmoord = verdronken)

"Hey, er is geen bal op de teevee, alleen een film met Doris Day..."  Doe Maar zong dit 25 jaar geleden al en vanaf nu is wat zij toen zongen zeker weer voor drie maanden geldig.  De kotsmisselijk makende herhalingen van herhalingen van herhalingen worden ons weer het strot ingeduwd.  Gelukkig is er (in tegenstelling tot vroeger) tegenwoordig ook zoiets als het Internet waarop een mens zich, als er inderdaad geen bal op teevee is, toch nog uitleven kan.  Bijvoorbeeld met te zoeken naar deze plek in Brugge.  Als u het weet is 't echt niet moeilijk, dan is 't gemakkelijk.  Wel, waar in Brugge is 't?

Mijn blogje draagt van in den beginne als ondertitel "een blik op het Brugge van nu".  En dat is niet gelogen!  Dit was vandaag mijn blik op dit kleine stukje Brugge van nu.  Of dit stukje Brugge nu mooi is of niet, lekker afgestoft of niet, recent of eeuwenoud, ... dat doet er allemaal niet toe.  Wat er wel toe doet is of u dit stukje van onze stad net als ik herkent en, zo ja, waar denkt u dan dat dit zich bevindt?

Deze plek van het Oud Sint-Jan met zicht op de ingang tot de Onze-Lieve-Vrouwkerk smeekt om een zwartwitje.

voor commentaar: zie vorig bericht.

Omegaprofiel.  Een prachtwoord is dat voor zo'n ding dat de weg belemmert aan verstrooide of onwillige chauffeurs van voertuigen die ergens rijden willen waar dat niet mag.  Deze stalen buis, min of meer in de vorm van de Griekse letter omega doet hier in de doorgang van het Oud St-Jan wat men ervan verwacht.  Fietsers of bromfietsers snorren hier gezwind doorheen, maar auto's kunnen dat niet.  Men had beter rondom het paviljoen van Toyo Ito ook van die omegaprofielen aangebracht, dan was het tenminste niet zo verhakkeld als het nu is.  Maar ja, esthetisch zou dat niet verantwoord geweest zijn.  Maar is dat hier dan wel?