Justitiehuis anno 2007

Deze vierde foto zou normaal gezien nu toch een weggevertje moeten zijn.  Waar in het hartje van Brugge treffen we dit huis met de opmerkelijke brievenbus aan?  Ik heb er mijn meetlat niet naastgelegd maar toch vermoed ik dat Roland Rotsaert ongelijk heeft.  De gleuf van deze brievenbus naast de deur is volgens mij wel groot genoeg om er een A4'tje zonder plooien in zijn breedte te kunnen binnenschuiven, en dus is de brievenbus reglementair.

De officiële site van onze stad Brugge, heeft een handige stratenatlas van Brugge voor ons in petto.  De stadsomroep van Brugge bestempelde gisteren deze stratenatlas op haar internetnieuwssite als "gebruiksvriendelijk opgebouwd en de informatie is volledig en correct".
Dat die stratenatlas gebruiksvriendelijk is zal ik niet tegenspreken.  Toch verwachtte ik er nog meer van en verlangde van een 'stratenatlas' als deze dat ook de aparte fiets- en voetgangerspaden (met de bijbehorende bruggen zoals de Conzettbrug of Minnewaterbrug of de brug naar 't Begijnhof) in een apart kleurtje aangeduid zouden staan.  Niks daarvan.  Gelukkig kregen we vandaag van stadswege een fietskaart in onze brievenbus gedeponeerd en daarop staat dat allemaal wèl! 
"De informatie is volledig en correct" wauwelt de stadsomroep ivm met de digitale stratenatlas.  Neen en't: de fietskaart, alleen dié geeft volledige en correcte info.  Op dat digitale ding (en dan heb ik het alleen nog maar over de binnenstad) zullen we vruchteloos moeten zoeken naar recente straten zoals de Willem de Dekenstraat of de Koudemarkt of de Diamantslijpersstraat, enz. ...  Die staan op die papieren fietskaart wèl.
Toppunt van al: zoekt in in de digitale stratenatlas eens naar het Colettijnenhof.  U wordt zonder pardon naar de private autoboxen gestuurd tussen de Katelijnestraat en de Sulferbergstraat in.  Als u mij niet gelooft, neemt u dan zelf maar eens de proef op de som.
De moraal: geloof aub anno 2007 nog altijd niet voor de volle honderd procent de digitale stratenatlassen en routeplanners.

Jammer maar helaas voor Carlos Dejaegher die er nogal van overtuigd was dat de vorige foto's de brievenbus van de Witteleertouwerstraat 56 voorstelden.  Neen, daar is het echt niet.  Waar in het centrum van Brugge is dit dan wèl te zien?

Mensen zoals Dominique beleven nagenoeg dagelijks van alles.  Toeristen die hun bus niet meer terugvinden, dat is echt dagelijkse kost.  Sommigen weten dan niet eens te vertellen wat voor 'n kleur de bus heeft, noch voor welke firma het rijdt en ze kunnen soms niet eens vertellen waar vandaan hun bus komt.  Tsja, hoe in godsnaam kan je zo'n mensen dan helpen.
Britse bussen hebben bijvoorbeeld nogal stipte uurregelingen waar ze nauwelijks kunnen van afwijken.  Ze moeten namelijk op een afgesproken uur het Kanaal onder of over en dan heb je wel eens regelmatig Britse toeristen die pas de autobusparking bereiken wanneer hun bus al foetsie is.  Dan probeert Dominique, de opzichter, de vaste stopplaats van die bus in Calais te contacteren en hen daar te vragen om de bus een kwartiertje tegen te houden.  Daarna wordt een taxi gebeld en de gestrande toerist(-en) reist/reizen per taxi naar Calais, hun autocar achterna.  Voor hen wordt het op die manier uiteindelijk nog een duur bezoek aan Brugge.
Hét straffe verhaal van gisteren kwam van een autobuschauffeur die tijdens het uitpakken van de valiezen gestruikeld was en zijn arm brak.  Toppunt van al: die bus moest met zijn passagiers gisteren nog naar Veurne!

Elke morgen raapt linkshandige Dominique het afval van de autobusparking op.  Daarvoor gebruikt hij een soort van grijptang.  Daarmee kan je nagenoeg alles oprapen zonder dat je je hoeft te bukken.
"Pas op," waarschuwt Dominique, "binnenkort krijg ik een nieuwe grijptang en van dan af zal je hier zelfs geen sigarettenpeukje meer zien liggen!"
"Hoe properder alles is, hoe meer de mensen het proper willen houden.", voegt hij er nog aan toe.

Interparking heeft op het kanaaleiland twee werknemers in dienst (met de opening van de parking voor mobilhomes kan dit aantal eventueel tot drie verhogen).  Dit is er een van: Dominique.  Dominique werkte vroeger ook al bij Interparking, maar dan in een ondergrondse parking.  Nu werkt hij bovengronds en dat is hem aan te zien.  Hier fleurt hij tenminste elke dag op.  Zijn werk is zijn hobby en hij voelt er zich precies altijd op vakantie.  Als u dan nog weet dat Dominique woont op een boot die aangemeerd ligt aan ditzelfde kanaaleiland, dan kan het niet anders: dit is een gelukkig man.

Die autobusparking wordt, net zoals alle Brugse parkings trouwens, uitgebaat door de firma Interparking Group.  Zo'n goeie 120 bussen kunnen op het kanaaleiland parkeren.  Die bussen komen werkelijk van overal naar hier, naar Brugge.  Op 26 juni opent Interparking op hetzelfde terrein voor het eerst haar betalende parking voor mobilhomes.  Voor wie met zijn rijdend huis niet van plan is om in Brugge te overnachten heeft men een tweede (maar ook betalende) parking aangelegd juist onder de hoge brug van de Buiten Katelijnevest, precies op die plaats waar die mobilhomes tot verleden jaar wél nog gratis mochten staan.

Neen, dit is echt niet de fiets van een deelnemer aan de triatlon door Brugge, zo bont maakt men het er helaas niet!  Tijdens de vorige week heeft men uit het water van de Lange Rei gewoonweg allerlei  zonevreemde obstakels opgehaald (waaronder uiteraard veel fietsen waarbij dit exemplaar) om te maken dat de deelnemers op de dag van de wedstrijd zelf nergens gehinderd zouden worden.  Stelt u zich anders eventjes voor dat er tijdens dat kilometertje zwemmen iemand van de triatleten zou stuiten op zo'n achtergelaten stalen ros en van dan af alle tegenstand zomaar los uit het wiel zou fietsen, terwijl men op deze plaats nog niet eens fietsen mag!

foto: Flater

... en op naar de Steenhouwersdijk!

Lopen langs de Groenerei.

Diezelfde plek als gisteren.  Waar in het centrum van Brugge kunnen we dit zien?

Een actiefoto van langs de Coupure.  We zien niks anders dan afgetrainde lichamen.  Toch waren er dikbuikige deelnemers aanwezig.  Die waren weliswaar sterk in de minderheid en die hadden het vooral tijdens het afsluitende loopparcours duidelijk lastiger dan hun minder corpulente collega's.

Al zwemmend hoeft het nog niet maar daarna kunnen al fietsend de triatleten en triatletes zichzelf van het nodige vocht voorzien via de eigen drinkbus.   Al lopend is dat al iets moeilijker natuurlijk en daarom voorzag de organisatie op 2 punten van het loopparcours dat twee keer gelopen moest worden voor een drankbevoorradingspost.  Dat betekende dus voor wie het nodig achtte vier keer drinken.

Ik zal u vandaag nog voor één keer lastig vallen met foto's van uw sportieve medemens die afgelopen zaterdag ons Brugge op alle mogelijke en onmogelijke manieren onveilig maakte, hetzij al zwemmend, hetzij al fietsend, hetzij al lopend.
Dat het weer voor de sportende maar ook voor de toeschouwerende mens die dag niet altijd een pretje was bewijst deze foto met als u goed kijkt nog een regenboog toe.

Iedereen is een nummer maar desondanks voelt niemand het zo aan.  Vreemd hé?  Langs de Kazernevest liep nummer 148 voor een moment, juist genoeg om deze foto te maken, gezamenlijk op met nummer 457.  Dankzij de deelnemerslijst kan ik op die nummers namen plakken:  K.D. uit Dendermonde en M.R. uit Brugge liepen schouder aan schouder maar wat weten we daarmee meer?  Wie zijn zij eigenlijk?  Wat drijft hen?  Wat brengt hen hier toevallig tesamen?  En wat denkt bijvoorbeeld nummer 812 of nummer 825?  En wat moeten we ons voorstellen bij het zwevend nummertje 199?   Misschien dat we allemaal dagelijks als nummers kriskras door elkaar zweven met elk zijn of haar eigen verhaal en geschiedenis, maar nauwelijks van elkaar afwetend.

Men heeft foto's en foto's.  Bij een sportief massa-evenement (zoals de kwarttriatlon van Brugge) verschijnen er her en der honderden foto's van onze sportieve medemens.  www.toppix.be heeft er sinds deze avond zo'n kleine duizend op zijn website staan.  't Zijn bewust allemaal stereotiepe foto's die we daar aantreffen omdat het de bedoeling van de mensen van toppix niet is om de eerste prijs van World Press Photo binnen te halen maar simpelweg om zo veel mogelijk deelnemers op een min of meer geslaagd fotootje te vereeuwigen.  De mens is van nature ijdel; de sportende mens is dat heel zeker.  Zien zij zichzelf in een voor henzelf bevredigende sportieve pose dan willen zij daar gerust een afdruk van en van dan af is het natuurlijk kassa kassa bij die mensen achter dat toppixgedoe.
Ik ga hier helemaal niet beweren dat mijn foto's een nominatie voor World Press Photo moeten halen, zeker niet, maar ik voel me toch veel beter in mijn vel met het fotograferen van uitgerekend die dingen die er bij zo'n sportevenement écht te zien zijn en die veel meer tonen wat er gebeurde dan al die honderden andere foto's op een hoopje.  Dat ik daar niet rijk van word kan me niet schelen.  Mijn rijkdom is van een andere orde (hoop ik toch).   Dit is trouwens nog eens Joke Coysmans.  Voor alle duidelijkheid: het is niet die man met de sigaret.

Klein maar dapper!  Net zoals Marino Vanhoenacker bij de heren de verwachtingen inloste maakte ook deze Joke Coysmans bij de categorie dames haar favorietenrol meer dan waar.  Hier zien we haar de wisselzone fietsen/lopen als eerste vrouw uit sprinten, op naar de afsluitende 10 km lopen en op naar een nieuwe mooie overwinning voor haar.

Elke avond omtrent deze tijd verwacht u van mij een nieuwe quizvraag of toch tenminste een nieuw bijkomend element van de lopende quizvraag.  Gisterenavond heb ik dat verzuimd omdat ik nog volop bezig was met de kwarttriatlon.  Maar vandaag ben ik er weer met mijn vraag als altijd: waar in het centrum van Brugge kunt u dit zien?

Wie mijn voorstel voor een nieuw verkeersbord meteen begrepen heeft, dat is deze triatleet.  Maar hij wil het tè goed doen en daarom overdrijft hij en gooit het ding in de lucht
(... om hem daar even verderop aan de haak te hangen, natuurlijk, want het heeft op dat ogenblik zijn diensten meer dan bewezen maar vanaf nu moet het baasje helaas alleen al lopend verder).