Cactusfestival (9)

Het ei van Brugge zat en zit vandaag tjokvol want er was/is van alles te doen.  Er is het Cactusfestival dat zijn laatste dag ingaat...  Er zijn de Zandfeesten, die rommelmarkt die ook altijd vele duizenden bezoekers lokt ... Er is de 10 miles en Guldensporenmarathon waar ook een paar duizenden lopers warm voor lopen.  En dan heb je natuurlijk nog de toeristen.  't Is me het bont allegaartje dus.  Popfestivalgangers, toeristen, loopfreaks, kijklustigen, ... alles wriemelt en wurmt zich door elkaar heen in dat kleine binnenstadje dat Brugge eigenlijk is.
De meeste 'compassie' heb ik met de toeristen die hun plattegronden van Brugge in alle richtingen houden en echt niet meer snapppen waar ze met al die omleidingen nog heen moeten.

De fietsrekken staan vlak voor de ingang tot het Cactusfestival, maar die blijken echt niet te volstaan voor de toevloed aan bezoekers die per fiets naar het festival afgezakt komen.

In tegenstelling tot het 'Feest in 't Park' van afgelopen week zorgt men er dit jaar wèl opnieuw voor dat er voor het Cactusfestival extra fietsstallingen voorzien zijn.  Dat blijkt geen onnodige luxe te zijn als u dit bekijkt.

Tot zo'n 9 jaar geleden begreep ik totaal niet hoe iemand onvoorwaardelijk een fan kon zijn, hetzij van een artiest, hetzij van een muzikant, een sporter of zelfs van een volledige sportploeg.  Dat laatste begrijp ik trouwens nog altijd niet.  Of Club of Cercle Brugge nu winnen of niet, dat laat me simpelweg koud.  Zo'n ploeg bestaat vooral uit centen en vooral die centen bepalen wie in de ploeg zit en wie niet.  Dat Cercle het talent nog altijd vooral in de eigen regio zoekt strekt hen tot eer want wat valt bijvoorbeeld te denken van een ploeg zoals Beveren die tot voor kort niks anders dan Ivorianen in de ploeg had.  Ik stel me daar dan altijd zo'n fervente Beverenaar bij voor die compleet uit de bol gaat als 'zijn Ivorianen' een match winnen, en die volledig in zak en as zit wanneer diezelfde mannen een nederlaag van formaat incasseren.  Vreemd, heel vreemd!
Maar zo'n 8, 9 jaar geleden dook bij mij vanuit het complete niets (namelijk vanuit het Waalse Rochefort) een schuchter en freel meisje op dat in het tennis gezegend en geprezen en gevreesd werd voor haar fantastische backhand.  Meteen ging ik voor de bijl en ik werd van de ene dag op de andere een onvoorwaardelijke fan.  Met als gevolg dat ik gisteren compleet van de kaart was na Justine Henins nederlaag in de halve finale van Wimbledon tegen de Française Marion Bartoli.  Volgens mij was er maar één iemand die dit jaar aanspraak maken mocht op de titel in Wimbledon en dat was Justine.  Groot was dus mijn teleurstelling gisteren, zo groot zelfs dat ik gisterenavond (ondanks het feit dat ik een kaart had voor het Cactusfestival) gewoonweg thuis gebleven ben.  De rest van het festival moet ik dan maar van buitenaf zien.  Niet dat ik dat nu zo jammer vind.  In het verleden traden er op het Cactusfestival verschillende van mijn idolen op (John Cale, Richard Thompson, Patti Smith, Suzanne Vega, enz ..) maar dit jaar is er helaas niemand voor wie ik echt val.  Gek eigenlijk.  Ik ben vooral popmuziek minnend maar geen enkele van mijn favorieten in dat genre maakt dat ik compleet aan de grond zit als zij eens een minder goed concert uit de mouw schudden.  Justine Henin brengt mij in tegenstelling daarmee juist wel de ene dag in zevenste hemel en de andere dag in de diepste hel.  't Is, vermoed ik, het jammere lot van een onvoorwaardelijke fan...
A propos: dit is de ingang tot het Cactusfestival.

Na de verrassende overwinning van de Nederlandse dame uit Tilburg zijn we weerom toe aan een nieuwe quizvraag.  De plaats die we via de foto's zoeken bevindt zich zoals altijd in het binnenste 'ei' van Brugge, de Brugse binnenstad dus.  Waar is dit te zien?

Trouwen is (het gemakkelijk) houen, moet dit koppel gedacht hebben.  Daarom trouwden zij uitgerekend vandaag.  Kunnen zij later aan hun kleinkinderen en achterkleinkinderen vertellen - tenminste als zij nog leven en nog altijd samen zijn en ook niet dement - dat zij trouwden op de zevende dag van de zevende maand van het jaar zeven van de eenentwintigste eeuw.  Samen met nog zo'n 25 andere koppels kozen zij uitgerekend deze dag in Brugge uit voor hun 'schoonste dag'.  Bij zo'n schoonste dag hoort uiteraard ook een foto-album en daar zorgt blijkbaar de man links op het denkbeeldige Brugs bankje voor.

Sorry hoor dat ik enkele dagen weinig van me liet horen, maar eerst was er hier in onze straat een defect aan de elektriciteit waardoor ik een halve dag lang met mijn neus op de feiten gedrukt werd dat alles hier in huis werkt op - jawel - 'den elektriek'.  Zelfs simpelweg water warmen lukt niet meer zonder.  Muziek beluisteren, een beetje computeren, een GSM opladen?  Totaal onmogelijk!  En dan kreeg ik daar bovenop gisterenavond, toen alles weer normaal werkte,  als Justine Heninfan van het eerste uur de fatale klap toegediend.  In mijn dromen zag ik haar vandaag al in Wimbledon met de grootste schaal staan zwaaien, maar niks daarvan!  Mijn dromen spatten gisteren brutaal uiteen door de schuld van een vinnig Corsicaans meisje, een zekere Marion Bartoli die mijn favoriete tennisspeelster op het einde van set twee en zelfs de volledige set drie gewoonweg van de baan blies.  En zoiets komt zowel bij 'ons Justine' als bij een vurige fan hard, heel hard aan.  Maar het leven gaat verder en bestaat uit meer dan tennis alleen.  Uit popmuziek bijvoorbeeld.  In Brugge moet alles dezer dagen wijken voor het Cactusfestival. In de eerste plaats moeten die arme toeristen die Brugge bezoeken wijken. Op gewone dagen moeten die al genoeg ommetjes lopen in ons doolhof van een stadje, welnu, drie dagen lang worden zij nog meer bij de neus genomen.   Niet alleen kunnen zij nergens in of bij het Minnewaterpark (de kortste weg tussen de autobusparking en het centrum), ook worden zij in de omtrek daarvan geconfronteerd met borden die voor de meesten onder hen  totaal onbegrijpelijk zijn.   'Vesten tijdelijk gesloten'!  Wat zou dat in 's hemelsnaam te betekenen hebben?  Doorwandelen dan maar!

We zijn toe aan een primeur.  Voor het eerst sinds het begin van Bruggeblog, en gelijk ook sinds het begin van de quizvragen hier, is het een Nederlander die de fotovraag 190 als eerste juist oploste.  Willy zorgde voor deze stunt.  Hij wist sinds gisterenavond dat we zoeken moesten langs de Dijver, meer bepaald in de onmiddelijke nabijheid van de brug en het Gruuthusemuseum.  Daar kunt u dit fraaie appelboompje zien groeien op de kaaimuur.

Het afsluitende concert van het Brugse, enkel over een dag gespreide 'Feest in 't Park' kwam van de negenkoppige Vlaams-Chileense reggaeband Savana Station. 

Van sfeer gesproken: deze twee gezworen kameraden verkeerden afgelopen zaterdagavond in ons Brugse Minnewaterpark in de opperste stemming.

Na die fikse regenbui viel het op dat een deel van de toeschouwers, vooral diegenen zonder regenkledij of paraplu, het Minnewaterpark verlaten hadden om meestal niet meer terug te keren.  Daardoor kwam het dat de twee afsluitende concerten op het grote podium iets minder publiek trokken dan verwacht.  De sfeer was er daarom niet minder om.

Omstreeks 22u begon het tijdens het feest in 't park voor de eerste en laatste keer te regenen.  Geen nood, hoor: het fantastische feest ging gewoon in de grote tent verder door!

Sfeer was er afgelopen zaterdagavond bij het jaarlijkse feest in 't Minnewaterpark.  Dat er komend weekend opnieuw feest is, dat was van geen tel: dit was het enige echte feest dat bovendien (op drank en eten na) opnieuw volledig gratis was voor jong en oud, blank of zwart, geel of rood...

Deze plek in Brugge werd nog altijd niet geraden.  Daarom snijd ik de foto die de oplossing toont eens verticaal uit.  Van een weggevertje gesproken ...  Welke plek in Brugge is dit?

O ja, op dat Feest waren er ook optredens van artiesten voorzien.  Zoals dat van deze Brahim bijvoorbeeld.

Eigenlijk heb ik nog van alles in verband met het Feest in 't Park van afgelopen zaterdag.  Zoals deze foto (tenminste een detail van een foto) die komt van Flater.  Feest in 't Park wil ons meestal meerdere boodschappen meegeven.  Dat die boodschappen over het algemeen tamelijk hol en stereotiep, ja zelfs verwerpelijk klinken bewijst bijvoorbeeld deze 'Aids kills'?  Net alsof alles simpelweg te reduceren valt als de grote schuld van de tippelaarsters!  Foei, foei, foei!  Aids is uiteraard een veel complexer probleem dan dat.

Gelukkig voorspelt men vanaf morgen droger weer en worden hier op deze plek vanaf morgennammidag ook planken vloeren aangerukt om te maken dat het Cactusfestival niet ontaardt in een modderfestival.

Dit is het Cactusfestival, tenminste het terrein en het podium zoals het er vanavond, woensdag 4 juli, uit ziet.  Alles moet op deze plek komend weekend nog gebeuren, maar er moet duidelijk nog heel wat gebeuren vooraleer hier duizenden festivalgangers op een treffelijke manier van de concerten en de randanimatie zullen kunnen genieten.  Vooral de aanwezigheid van genoeg volk tijdens het 'Feest in 't Park' van afgelopen zaterdag én de overvloedige regenval sindsdien én het zwaar materiaal dat hier af- en aangevoerd werd hebben gemaakt dat sommige stukken van het Minnewaterpark er momenteel erg slecht bij liggen.  Vooral deze slijkmassa juist voor het podium doet de wenkbrauwen fronsen.

Het feest in 't park anno 2007 is nog maar nauwelijks begraven en kijk, daar kondigt zich al opnieuw een ander feest aan in dat piepkleine parkje dat het Minnewaterpark eigenlijk is.  Koortsachtig wordt dezer dagen alles opgesteld om te maken dat vanaf vrijdagavond tot en met zondagavond opnieuw duizenden rock- en popmuziekliefhebbers flink aan hun trekken zullen komen.  Dat onder die liefhebbers soms ook mindervaliden zijn, daar heeft het Cactusfestival (want daar heb ik het natuurlijk over) sinds enkele jaren speciaal aan gedacht.  Zij mogen met hun begeleiders door dit doolhof van hekken tussen de tere plantjes in hun podium op van waaruit zij alles prachtig zullen kunnen overzien en ook prima zullen horen.