onderschrift Groeninge

Diezelfde plek in Brugge.  In het centrum.  Waar is dit te zien?

  Bezoekers trekken zich niets aan van hoe een pret- avonturen- of dierenpark nu ineenzit.  Dat het Boudewijnpark nu plots Boudewijn Seapark geworden is?  Ach, die naamsverandering?  Daar hebben de meesten nog nooit op gelet!  Dat dit park nu voornamelijk in Spaanse handen is van een megabedrijf met als naam Aspro?  Ach, geen idee!  Natuurlijk zou ik nu flauwe grapjes kunnen verkopen over een bruisend medicament dat dit park in de jaren '90 dringend nodig had om uit zijn depressie te komen.   Toch is het een feit dat sinds de samenwerking met deze keten van vooral aquaparken (en in mindere mate dierenparken), het Boudewijn Seapark opnieuw tot een park geworden is dat de mensen blijkt aan te spreken, vooral de gezinnen met jonge tot heel jonge kinderen.
Niet zichtbaar voor het publiek, maar wel al doorgedrongen tot al het personeel, dat is deze filosofie van de Aspro-groep.  Dat deze filosofie afstraalt op het hele gebeuren binnenin het Boudewijn Seapark, dat mag binnenkort voor u duidelijk wezen. 

Deze zomer wil ik graag eens buiten de lijntjes van de Brugse binnenstad kleuren.  Speciaal omdat het zomer is en vooral ook omdat sommige Brugse toeristische trekpleisters of verzamelplaatsen zich nu eenmaal niet in de binnenstad bevinden.  Een eerste keer trok ik al naar de jeugdherberg Herdersbrug (waarover u later nog meer te zien krijgt).  Een volgende groot item wordt het Boudewijn Seapark, bij iedereen in Brugge nog altijd gekend als het Boudewijnpark.  Die naamsverandering is nog niet zo lang geleden doorgevoerd.  Eerst en vooral heeft veel te maken met de Spaanse Aspro Ociogroep.  Met die groep tekende men hier in Brugge een soort van samenwerkingsakkoord en - geheel volgens hun filosofie - wil men geleidelijk aan overgaan van een attractiepark naar een zeedierenpark.  Vandaar de internationaal klinkende toevoeging 'sea'.
Bruggeblog zal niet alleen voor u rondwandelen in het park.  Neen, u krijgt de komende dagen of weken op regelmatige basis op dit blog ook interviews (mét foto's) van medewerkers aan dit Boudewijn Seapark.  Op die manier komt u meer te weten over het reilen en zeilen van dit park en kunt u samen met mij een kijkje nemen achter de schermen.
Laat ik eerst en vooral starten met een heel interessant weetje: Bent u een inwoner van Brugge of van de omringende gemeenten, dan kunt u zich aan een heel voordelig tarief (30 euro voor 2007) een zogenaamde burenpas aanschaffen en daarmee kunt u het hele seizoen het park binnen en u krijgt er bovenop nog tal van voordelen.  Doen!

Voor het bijwonen van concerten moet meestal betaald worden.  Dat is een algemene stelregel en die gaat op voor alle soorten concerten die we ons ook maar kunnen indenken.  Op die regel bestaan er eigenlijk maar twee uitzonderingen.  Ofwel sponsort iemand het hele zaakje (de cafébaas, het gemeentebestuur, de inrichter, de sponsors zelf ...), ofwel betreft het een algemene repetitie.  In dat laatste geval kunnen we in principe niet spreken van een concert, maar zo'n repetitie kan best ook heel genietbaar zijn en daarenboven volledig gratis.  Dat is wat Martine Verhaeghe vandaag overkwam in de Sint-Annakerk, samen met nog zo'n stuk of vijf, zes andere toevallige bezoekers aan de kerk.   Morgenochtend zaterdag 4 augustus 2007 om 11u30 treedt dit ensemble Xacona daar op in het kader van Musica Antiqua concerten.   Xacona was namelijk in 2006 de winnaar van de publieksprijs van de wedstrijden van Musica Antiqua,  categorie barokensembles, en mag dit jaar bijgevolg rekenen op tal van optredens, waaronder dat in de Brugse Sint-Annakerk.  Tickets voor morgen voor het concert van dit ensemble kosten 12 euro, maar vandaag was de repetitie helemaal gratis.

Met de regelmaat van een klok krijgt u op Bruggeblog fotovragen.  Startend met een foto die een eerste detail prijsgeeft is het de bedoeling van dit spel om als eerste een plekje in hartje Brugge te herkennen.  Wie als eerste correct antwoordt, die mag fier als een gieter de rest van de dag rondlopen, want hij of zij is iedereen die Bruggeblog leest én te slim én te snel af geweest.
We zijn toe aan quizvraag 203, aangezien Marnix Knockaert de vorige als eerste oploste.  Waar in Brugge is dit te zien?  Let wel: per deelnemer mag slechts één antwoord per dag gegeven worden.  De jury is zoals dat zo mooi klinkt streng maar rechtvaardig.

Excentriek of niet, betekenisvol of niet, het minste wat van dit huis gezegd kan worden is dat het kleur geeft aan een straat in Brugge die voor de rest heel weinig opvalt.

En die oplossing werd meteen gevonden door drie personen die reageerden, maar de eerste en uiteraard de dagwinnaar is Marnix Knockaert.    Dit is (zoals ze alledrie beweren) inderdaad een huis in de Baliestraat.

U zult het beamen.  Optredens van Klinkers hier op de Burg zullen extra geapprecieerd worden nu alles gepresenteerd wordt op een podium waar voor één keer geen afschuwelijk blauw of groen tentzeil omheen hangt.  Iedereen kan rustig genieten van het concert en ondertussen ook van de schitterende gebouwen rondom.

De torens van de Heilig Bloedkapel: ook al ingepakt en op die manier geconserveerd.

Waarom zouden deze beelden trouwens verdwijnen?  Een beetje inpakken is nog altijd geen beeldenstorm veroorzaken.  't Is gewoon onze kijk op iets wat we alle dagen zien proberen te verruimen, iets wat bijvoorbeeld Toyo Ito op bijna dezelfde plek geprobeerd heeft.  Woeha!  Ik lijk hier al op vakkundige wijze kunstenaarstaal uit te kramen.  Maar 't blijft een doordenkertje.  Misschien wordt door mijn kunstzinnig commentaar deze tijdelijke constructie door de bevoegde minister wel als een blijvend monument beschouwd en moet ook dit blijven?

Het stadhuis van Brugge, geheel volgens de leer van Christo.  Netjes ingepakt.  Dat dat inpakken feitelijk als een praktische bescherming dient om het materiaal en de artiesten te beschermen ivm Klinkers, dat laat ik even buiten beschouwing.  Ik zag tenminste ons stadhuis vakkundig ingepakt, en niemand kan mij deze visie afpakken.

De kunstenaar Christo is er wereldberoemd om geworden, om het inpakken van kunstwerken.  In Brugge lijkt men op het eerste gezicht ook die weg op te gaan.  Dit is onze Halletoren, lekker doorzichtig ingepakt.  Door het aankleden of inpakken van gebouwen of objecten leidt dit volgens de kunstenaar en zijn vrouw tot abstractie van de onderwerpen.
Hm, even kijken of dit in Brugge ook het geval is.
Het woordenboek Van Dale: abstractie, abstracte kunst: geen verband houdend met de zichtbare werkelijkheid.

Het tweehonderd en tweede plekje in het centrum van Brugge.  Weet u het zijn?
(en wat vindt u ervan?)

Dit is het allermooiste van wat men aantreffen kan in die hangar langsheen de Louis Coiseaukaai.  Er is vrije ingang voor iedereen.  Het opzetten van een helm kan weliswaar aangeraden worden vanwege de bouwvalligheid van de constructie waarin alles zich bevindt.

Graffitti en tags ... volop aanwezig in deze verlaten loods rechttegenover het Entrepot.

Gelegen vlak tegenover het Entrepot en vrij toegankelijk zijn: dat vraagt gewoonweg om graffitti!
"Hello there!"

Die 'hangende lasten', die hangen hier sinds een tijdje niet meer en dus is het vrij veilig om overal onderdoor te stappen.

Een soort rekenbord.  Onbegrijpelijk voor buitenstaanders, doodsimpel voor voormalige werknemers in deze thans vervallen loods.

Het lijkt misschien heiligschennis, maar ja hoor: ook dit is Brugge.  Te zien in de vervallen loods vlakbij het Entrepot en het politiebureau in het begin van de L. Coiseaukaai.  En wat meer is: het is vrij toegankelijk voor iedereen.