bruisend Brugge (13)

Aan het Kraanplein was gisterenavond in het kader van benenwerk de Vuurmolen Stage opgesteld.  Deejay, wat zeg ik: deeveejay Alex Van Oostrom, Nederlander van origine, mocht er zijn ding doen.  En dat ding omvat vooral het draaien van alles en nog wat, gaande van allervroegste disco en hiphop tot de allerlaatste hits.  Daar bovenop plakt hij nog duizenden videobeelden aaneen die ons op den duur tureluurs doen worden.  Maar toegegeven: het werkt.

Boom Bal (liefst te lezen op z'n Engels)  heeft al een fijne traditie van fuiven en feesten opfleuren.  Sinds kort is uit dat  Boombal een groep ontstaan die luistert naar de naam Triple-X.  De naam doet het niet vermoeden maar het is wel degelijk een viertal.  Jeroen Geerinck speelt akoestische gitaar, Björn Vanhove de viool, Bert Leemans het chromatisch accordeon en Ludo Stichelmeyer zorgt voor de percussie.

Wat die binnenkoer van de stadshallen betreft, gisterenavond kon men van hieruit kiezen welk soort evenement men wou meemaken: het boom bal of de 'le bal' stage.  Folkminded die ik kwam ik maar heel even piepen op het 'le bal stage', maar ging ik resoluut voor het boom bal.

Benenwerk ("Ballroom Brugeoise") evolueert jaar na jaar.  Onderdelen en locaties verdwijnen (waaronder bijvoorbeeld het de vorige jaren fel gesmaakte Silent Stage op de binnenkoer van de stadshallen), maar nieuwe onderdelen en locaties komen er bij.  Dit jaar kon iedereen bijvoorbeeld het Provinciaal Hof op de Markt binnen voor de "Tango Stage".

Wie ooit een of meerdere evenementen van 'Benenwerk' meegemaakt heeft, die komt altijd terug.  En wat meer is: wie het meegemaakt heeft is zodanig enthousiast over deze gratis zomerse happening, dat hij  zijn entourage het jaar daarop meesleurt waardoor de opkomst voor Benenwerk jaar na jaar blijft groeien.  Het aantal benen heb ikzelf gisterenavond niet persoonlijk geteld (alhoewel ik u kan verzekeren dat er heel schone tussen zaten!) maar volgens officiële cijfers zouden het er ongeveer 40.000 geweest zijn.  Delen door twee liefst om het aantal deelnemers te weten.

Diezelfde plek in Brugge, van iets verderaf bekeken.  Herkent u het nu?

In de top tien van zaken die u in Brugge zeker moet meemaken of zien staat onder meer het bijwonen van een der processies of stoeten die onze stad rijk is.  Een beklimming van het Belfort (de Halletoren) is ook een must.  Verder staat misschien in die top tien een bezoek aan het Cactusfestival.  En ook een bezoek aan een der vele klasserestaurants zit opgenomen in het lijstje.  Wat sinds kort eveneens een vaste waarde geworden is en zeker ook thuishoort in dit selecte clubje van gebeurtenissen in Brugge die u ooit meemaken moet (en het is bovendien gratis!), dat is het afsluitende stuk aan 'Klinkers' en dat afsluitende evenement noemt men 'Benenwerk'.  Ik mag gerust stellen: als u benenwerk niet meegemaakt heeft, dan kent u het Brugge van nu helemaal niet.  Verleden jaar heb ik al over dit evenement geblogd.  Dit jaar kan ik het ook niet laten.  Nergens anders is er een dergelijk evenement dat jong en oud aanzet tot feesten, tot dansen op alle denkbare soorten muziek, en dat allemaal verspreid over verschillende locaties in de Brugse binnenstad.  Dit was te zien in de tent op de Markt.  Het was de Muzette Stage.  Op het podium stond het 'Orchestre André Loppe' uit Frankrijk.  Accordeonist Loppe bracht een mix van musettes, java's, tango's, fox, rumba, marche, paso doble en cha-cha-cha.  De man en zijn orkest sprak vooral een ouder publiek aan, maar ook de jeugd kwam op verschillende andere plekken in Brugge aan hun trekken. 
Morgen daarover meer.

Aangezien Jean Pierre de Keersmaker de vorige fotovraag zo verrassend snel vond zijn we vandaag alweer aan een nieuwe quizvraag toe.  De vraag is zoals altijd: waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Voor de ingang tot De Striep in de Katelijnestraat, een der meest gekende winkels in België waar uitsluitend stripalbums verkocht worden, voor die ingang waren er twee tafels waarachter een zestal auteurs van stripverhalen hun albums met plezier signeerden.  Dat er op een dergelijke signeeractie vogels van allerlei pluimage op af komen, dat is met deze foto alleszins bewezen.  Jong en oud verdrong zich aan de andere kant van de tafels.  Zelf ben ik eerlijk gezegd op het randje af van een stripanalfabeet.  Ik ken Jommeke, ik ken Kuifje, ik ken Nero en Suske en Wiske, maar daar houdt het bij mij ongeveer op.  O ja, in een ver verleden herinner ik mij ook Asterix en Obelix en Piet Pienter en Bert Bibber gelezen te hebben.  Ik behoor namelijk tot het kamp van die personen voor wie het lezen van strips leuk was, maar om een onbekende reden hield dat lezen op ergens in de duistere jaren '70.
Wat ik wèl pertinent weet is dat de jongedame hier vooraan op de foto een immense bewondering koestert voor de tekenaar voor haar.  Haar blik, haar blozen, ... het straalde het allemaal uit, en zij moest ook plots onophoudelijk kuchen.

O, ja.  Mocht u er soms nog aan twijfelen: ook vandaag waren er Japanners in ons Brugge. En zij vonden alles OK.

Het viel me vandaag op dat vanaf dit jaar de randanimatie de overhand gekregen heeft op waar de feesten rondom het Walplein vroeger echt om draaiden: om het tonen van kant en kantwerksters.  Na enig zoeken vond ik dan toch enkele van die 'spellenwerksters' en - excuseert u mij - mijn camera wilde vooral de jongsten fotograferen.  Vooral om u met de neus te drukken op het feit dat we momenteel in de 21ste eeuw leven.  Want vroeger in de kantscholen en kantwerkplaatsen vooral kantwerkstersliederen gezongen werden, daar neemt de huidige IPOD-generatie bijlange geen genoegen meer mee.  Ze luisteren tegenwoordig veel liever elk met één oortje naar een modern popnummer.  Of het ritme van die muziek het ritme van hun kantklossen sturen kan zoals dat vroeger het geval was, dat is een andere kwestie.

Ook het Walplein en Wijngaardplein delen mee in de feestvreugde.  Toeristen die op deze plek op andere dagen ook al massaal rondlopen, hebben nu volledig vrij spel.  Deze straten worden uitzonderlijk vrijgemaakt voor alle verkeer, ja zelfs de koetsen met hun drieste koetsiers mogen ook hier voor een keer niet komen.

Godshuis de Generaliteit hoeft voor enkele dagen geen auto's voor de gevel te dulden, maar wel deze dame die haar spullen aan de man (of vrouw) probeert te brengen.  In principe werd de straat afgesloten voor alle verkeer, uitgezonderd voor koetsen en stadsbussen en plaatselijk verkeer, maar in de praktijk bleek zelfs dat weer niet eenvoudig.
Het meest hilarische moment van vandaag in dat verband vond plaats op de hoek van de Katelijnestraat met de Gentpoortvest waar een afsluiting stond.  Een busschauffeur die passagiers brengen wou naar het hotel Novotel in de Katelijnestraat had die afsluiting eventjes verschoven om te kunnen passeren.  Op dat ogenblik kwamen vanuit de Gentpoortvest drie koetsen met daarin toeristen en aan de voorste koetsier met paard was echt geen houden.  Zij moesten en zouden eerst passeren en zo geschiedde.  Paard en koets wurmde zich half over de straat, half over het trottoir tot voorbij de autocar.  De twee andere toeristenkoetsen deden precies hetzelfde.  Pas daarna kwamen twee agenten rijkelijk te laat ter plekke om het verkeer eventjes te regelen.  Jammer genoeg had ik op dat ogenblik mijn camera niet bij, anders had u de bewijzen hier gezien.

vandaag zijn de "Brugse Kantdagen en Katelijnestraatfeesten" definitief begonnen.  Gisterenavond was er hier en daar al een schuchter begin, maar vandaag barstte het feest volop los.  De Katelijnestraat was vooral voorbehouden voor een soort van braderie-rommelmarkt.

Toegegeven: Brugge buiten de zomermaanden kan meer dan eens saai overkomen, zeker 's avonds.  Maar wie vandaag in onze stad rondgelopen heeft en er nu nog in rondloopt, die kan zich echt niet van de indruk ontdoen dat het kloppende hart van deze stad leeft.  Ik zal het u vanavond proberen te bewijzen.
Die druivelaar nabij café Vlissinghe was het onderwerp van de afgelopen quizvraag.  Welnu, datzelfde café Vlissinghe is regelmatig een stopplaats voor de kroegentochten die men in Brugge organiseert.  Een kroegentocht doet men het best volgens aloude wijze met een charabanc, een soort van paardentram.  Vanavond was en is café Vlissinghe opnieuw een der stopplaatsen van een kroegentocht.  En dat bij een dergelijke rondtoer ook de koetsier in de stemming wil blijven bewijst deze foto.  Neen, 't is zeker geen limonade dat hij hier drinkt!
Nog eens aanstippen wat ik voorheen al eens geschreven heb: wilt u het mooiste verhaal ooit over een kroegentocht van vroeger lezen, lees dan aub het verhaal "A Story" van de dichter-schrijver Dylan Thomas.  Het verhaal is ook gekend onder de titel "The Outing".  Ik wil nog eens meegeven dat dat verhaal ooit eens uitgezonden werd door de BBC-televisie.  Dat was in 1952.
Maar terug naar Brugge anno 2007.

En die oplossing komt van Jean Pierre de Keersmaeker.  Hij schreef:
"aan café Vlissinghe??"
Die twee vraagtekens doen enige twijfel vermoeden, maar Jean Pierre mag gerust zijn: die druiventrossen vindt men inderdaad 'aan' café Vlissinghe.  Het is meer bepaald te zien aan het muurtje van de tuin van het huis ernaast, gelegen in de Blekersstraat en op de hoek met de Sint-Annarei.

Zeerovers moeten zich soms eens verschansen.  Kwestie van overal heelhuids doorheen te geraken.

Het hele podium van het zeeleeuwentheater wordt zowat opgevat als een soort van zeerovershol.  Een zeerovershol waar bovendien nog een echte slechterik in rondloopt die deze taart wil stelen.

Buiten het feit dat het nieuwe leeuwentheater nog niet zo lang bestaat en de dieren moeten wennen aan de nieuwe omgeving hebben de jongsten het nog eens extra moeilijk om de kunstjes aan te leren.  Zo wordt geleerd om deze trappen af te gaan en tot bij het publiek te lopen, maar veel verder dan dit durft Lou (of is het Babiche?) voorlopig niet te gaan.