Boudewijn Seapark (40)

Gek hé, hoe bijvoorbeeld het simpelweg klappen met de flippers van een zeeleeuw een dergelijke reactie bij ons als mensen van het 'mensdom' teweegbrengen kan.  Spontaan staan wij recht op de banken en klappen eveneens met onze flippers, excuseer: handen.

Het mag bijna niet gezegd worden, maar sommige bezoekers aan het Boudewijn Seapark zijn complete natuur- en dierkundeanalfabeten.  Een dolfijn van een zeehond of zeeleeuw onderscheiden blijkt voor hen bij hun eerste bezoek een onmogelijke zaak te zijn.  Gelukkig kan het personeel van het park hen op een ludieke manier helpen.  Onder andere door nonchalant te stellen dat een zeehond blaft maar dat een zeeleeuw brult.  Dat brullen wordt hier onder algehele hilariteit gedemonstreerd.  Dus dit moet een zeeleeuw zijn!

We keren terug naar het Boudewijn Seapark, meer bepaald naar de zeeleeuwen en hun show.  Een leuk en vast onderdeel van die show is het ogenblik waarop een der zeeleeuwen zich in de handen  ...euh, pardon, in zijn flippers of voorpoten klapt.

Een klein stukje verderop van de plek die diende als plek voor quizvraag 206 kunt u bij of na regenweer dit zien.  Ja, juist, dit zijn opnieuw dekplaten van de kaaimuur van de Gouden-Handrei en als we deze platen samenvoegen met die andere, dan zijn we al aardig op weg om een cirkel te vormen, een magische cirkel.  Die cirkel noem ik magisch omwille van het feit dat ik (we) er voorlopig de oorspronkelijke betekenis niet van snap(-pen).
Sorry dat ik vandaag geen nieuwe quizvraag plaats.  Ik zat namelijk de hele dag ergens aan de andere kant van 't land.  Beschouw dit raadsel van de dekplaten nabij de Torenbrug misschien als nieuwe quizvraag.  Eén zaak is zeker: wie ons vertellen kan waar deze platen oorspronkelijk voor dienden, die wordt meteen uitgeroepen tot keizer of keizerin van de Bruggekenners.

.. en die oplossing werd gegeven door Marnix Knockaert.  Dit is zoals hij antwoordde te zien langs de Gouden-Handrei en heel dichtbij de Torenbrug.  Wat u op de vorige foto's vooral zag was een dekplaat bovenop de kaaimuur.  Die dekplaat intrigeert mij, maar vooral ook iemand die werkt bij de Brugse monumentendienst en die gespecialiseerd is in stenen van vroeger die in het stadsbeeld te zien zijn.  Misschien herinnert u zich een vorige quizvraag waarbij ik enkele dekplaten van het Bonifaciusbruggetje toonde en die dekplaten waren heel duidelijk in een vorig leven grafplaten geweest.  Dat de dekplaten die we hier nabij de Torenbrug aantreffen ook een vorm van recuperatiemateriaal is, dat is vrij duidelijk.  Maar wat was het vroeger?  En wanneer werd het hier aangebracht?  Dat alles blijft vooralsnog een raadsel.  Mocht iemand van u het antwoord hierop wel weten, reageert u dan aub., svp, please!!!

Zo'n cruiseschip van het type Grand Princess is zowat drie voetbalvelden groot en zo hoger dan het Amerikaanse Vrijheidsbeeld.  Geen wonder dat het het Zeebrugse havendorp voor een dag domineerde.

Iets van een totaal andere orde.  Gisteren meerde een van de 'Love Boats' gedurende tien volle uren in de Zeebrugse haven aan.  Het was de Grand Princess, herkenbaar vooral omwille van haar immense spoiler achteraan.  Dit cruiseschip is 109.000 ton groot, en vervoert zowat 2.600 tot 3.100 passagiers.  Geheel volgens het loveboat-concept is er aan boord zelfs een huwelijkskapel aanwezig.

Heeft u er ook al op gelet?  Hoe verder de avond vorderde, hoe waziger mijn camera werd.  Ofwel lag het aan de invallende avond, ofwel lag het aan mij en aan het hoe langer hoe meer schimmige benenwerk van mijn kant?  Hoe dan ook, laat deze impressie van dit Brugse evenement 'Benenwerk' voor u een reden zijn om er volgend jaar ook eens bij te zijn.  Dan kunt u er tenminste ook over meepraten.

Twee van de enkele tienduizenden benenwerkers, gezien op het Kraanplein, gisterenavond.

Aan het Kraanplein was gisterenavond in het kader van benenwerk de Vuurmolen Stage opgesteld.  Deejay, wat zeg ik: deeveejay Alex Van Oostrom, Nederlander van origine, mocht er zijn ding doen.  En dat ding omvat vooral het draaien van alles en nog wat, gaande van allervroegste disco en hiphop tot de allerlaatste hits.  Daar bovenop plakt hij nog duizenden videobeelden aaneen die ons op den duur tureluurs doen worden.  Maar toegegeven: het werkt.

Boom Bal (liefst te lezen op z'n Engels)  heeft al een fijne traditie van fuiven en feesten opfleuren.  Sinds kort is uit dat  Boombal een groep ontstaan die luistert naar de naam Triple-X.  De naam doet het niet vermoeden maar het is wel degelijk een viertal.  Jeroen Geerinck speelt akoestische gitaar, Björn Vanhove de viool, Bert Leemans het chromatisch accordeon en Ludo Stichelmeyer zorgt voor de percussie.

Wat die binnenkoer van de stadshallen betreft, gisterenavond kon men van hieruit kiezen welk soort evenement men wou meemaken: het boom bal of de 'le bal' stage.  Folkminded die ik kwam ik maar heel even piepen op het 'le bal stage', maar ging ik resoluut voor het boom bal.

Benenwerk ("Ballroom Brugeoise") evolueert jaar na jaar.  Onderdelen en locaties verdwijnen (waaronder bijvoorbeeld het de vorige jaren fel gesmaakte Silent Stage op de binnenkoer van de stadshallen), maar nieuwe onderdelen en locaties komen er bij.  Dit jaar kon iedereen bijvoorbeeld het Provinciaal Hof op de Markt binnen voor de "Tango Stage".

Wie ooit een of meerdere evenementen van 'Benenwerk' meegemaakt heeft, die komt altijd terug.  En wat meer is: wie het meegemaakt heeft is zodanig enthousiast over deze gratis zomerse happening, dat hij  zijn entourage het jaar daarop meesleurt waardoor de opkomst voor Benenwerk jaar na jaar blijft groeien.  Het aantal benen heb ikzelf gisterenavond niet persoonlijk geteld (alhoewel ik u kan verzekeren dat er heel schone tussen zaten!) maar volgens officiële cijfers zouden het er ongeveer 40.000 geweest zijn.  Delen door twee liefst om het aantal deelnemers te weten.

Diezelfde plek in Brugge, van iets verderaf bekeken.  Herkent u het nu?

In de top tien van zaken die u in Brugge zeker moet meemaken of zien staat onder meer het bijwonen van een der processies of stoeten die onze stad rijk is.  Een beklimming van het Belfort (de Halletoren) is ook een must.  Verder staat misschien in die top tien een bezoek aan het Cactusfestival.  En ook een bezoek aan een der vele klasserestaurants zit opgenomen in het lijstje.  Wat sinds kort eveneens een vaste waarde geworden is en zeker ook thuishoort in dit selecte clubje van gebeurtenissen in Brugge die u ooit meemaken moet (en het is bovendien gratis!), dat is het afsluitende stuk aan 'Klinkers' en dat afsluitende evenement noemt men 'Benenwerk'.  Ik mag gerust stellen: als u benenwerk niet meegemaakt heeft, dan kent u het Brugge van nu helemaal niet.  Verleden jaar heb ik al over dit evenement geblogd.  Dit jaar kan ik het ook niet laten.  Nergens anders is er een dergelijk evenement dat jong en oud aanzet tot feesten, tot dansen op alle denkbare soorten muziek, en dat allemaal verspreid over verschillende locaties in de Brugse binnenstad.  Dit was te zien in de tent op de Markt.  Het was de Muzette Stage.  Op het podium stond het 'Orchestre André Loppe' uit Frankrijk.  Accordeonist Loppe bracht een mix van musettes, java's, tango's, fox, rumba, marche, paso doble en cha-cha-cha.  De man en zijn orkest sprak vooral een ouder publiek aan, maar ook de jeugd kwam op verschillende andere plekken in Brugge aan hun trekken. 
Morgen daarover meer.

Aangezien Jean Pierre de Keersmaker de vorige fotovraag zo verrassend snel vond zijn we vandaag alweer aan een nieuwe quizvraag toe.  De vraag is zoals altijd: waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Voor de ingang tot De Striep in de Katelijnestraat, een der meest gekende winkels in België waar uitsluitend stripalbums verkocht worden, voor die ingang waren er twee tafels waarachter een zestal auteurs van stripverhalen hun albums met plezier signeerden.  Dat er op een dergelijke signeeractie vogels van allerlei pluimage op af komen, dat is met deze foto alleszins bewezen.  Jong en oud verdrong zich aan de andere kant van de tafels.  Zelf ben ik eerlijk gezegd op het randje af van een stripanalfabeet.  Ik ken Jommeke, ik ken Kuifje, ik ken Nero en Suske en Wiske, maar daar houdt het bij mij ongeveer op.  O ja, in een ver verleden herinner ik mij ook Asterix en Obelix en Piet Pienter en Bert Bibber gelezen te hebben.  Ik behoor namelijk tot het kamp van die personen voor wie het lezen van strips leuk was, maar om een onbekende reden hield dat lezen op ergens in de duistere jaren '70.
Wat ik wèl pertinent weet is dat de jongedame hier vooraan op de foto een immense bewondering koestert voor de tekenaar voor haar.  Haar blik, haar blozen, ... het straalde het allemaal uit, en zij moest ook plots onophoudelijk kuchen.

O, ja.  Mocht u er soms nog aan twijfelen: ook vandaag waren er Japanners in ons Brugge. En zij vonden alles OK.