OMD 2007 (17)

In mei 2007 zijn in een der twee ooit bewoonbare kamers boven de sacristie restanten van een geschilderde notenbalk teruggevonden onder een laag pleister.  Om meer hierover te weten te komen riep men de hulp in van een zekere Prof. Barbara Haggh-Huglo, verbonden aan de universiteit van Maryland, VS.  Heel veel wijzer is men niet geraakt.  We weten alleen dat het een fragment is van een vierstemmig canon.  Het moet na 1650 aangebracht zijn want de 'notenhoofdjes' zijn rond en voor die periode waren ze vierkant.  De plaats waar de verschillende stemmen moeten invallen is met punten aangeduid.  Zoals u ook wel merken kunt is de tekst helaas niet meer leesbaar en ook de notenbalk is onvolledig.  In het echt is dit allemaal niet zo donker en scherp, maar om u het iets beter en duidelijker te maken toon ik het welbewust op die manier.

Om vandaag af te sluiten toon ik nog enkele eigenaardigheden van de kosterwoning van de Sint-Salvatorskathedraal.  Eigenaardigheid nummer 1:  de wenteltrap die via een achtzijdig traptorentje achter de sacristie leidt tot die kosterwoning.  Die wenteltrap is met uitzondering van 1 trede volledig gemaakt uit Balegemse steen.  Die éne uitzondering bevindt zich ongeveer (ik heb het niet exact geteld) ter hoogte van de achtste à tiende trede.  Dat is een overblijfsel van een grafsteen.  Recuperatiemateriaal noemt men dat.  Maar toch vreemd hé?  Was de Balegemse steen soms op toen men de trap bouwde?  Kan moeilijk, want dan zou je die grafsteen eerder bovenaan verwachten.  Waarom dan verwerkte men die steen hierin?  Het blijft voor ons een raadsel, natuurlijk.

Ik gooi er meteen de nieuwe quizvraag tegenaan.  Waar in het centrum van Brugge kunt u dit zien?
Nu ga ik eerst Memorial Van Damme kijken, en daarna nog wat verder bloggen over Brugge.

De aanhouder wint.  Dat bewijst Marnix Knockaert.  Hij zocht het enkele keren in dezelfde omgeving, in de omgeving van de Onze-Lieve-Vrouwekerk.  Daar was inderdaad ook de plek die we zochten.  Gisteren zat hij er bovenop.  Dit is zoals hij vermeldt te zien in het Onze-Lieve-Vrouwekerkhof-Zuid.  En is dit niet de pastorie van de OLV-kerk?

Voor de derde keer dat plekje in het centrum van Brugge dat voorlopig nog niet geraden werd.  Waar bevindt het zich?

Nogmaals de sacristie van de Sint-Salvatorskathedraal.  Hier ziet u enkele van die schuiven met daarin de misgewaden, de kazuifels.  Rechts zien we nog de kledij hangen met daarbij het attribuut (de pieke) van een van de vroegere suisses, de kerkbaljuws van deze kerk.  Die kerkbaljuws zijn overal in onze streken aan het verdwijnen (zijn er eigenlijk nog wel?).  En weet iemand soms wanneer hier in Brugge de laatste 'suisse' verdwenen is?

Trillen uw handen ook altijd als u ergens binnen komt in een 'heiligdom' waar anders alleen 'ingewijden' mogen komen?  Gelukkig gaat dat trillen bij mij gauw over, anders zou u hier op Bruggeblog alleen maar onscherpe foto's gepresenteerd krijgen. 
Dit is dus een van die 'heiligdommen'.  Het is de sacristie en vanuit het bisdom glippen de bisschop en de priesters via hier de Sint-Salvatorskerk binnen.  De sacristie is vermoedelijk 13de eeuws.  Het interieur zoals we het er nu aantreffen dateert natuurlijk van later.  Wat opvalt zijn rondom rond de kasten met vooral schuiven in.

Het is niet dat dit nu een ontdekking van formaat is, dit kijkluik.  Men denkt dat het diende voor de koster om vanuit zijn woning boven de sacristie te zien hoe ver de mis gevorderd was.  Als u weet dat er vroeger tot drie missen op één ochtend waren, dan kon dit een handig hulpmiddel zijn voor de koster.  Maar het blijft voorlopig bij een vermoeden.

In en buiten aan de Sint-Salvatorskathedraal zijn er restauratiewerken.  Tijdens die restauratie doet men regelmatig ontdekkingen.  Deze week bijvoorbeeld meldde men dat er een waardevolle muurschildering teruggevonden werd.   Die muurschildering uit de eind-15de eeuw krijgt het publiek pas te zien als het helemaal gerestaureerd is.  Nog een der recentste ontdekkingen is een kijkluik dat vanuit de kosterwoning uitkeek op de kerk.  Al die tijd was dat luik verborgen achter een kast die men uit de woning verwijderd heeft.  Vanuit de kerk zelf is het ook nauwelijks te zien, want al sinds geruime tijd hangt dit grote schilderij er grotendeels voor.  Maar als u goed toekijkt, dan merkt u het wel: het is nog net te zien bovenaan het schilderij.  Eenmaal de restauratie binnenin de kerk verder gevorderd zal zijn, dan is het de bedoeling om dit schilderij op een andere plaats te hangen zodanig dat het kijkluik zichtbaar wordt.

Dit plekje in Brugge al iets beter getoond.  Herkent u het nu?

U weet dat de stad Brugge de laatste tijd werk gemaakt heeft van het aanleggen van petanquevelden.  Het zijn er nu waarschijnlijk al enkele tientallen, netjes verspreid over heel het grondgebied van Groot-Brugge.  Deze toeristen (hoe kon het ook anders: Fransen, afkomstig van ergens diep in het zuiden van hun land) welnu, die Fransen hadden hun eigen jeu de boules mee op reis.   En ze vonden deze plek hier naast hun autocar geschikt genoeg om er hun nationale sport op te beoefenen.  Daar sta je dan met die tientallen petanquevelden!

Dit is dus het terras waar het hem allemaal om draait.  Zoals u ziet moet het ofwel dringend afgebroken worden ofwel dringend gerenoveerd.  Maar naar het blijkt werd het illegaal gebouwd.  En de huidige eigenaar(s) wil(len) een gesloten, vast terras.  En de uitbater wil een open terras.  En de stad Brugge doet alsof hij er niets mee te maken heeft.  Hebben zij dat kasteel dan niet naar aanleiding van Brugge 2002, culturele hoofdstad van Europa, precies verkocht om de stadskas genoeg te kunnen spijzigen voor hun peperdure culturele projecten van toen?  Maar nu wil men er natuurlijk niks meer mee te maken hebben, hoor!  Dat een der visitekaartjes van ons Brugge (het Minnewater) er hoe langer hoe meer verloederd bij ligt: niks mee te maken!

Hier brandt de lamp nog altijd.  De vraag is alleen: voor hoe lang nog?  Want dit kasteel Minnewater dat we kennen als restaurant en tea-room is nu al twee maanden dicht.  Zogezegd voor noodzakelijke verbouwingswerken.  Die verbouwingswerken gaan niet over het kasteel zelf, maar over het overdekte terras.  Dus waarom sluit men hier eigenlijk?  Natuurlijk kwam waarschijnlijk de grootste inkomst uit dat terras en aangezien dat terras de laatste tijd schier bouwvallig was, drong er zich een dringende renovatie op.  En toen kwam de kat op de koord.    Zoals u in dit artikel van de krant Het Nieuwsblad lezen kunt heeft alles te maken met getouwtrek tussen een viertal partijen en niemand wil een duimbreed wijken.  En bijgevolg blijft dit pittoreske plekje in Brugge potdicht.

We gaan gezwind verder met een nieuw plekje in hartje Brugge waarbij u raden moogt waar het zich bevindt.  De quiz levert voor niemand een prijs op.  U bekomt er alleen de eer mee om de eerste te zijn die een soms moeilijk herkenbaar plekje correct kan aanwijzen.   Op die manier komt u te weten dat u (toch tenminste wat die specifieke plek betreft) Brugge beter kent dan alle anderen.
De foto is niet scherp, maar voor een fotovraag hoeft dat helemaal niet.  Misschien beefde mijn hand wel bij de aanblik van dit ding!

Dit binnenpleintje was onderwerp van de laatste quizvraag.  Het ligt er dagelijks smerig bij.  Het pleintje kan men bereiken door het overdag altijd stinkende gangetje tussen twee snackbars door tot op het einde te belopen.  En daar wringt nu het schoentje.  Die broodjeszaken en snackbars hanteren dikwijls verschillende tarieven waarbij het goedkoper is om iets mee te nemen dan om het ter plekke op te eten of drinken.  Wat doet een toerist dan met een gezond boerenverstand op een dag waarop het weer goed meevalt?  Die haalt zijn eten en drinken in de afhaalzaak af en verbruikt het gewoon even verderop op de banken op dit binnenpleintje.  Maar op dat pleintje staat geen vuilnisbak, met als resultaat dat het quasi altijd vol ligt met troep.  Het simpelweg plaatsen van een vuilnisbak 'zou' dit probleem eventueel kunnen oplossen.  Ik zeg wel: zou.

Die oplossing kwam er van Chris Weymeis.  Dit is (zoals hij antwoordt) het binnenpleintje van godshuis Spano(o)ghe in de Katelijnestraat.  Dat binnenpleintje, altijd voor iedereen toegankelijk, kijkt namelijk uit op de reitjes en op de zijgevel van het Oud St.-Jan.  Bootjes met daarin toeristen die op het water passeren zijn hier schering en inslag.

De laatste van vandaag van de Open Monumentendag.  Het archeologiemuseum stelt ons de vraag wat wij, moesten wij in deze tijd niet leven, maar wel in het jaar 2685, denken zouden wat deze voorwerpen betekend hebben.  De antwoorden kan men met krijt op een lei invullen (hallo, is dit de Krijtperiode misschien?!?).

Eerst en vooral nog even opmerken dat het Archeologisch Museum totaal mindervalide-onvriendelijk is.  Wie hier met een rolwagen doorheen wil banjeren moet erg veel lef hebben en kan - mits veel hotsen en botsen en op- en afrijden het parcours beneden afleggen.  Zelf al eens getest, dus ik sta hier zeker niet te liegen.  De bovenverdieping is voor mindervaliden zelfs absoluut niet te bereiken.  Dit museum zit gewoonweg te krap behuisd, en ook voor toeristen blijkt het meer iets weg te hebben van een doolhof op de Meifoor.
Dit is iets van de bovenverdieping, tenminste als men daarboven geraakt dus.  Daar wil men o.a. tonen wat Brugge eeuwen geleden allemaal al produceerde of verkocht.  Kledij was daar natuurlijk een onderdeel van.  De jeugd van tegenwoordig kan er een plunje van vroeger komen aantrekken.  Dit jongetje was alleszins al bezig.  Nu alleen alles nog wat meer op maat maken en de bijpassende attributen uitzoeken (een hoed bv.) en hij kan zo mee opstappen in een der processies die onze stad nog rijk is.

Het Archeologisch Museum in de Mariastraat is bijna dagelijks toegankelijk en zelfs gratis te bezoeken voor Bruggelingen, maar toch wou ik er gisteren de sfeer van OMD komen opsnuiven.  Gewoon even komen zien of de jeugd ingegaan was op de uitnodiging om deze vroeger een der minst bezochte musea van Brugge te komen ontdekken.  En jawel, die jeugd was er (weliswaar niet talrijk, maar toch:) aanwezig.  Sinds een tijdje heeft men hier van dit museum iets totaal anders, iets interactievers van gemaakt en pas onlangs werd de bovenverdieping ook op die manier aangepakt.  Diè bovenverdieping en die eventueel jeugdige aanwezigheid wilde ik gisteren wel eens aan den lijve ondervinden.  Hier bijvoorbeeld kon men zelf eens experimenteren met de hulpmiddelen van een archeoloog en even omzichtig proberen te werk te gaan om iets op te graven.  Een scherf van een pot misschien?