Rijksnormaalschool (36)

In de turnzaal boven, onder het dakgebinte, bevinden zich langs weerszijden deze authentieke kleedhokjes.  De school diende in de jaren '60 van vorige eeuw als decor voor de cultfilm 'De man die zijn haar kort liet knippen'.  Herkent u op dit fragment uit de film naast de verleden jaar overleden Senne Rouffaer ook deze kleedhokjes? 
Ondertussen heeft de school en de turnzaal in het bijzonder al meermaals als decor gediend voor TV-afleveringen, voor Aspe bijvoorbeeld.

We zijn nog altijd bij een der best bewaarde geheimen van Brugge: de oude turnzaal van Howest (de vroegere rijksnormaalschool) in de Sint-Jorisstraat.  Louis Delancenserie, een der weinige architecten die zonder overdrijven zijn stempel op het hedendaagse uitzicht van ons Brugge gedrukt heeft, heeft op het einde van de 19de eeuw én school én turnzaal ontworpen.   Vooral die turnzaal is merkwaardig en uniek.  De houten dakconstructie bijvoorbeeld is hoogst waarschijnlijk een knipoogje naar de 13de eeuwse gebinten van de abdijschuur Ter Doest in Lissewege.

Ik lSeniorenNet.be - de startpagina voor senioren: de actieve 50-plussersaat u niet langer meer in het ongewisse.  Het is (zoals Willy en Marc vermoedden) op het grote binnenplein van het begijnhof dat deze poes zat.  Maar het is Willy die nipt als eerste het juiste antwoord gaf.  Excusueert u mij, maar vanavond trek ik er eventjes tussenuit.  Vanavond is er dan ook geen nieuwe quizvraag.  Die komt er pas morgen aan.
Nu ga ik alleen nog een half uurtje bloggen ivm de Rijksnormaalschool, want het laatste woord en fotootje is daar nog lang niet over gezegd en getoond.

Kijk, elk heeft zo zijn interessesferen en weet u wat ik nog het leukste aan deze quiz vindt?  Welnu, precies het feit dat ik, door vooral regelmatig van onderwerp af te wisselen, heel goed uit uw antwoorden deduceren kan wie waarin vooral gespecialiseerd is. 
Vandaag toon ik een poes.  Het is aan u om te weten of te raden waar in het centrum van Brugge ik deze poes onlangs gefotografeerd heb.  Awel, met deze foto richt ik me dus duidelijk tot de poezenspotters van onze stad.  (Begrijp me a.u.b. niet verkeerd.  Met poezenspotters bedoel ik natuurlijk niet personen die katten willen ridiculiseren, maar wel personen die poezen 'spotten' (van het Engelse werkwoord "to spot").  Mensen die ze opmerken dus, ontdekken)

Dit is het huis langs de Steenstraat, meer bepaald het huis Steenstraat 20.  Het detail van de vorige en eerste foto van dit huis werd onmiddellijk herkend door Chris Weymeis.  Dit is inderdaad het huis 'in Slijpe' en het huis werd in 1716 grondig verbouwd.  Vandaar uiteraard de verheven cijfers 17 links en 16 rechts.  De gevel zoals we die nu zien is in zogenaamde 'classicerende barokstijl'.  Nog even aanstippen dat beneden het gelijkvloers en de entresol pas in 1956 gereconstrueerd werd naar de toestand die het huis oorspronkelijk had.  Maar aangezien dit de Steenstraat is, een der dure winkelstraten die niet voor niets opgenomen is in het spel Monopoly, wordt die begane grond met het entresol totaal ingepalmd door rekken en kasten waarin of waaraan de kleren van het filiaal van Esprit liggen of hangen.
Het blijft natuurlijk een saai cliché, maar was ik uitgegaan van een detail van daar beneden, dan had Chris hoogst waarschijnlijk niet gewonnen, en ook geen van de andere mannen die azen op een overwinning bij de quiz van Bruggeblog, maar wel een dame.  Vroeg of laat zal ik dat eens proefondervindelijk uittesten.  Wedden dat ik gelijk zal hebben?

Frank Van Rampelberg (van de Honky Tonk) vond tijdens mijn gesprek afgelopen week met hem dat zijn jeugd eigenlijk niet anders verliep dan de jeugd van gelijk wie anders hier in Brugge.  Dat hij enkele van zijn eigen jeugdjaren op dit domein van de Rijksnormaalschool gesleten heeft omdat zijn moeder daar toevallig econome was, wel, wat was daar dan volgens hem zo speciaals aan?  Maar gaandeweg ons gesprek kwam er toch nog het een en ander bij deze thans gezapige bluesman naar boven borrelen.  Zo bijvoorbeeld het feit dat de liefde voor muziek er bij hem van jongsaf aan in zat en dat hij bijvoorbeeld in deze school zijn eerste stappen als een soort van deejay zetten kon op dansavonden.  Plots herinnerde hij zich ook de stunts die hij en zijn broer, samen met die andere kinderen van de conciërge uithaalde hier in de turnzaal.  Dat gebeurde tijdens de weekends toen niemand (blijkbaar ook moeder niet) toezicht op hen had.  U ziet die koorden?  Normaal gezien hangen die over heel de breedte van de turnzaal.  Wel, Frank en zijn kompanen vonden er niets beters op dan vanaf de balustrade boven naar die koorden te springen, liefst zo ver mogelijk, het liefst drie koorden ver.  Dat zij zich op die manier levensgevaarlijk te pletter konden storten op dit parket, dat borrelde indertijd in hun branieachtige brein niet naar boven.  Gelukkig maar gebeurde er toen nooit iets ernstigs.

Laat ons even overwippen naar een ander gebouw van de vroegere Rijksnormaalschool.  Dit gebouw hier vooraan aan de kant van de Klaverstraat was de vroegere woonst van de economen.  Tijdens de jaren 1950-1960 en later was die econome Suzanne De Jongh (hopelijk schrijf ik haar naam juist neer!).  Zij had twee zoons waarvan een een zekere Frank Van Rampelberg is, de bekende uitbater van de platen- CD- en DVD-zaak Honky Tonk in het Genthof.  Frank was ooit samensteller van het laatavondradioprogramma Boem Boem op Radio 2, maar daar wil ik het nu eens niet over hebben.  Ik wil het vooral hebben over zijn jeugd in dit gebouw als kind van de toenmalige econome.  Tot het jaar 1968 herinnert Frank zich daar gewoond te hebben.  De school was toen nog uitsluitend een meisjesschool (pas in 1969 werd het een gemengde school), maar veel contact met die meisjes heeft hij eigenlijk niet gehad.  Het waren toen nog andere, strengere tijden natuurlijk, en zelf ging hij naar het atheneum in de St. Clarastraat .  Hij wist natuurlijk wel van de chambrettes boven, ook van de laatstejaars regentessen die op de zolder sliepen langs de kant van de Klaverstraat.  Dat noemde men daar toen 'het Hotel'.  Hij weet ook nog dat er tijdens de weekends slechts een miniem aantal van die studentes in de school verbleven.  Voor de rest waren de schoolpleinen, de grasvelden en de turnzaal tijdens die weekends geliefd speelterrein voor hem, zijn broer en ook voor de kinderen van de conciërge die een ander deel van de school betrokken.

De meest tot de verbeelding sprekende zaal waarin men zich in deze school sportief kan uitleven is en blijft uiteraard deze turnzaal.  Verleden jaar heb ik er al over getoond en geschreven, maar ik kan er blijkbaar niet over zwijgen.  Deze door architect Louis Delacenserie afzonderlijk gebouwde turnzaal is uniek in zijn soort.  De dakbedekking ervan werd nog niet zo danig lang geleden vernieuwd en zo is het gebouw opnieuw een tijdje bestand tegen weer en wind.  De houten dakconstructie binnenin is naar het schijnt een Delacenceriese knipoog naar de 13de eeuwse gebinten van de abdijschuur Ter Doest in Lissewege.

We gaan deze week nog heel de week rondneuzen in wat ik de Rijksnormaalschool noem maar wat tegenwoordig eigenlijk Howest (Hogeschool West-Vlaanderen), afdeling lerarenopleiding heet.  Verleden week strandde ik in de fitnesszaal en vermeldde erbij dat de toestellen binnenkort naar een nieuwe zaal zouden verhuizen.  Dat is zoals u zien kunt ondertussen ook al gebeurd.  Momenteel moeten die toestellen in deze nieuwe ruimte nog de aanwezigheid van computers en hun gebruikers tolereren, maar ook daar zal binnenkort verandering in komen.  Die computers krijgen namelijk hun eigen plek.  De huidige toestand levert mij in alle geval dit contradictorisch fotootje op.  Links de onbeheerde fitnesstoestelllen waarop of waaraan de studenten hun fysieke conditie zouden moeten aanscherpen en rechts de computerschermen waarachter die studenten wél gekluisterd zitten.  Zoek achter deze foto echter geen diepere betekenis.  Het was gewoon een toevallige momentopname.

Na die milimeterspurt van gisteren waarbij de sprinter Marnix het nipt haalde van zijn naaste concurrent zijn we hier aan een nieuwe etappe toe.  Hoe dan ook blijft dit nog altijd de ronde van Brugge, daar stappen we geenszins van af, en dus blijven we nog altijd in het centrum.  Waar precies is dit te zien?  Graag zou ik een bijkomende tip willen geven, maar die slik ik toch maar even in.  Ik wil deze quizvraag moeilijk houden.  Wie weet vindt er iemand deze plek zo al, zonder mijn bijkomende tip.  U kennende zou het me zelfs niet verbazen.

Dit is uniek voor de quizvraag van Bruggeblog.  Nog nooit heeft de fotofinish moeten beslissen wie de uiteindelijke winnaar werd.  Gisterenavond was het dus de primeur.  Tijdens één en dezelfde minuut (exact om 22u21) stoven twee personen de finishlijn voorbij met in hun hand de juiste oplossing.  Helaas voor spqb was de fotofinish onverbiddelijk en die duidde Marnix Knockaert als uiteindelijke winnaar aan.  't Zal dus echt een kwestie van enkele seconden geweest zijn.  Dus sorry hoor SPQB maar de huidige computertechnieken zijn onverbiddellijk.  Wie ook maar één seconde eerder de juiste oplossing instuurt, die is de echte winnaar.  Het verschil tussen winnen en verliezen kan soms heel miniem zijn.  Vraag het maar eens aan Tom Boonen en consorten.
Nu nog een heel kleine toelichting bij de quizvraag.  De stad Brugge gaat blijkbaar prat op dat predikaat 'Unesco Werelderfgoedstad' dat ze opgekleefd kreeg.  De laatste week/weken verschenen plots aan al de belangrijke invalswegen van de binnenstad deze nieuwe borden waardoor men deze erfgoedtitel nog maar eens extra in de verf wou zetten.  Eén van die invalswegen waar dat bord onlangs opdook was dus hier aan de Bloedput (het kruispunt van de Hoefijzerlaan, de Bevrijdingslaan en de Gulden Vlieslaan.  En, ja hoor, links achter dat bord dat wijst naar Knokke-Heist ligt de Pater Damiaanstraat en, ja, rechts is die interieurzaak van die ex-miss België waarvan me nu de naam ontsnapt en waarin vroeger Greenpeace zijn plaatselijke hoofdkwartier had.
Voila, dit gezegd zijnde: op naar de volgende quizvraag en daarna op naar nog wat andere interessante weetjes over ons Brugge.

Dit is het kleurenpalet waarmee E.J. Paprocki doorgaans werkt.  Ondertussen is de kunstenaar opnieuw teruggevlogen naar Chicago.  Dit met een kleine tussenstop in Groot-Brittannië alwaar hij de Midlands ook op doek vereeuwigd heeft.  Zijn Brugse werken liggen momenteel te drogen in Martine Verhaeghes atelier.  Pas in november stuurt zij ze hem op.  Heeft u al de prijzen van zijn werken gezien?  Met enkele duizenden dollars komt u niet toe om er eentje van in uw bezit te krijgen.  Kwaliteit heeft nu eenmaal zijn prijs.
Nog even dit: al de foto's over deze Paprocki en de Baranovs komen van Martine.  Met uitzondering van één: die is van Marc Willems.

Hetzelfde deed Eugene met zijn werk van het Minnewater en het Minnewaterkasteel.  Nog eens even nagenieten.  Ook nam hij nog vlug een fotootje vanaf deze kant met zijn digitaal cameraatje.  Wie weet zit er op die manier thuis in Chicago nog een nieuw werk aan te komen!  Wist Eugene veel van de huidige 'troubles' rond dit Minnewaterkasteel en zijn terras.  Van de brug af gezien (of zoals hier vanaf het sashuis) oogt alles eigenlijk allercharmantst als altijd.  De waarheid is natuurlijk eventjes anders.

Nog even nagenieten op deze 'schilderachtige' plek in hartje Brugge.  Het nog natte kunstwerk hangend op de rug.

Dit werd dan het uiteindelijke resultaat.

... en dit is wat 's mans visie op de Steenhouwersdijk en de Blinde Ezelbrug moet worden.

Eerst de officiële website van deze kunstenaar meegeven, die vindt u hier.  En nu gaan we eens kijken hoe hij tewerk gaat.  Meestal vertrekt hij vanuit één basiskleur.  Dit is bijvoorbeeld wat het Minnewater en het Minnewaterkasteel moet worden.

Wat die Baranovs betreft: het was Martine Verhaeghe, zelf kunstenares en vooral aquarelliste, die hen in Brugge de afgelopen week opmerkte.  Eerst wist zij niet wie zij waren, maar dankzij haar contacten met een andere Amerikaanse kunstenaar (Eugene J. Paprocki) die tijdens diezelfde periode bij haar gedurende een drietal dagen op visite was,  weten we nu dat het de Baranovs waren.  Of hoe de wereld werkelijk klein kan zijn.  Een kunstenaar uit Chicago die vertrouwd is met de werken van collega's die momenteel resideren in Californië, de Baranovs, wel, hij streek met hen nagenoeg terzelfder tijd en onafgesproken in ons Brugge neer.
Dat deze E.J. Paprocki niet de eerste de beste is, zal spoedig blijken.
Eerst even vertellen hoe Martine met hem bevriend geraakte.  Bij een eerste bezoek van Paprocki aan ons Brugge, dat was in 2005, stapte hij de tentoonstelling van Martine binnen en was onder de indruk van haar werk.  Zij geraakten zoals dat heet aan de babbel en sindsdien bleven zij contact houden.  Onlangs was Paprocki dus opnieuw in ons land en zijn driedaags bezoek aan Brugge greep hij uiteraard aan om ter plekke enkele schitterende werken uit zijn mouw te schudden.

Deze quizvraag is er gewoon voor de aardigheid.  Iedereen die zich geroepen voelt mag meedoen, onder zijn of haar echte naam of eventueel onder een pseudoniem.  Dat is allemaal geen probleem.  Deze quizvraag heeft dan ook geen spelregels.  Toch vraag ik aan iedereen om zo fair te zijn om per foto die ik plaats slechts één antwoord in te dienen.  Dit om iedereen evenveel en gelijke kansen te geven.  Mag ik daarom Willy uit Tilburg zachtjes op de vingers tikken.  Slechts één antwoord per geplaatste foto a.u.b.
In alle geval is de plek nog altijd niet gevonden.  Daarom krijgt u vanaf nu tot morgenavond een tweede kans.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?