over kleuren en smaken...

Dit wapen was het onderwerp van de laatste quizvraag.  Deze omlijsting dateert uit 1770 maar het wapen van de cisterciënzerinnenorde Spermalie (ook wel Nieuw Jeruzalem geheten) bestond al eerder.  Deze orde had al sinds 1241-1244 hun vaste stek in Sijsele, maar door de godsdiensttroebelen zochten zij (net zoals andere kloosterorden in die tijd) vanaf 1578 hun toevlucht binnen de Brugse stadsmuren.  Pas vanaf 1600 vonden zij hier in het voormalige refugium van de Duinenabdij hun definitief onderkomen.  Definitief?  Wat heet definitief?  Op het einde van de 18de eeuw was er namelijk de Franse revolutie en die revolutie overheerste in die tijd ook onze contreien.  Menige kerk- en kloostergemeenschap werd in die periode door de Fransen koudweg opgeheven, ja zelfs vernield.  Ook deze cisterciënzerinnenorde hield toen in Brugge op met bestaan.  Maar wat de Fransen in die korte periode ook aangericht hebben, de benaming "Spermalie" blijft op deze plek ondanks alles nu nog altijd voortbestaan.

Met een onderbreking van één quizvraag is het opnieuw Chris Weymeis die de fotovraag op Bruggeblog perfect en als eerste wist op te lossen.  Ik toonde inderdaad een detail van het wapen van Spermalie (1631) die te zien is boven een der ingangen tot het domein.  En die ingang bevindt zich in de Snaggaardstraat.  Een summiere uitleg over Spermalie en  zijn ontstaan en enkele foto's van de gevels in de Snaggaardstraat vindt u hier bij de uitstekende site Belgiumview.  Ik wil toch nog even aanstippen dat Spermalie tegenwoordig, naast een doven- en blindenschool, ook een gerenommeerde hotelschool geworden is (vraag het maar eens aan ons koningshuis!).  En ook kinderen met een zekere leerachterstand kunnen hier bij Spermalie tegenwoordig terecht.

Een weekje geleden plaatste ik deze foto.  Roland Rotsaert had namelijk graag geweten wat die mast op de achtergrond tussen het Belfort en de Onze-Lieve-Vrouwekerk wel voorstelde.  De foto dateert van de jaren '30 van de vorige eeuw.  Aangezien ik in het verleden al gemerkt heb dat dit blog veel mensen bereikt die iets afweten van Brugges verleden, kon het zeker niet kwaad om eens te kijken op iemand van u antwoorden kon.  En kijk, exact een week later viel (hoogst waarschijnlijk) het correcte antwoord onder de vorm van een e-mail mijn mailbox binnen.
Daniel Saelens schreef:
"De mast heeft alles te maken met de oude R.T.T. Er stond in Brugge in de jaren dertig/veertig een hoge mast, die zorgde voor de verbinding van de lokale kabels op het grondgebied van Brugge Centrum. Ook op een oude foto, genomen vanop het Belvedère op de hoekvan 't Zand en de Smedenstraat, kan je naast het Belfort deze mast ook zien staan.
Later zijn deze masten vervangen door de grijze kabelverdeelkasten die her en der in het straatbeeld opdoken, en die de verbinding maakten tussen de lokale kabel en de verspreidingskabels naar de huizen toe."
Ziezo.  Hiermee staan we al een stap verder.  Vraag is natuurlijk: waar stond die mast?  Ergens in de Oude Burg? De Dijver?

Vroeger behoorde ik tot de klasse der uitgaanstypes.  Dat was dan wel in een vorig leven.  In mijn huidig leven dweil ik de Brugse straten overdag af en diezelfde taak laat ik vanaf 's avonds wanneer het donker wordt het liefst aan andere, jongere exemplaren over.  Slechts nu en dan herval ik even in mijn vroegere taak van nachtbraken.  Gisteren was dat het geval.  Ik wilde namelijk mijn oude buddy van weleer opnieuw virtuoos aan het werk zien.  Ik heb het over Richard Thompson.  Niet de schrijver van boeken, wel de schrijver en de zanger van onvergetelijke songs die nooit de hitparade halen.  Ook de gitarist die verleden jaar in het toonaangevende Rolling Stone als 19de beste gitarist ooit gecatalogeerd werd, iets wat ik een schromelijke onderschatting vond, want volgens mij moet hij staan op plaats nummer twee, net onder de ongenaakbare en allang morsdode Jimi Hendrix. 
Gisteren was Richard Thompson dus voor de derde keer in Brugge te gast waarbij hij voor een tweede keer de stadsschouwburg in rep en roer zette.  De vorige keer deed hij dat solo in verband met 'Klinkers', nu deed hij het met verve nog eens dubbel en dik over met zijn recent opgerichte Richard Thompson Band. 
O ja, er was ook nog een voorprogramma en daarover kunnen we kort zijn: het was namelijk kort en toonde ons in die korte tijdsspanne toch een beeld van een zangeres met een dieppersoonlijke stem, geworteld in Amerikaanse tradities.  Ik heb het over Diana Jones.
Na de pause waarin ik nog maar eens het mooie foyer van onze stadschouwburg  bewonderen mocht was het dus aan Richard en zijn kompanen om twee uur lang 'sjette te geven'.  En dat deden ze ook.  Als fervente fan vond dit een van zijn beste concerten die ik ooit meemaakte.  Toch miste ik bij momenten heel hard bij vertolkingen van bepaalde (oudere) nummers een vrouwelijke stem à la Linda Thompson of Christine Collister in de refreinen.  En ook een tweede elektrische gitaar zoals die van een Clive Gregson was soms ook wel gewenst.
Ach, het blijft vitten, want ook nu nog, 24 uur na de feiten, blijf ik met koude rillingen achter.  De manier waarop Richard Tompson bijvoorbeeld het nummer "Dad's gonne kill me" (gaat over Bagdad trouwens) beëindigde, die jankende gitaarsolo's die aan oorlog en angst en verderf en paniek refereren, wel, dat deed me denken aan Jimi Hendrix manier van oorlog in zijn gitaarspel brengen, maar dit was weer iets anders, weer iets aparts, weer iets typisch Richard Tompsons'.
Tot slot nog een kleine vingerwijzing naar Moon Art Gallery.  Ik vind het jammer dat iemand (EFW) denkt over 'mijn' Richard Thompson een pracht van een commentaarstukje op MAG geschreven te hebben maar plots gaat hij plat op zijn buik als hij het heeft over enkele songs waarover hij denkt dat 'den Richard' een afrekening wil maken met zijn ex Linda Thompson.  Ach kom, wat denkt EFW wel: beiden zijn nu al 30 jaar uiteen en ze hebben elk hun eigen leven verder opgebouwd die ze wederzijds respecteren.  Dat respect gaat zelfs zo ver dat voor het derde soloalbum van Linda Thompson, Versatile Heart, dat in dit jaar 2007 uitgebracht werd, Richard vrijwel belangeloos meegewerkt heeft.
Het is EFW blijkbaar ontgaan dat Richard Thompson al meermaals in interviews verteld heeft dat zijn songteksten al lang niet meer over hemzelf gaan, want dat hij dan al decennia geleden uitverteld zou zijn.  Daarom ook dat ik de reactie op Moon Art Gallery van Koen de Brabander zo simpel vind. ("Persoonlijk vond ik de songs erg mager").  Beste Koen: weet dat elke song van Richard Thompson een oorsprong heeft vanuit de Britse songcultuur en dat daar bovenop elke song zoniet dubbel-, maar dan zeker driedubbelgelaagd is.  "Magere songs!" Ach, laat me niet lachen.  "Ik voel me Oh la la le le ", K3-gewijs, dàt is een magere song omdat zo'n liedje van nergens komt en nergens heen gaat.  Zeg zoiets nooit, neen nooit over een Richard Thompson song of ik maak u persoonlijk af met mijn eigen Thompson gun.  Zeg dat ik het gezegd heb.

Plek nummer 230 in hartje Brugge.  Herkent u het?

Ik weet dat u nieuwsgierig bent en daarom gun ik u met plezier dit kijkje binnenin douchecel nummer 3. 

Boven de turnzaal bevinden zich de kleedhokjes, dat heeft u daarstraks gezien.  Maar beneden, onder die turnzaal bevinden zich deze douchecellen met rechts het rijtje bidets, de voetbaden.  Er was ooit een tijd dat bidets belangrijk geacht werden, ook in het eigen huis.  Nu maakt de aanblik van zoiets ons enkel maar nostalgisch.
Eén waarschuwing nog: past op als u verder stapt want er werd juist gekuist en de vloer ligt er nog een beetje nat bij.

In de turnzaal boven, onder het dakgebinte, bevinden zich langs weerszijden deze authentieke kleedhokjes.  De school diende in de jaren '60 van vorige eeuw als decor voor de cultfilm 'De man die zijn haar kort liet knippen'.  Herkent u op dit fragment uit de film naast de verleden jaar overleden Senne Rouffaer ook deze kleedhokjes? 
Ondertussen heeft de school en de turnzaal in het bijzonder al meermaals als decor gediend voor TV-afleveringen, voor Aspe bijvoorbeeld.

We zijn nog altijd bij een der best bewaarde geheimen van Brugge: de oude turnzaal van Howest (de vroegere rijksnormaalschool) in de Sint-Jorisstraat.  Louis Delancenserie, een der weinige architecten die zonder overdrijven zijn stempel op het hedendaagse uitzicht van ons Brugge gedrukt heeft, heeft op het einde van de 19de eeuw én school én turnzaal ontworpen.   Vooral die turnzaal is merkwaardig en uniek.  De houten dakconstructie bijvoorbeeld is hoogst waarschijnlijk een knipoogje naar de 13de eeuwse gebinten van de abdijschuur Ter Doest in Lissewege.

Ik lSeniorenNet.be - de startpagina voor senioren: de actieve 50-plussersaat u niet langer meer in het ongewisse.  Het is (zoals Willy en Marc vermoedden) op het grote binnenplein van het begijnhof dat deze poes zat.  Maar het is Willy die nipt als eerste het juiste antwoord gaf.  Excusueert u mij, maar vanavond trek ik er eventjes tussenuit.  Vanavond is er dan ook geen nieuwe quizvraag.  Die komt er pas morgen aan.
Nu ga ik alleen nog een half uurtje bloggen ivm de Rijksnormaalschool, want het laatste woord en fotootje is daar nog lang niet over gezegd en getoond.

Kijk, elk heeft zo zijn interessesferen en weet u wat ik nog het leukste aan deze quiz vindt?  Welnu, precies het feit dat ik, door vooral regelmatig van onderwerp af te wisselen, heel goed uit uw antwoorden deduceren kan wie waarin vooral gespecialiseerd is. 
Vandaag toon ik een poes.  Het is aan u om te weten of te raden waar in het centrum van Brugge ik deze poes onlangs gefotografeerd heb.  Awel, met deze foto richt ik me dus duidelijk tot de poezenspotters van onze stad.  (Begrijp me a.u.b. niet verkeerd.  Met poezenspotters bedoel ik natuurlijk niet personen die katten willen ridiculiseren, maar wel personen die poezen 'spotten' (van het Engelse werkwoord "to spot").  Mensen die ze opmerken dus, ontdekken)

Dit is het huis langs de Steenstraat, meer bepaald het huis Steenstraat 20.  Het detail van de vorige en eerste foto van dit huis werd onmiddellijk herkend door Chris Weymeis.  Dit is inderdaad het huis 'in Slijpe' en het huis werd in 1716 grondig verbouwd.  Vandaar uiteraard de verheven cijfers 17 links en 16 rechts.  De gevel zoals we die nu zien is in zogenaamde 'classicerende barokstijl'.  Nog even aanstippen dat beneden het gelijkvloers en de entresol pas in 1956 gereconstrueerd werd naar de toestand die het huis oorspronkelijk had.  Maar aangezien dit de Steenstraat is, een der dure winkelstraten die niet voor niets opgenomen is in het spel Monopoly, wordt die begane grond met het entresol totaal ingepalmd door rekken en kasten waarin of waaraan de kleren van het filiaal van Esprit liggen of hangen.
Het blijft natuurlijk een saai cliché, maar was ik uitgegaan van een detail van daar beneden, dan had Chris hoogst waarschijnlijk niet gewonnen, en ook geen van de andere mannen die azen op een overwinning bij de quiz van Bruggeblog, maar wel een dame.  Vroeg of laat zal ik dat eens proefondervindelijk uittesten.  Wedden dat ik gelijk zal hebben?

Frank Van Rampelberg (van de Honky Tonk) vond tijdens mijn gesprek afgelopen week met hem dat zijn jeugd eigenlijk niet anders verliep dan de jeugd van gelijk wie anders hier in Brugge.  Dat hij enkele van zijn eigen jeugdjaren op dit domein van de Rijksnormaalschool gesleten heeft omdat zijn moeder daar toevallig econome was, wel, wat was daar dan volgens hem zo speciaals aan?  Maar gaandeweg ons gesprek kwam er toch nog het een en ander bij deze thans gezapige bluesman naar boven borrelen.  Zo bijvoorbeeld het feit dat de liefde voor muziek er bij hem van jongsaf aan in zat en dat hij bijvoorbeeld in deze school zijn eerste stappen als een soort van deejay zetten kon op dansavonden.  Plots herinnerde hij zich ook de stunts die hij en zijn broer, samen met die andere kinderen van de conciërge uithaalde hier in de turnzaal.  Dat gebeurde tijdens de weekends toen niemand (blijkbaar ook moeder niet) toezicht op hen had.  U ziet die koorden?  Normaal gezien hangen die over heel de breedte van de turnzaal.  Wel, Frank en zijn kompanen vonden er niets beters op dan vanaf de balustrade boven naar die koorden te springen, liefst zo ver mogelijk, het liefst drie koorden ver.  Dat zij zich op die manier levensgevaarlijk te pletter konden storten op dit parket, dat borrelde indertijd in hun branieachtige brein niet naar boven.  Gelukkig maar gebeurde er toen nooit iets ernstigs.

Laat ons even overwippen naar een ander gebouw van de vroegere Rijksnormaalschool.  Dit gebouw hier vooraan aan de kant van de Klaverstraat was de vroegere woonst van de economen.  Tijdens de jaren 1950-1960 en later was die econome Suzanne De Jongh (hopelijk schrijf ik haar naam juist neer!).  Zij had twee zoons waarvan een een zekere Frank Van Rampelberg is, de bekende uitbater van de platen- CD- en DVD-zaak Honky Tonk in het Genthof.  Frank was ooit samensteller van het laatavondradioprogramma Boem Boem op Radio 2, maar daar wil ik het nu eens niet over hebben.  Ik wil het vooral hebben over zijn jeugd in dit gebouw als kind van de toenmalige econome.  Tot het jaar 1968 herinnert Frank zich daar gewoond te hebben.  De school was toen nog uitsluitend een meisjesschool (pas in 1969 werd het een gemengde school), maar veel contact met die meisjes heeft hij eigenlijk niet gehad.  Het waren toen nog andere, strengere tijden natuurlijk, en zelf ging hij naar het atheneum in de St. Clarastraat .  Hij wist natuurlijk wel van de chambrettes boven, ook van de laatstejaars regentessen die op de zolder sliepen langs de kant van de Klaverstraat.  Dat noemde men daar toen 'het Hotel'.  Hij weet ook nog dat er tijdens de weekends slechts een miniem aantal van die studentes in de school verbleven.  Voor de rest waren de schoolpleinen, de grasvelden en de turnzaal tijdens die weekends geliefd speelterrein voor hem, zijn broer en ook voor de kinderen van de conciërge die een ander deel van de school betrokken.

De meest tot de verbeelding sprekende zaal waarin men zich in deze school sportief kan uitleven is en blijft uiteraard deze turnzaal.  Verleden jaar heb ik er al over getoond en geschreven, maar ik kan er blijkbaar niet over zwijgen.  Deze door architect Louis Delacenserie afzonderlijk gebouwde turnzaal is uniek in zijn soort.  De dakbedekking ervan werd nog niet zo danig lang geleden vernieuwd en zo is het gebouw opnieuw een tijdje bestand tegen weer en wind.  De houten dakconstructie binnenin is naar het schijnt een Delacenceriese knipoog naar de 13de eeuwse gebinten van de abdijschuur Ter Doest in Lissewege.

We gaan deze week nog heel de week rondneuzen in wat ik de Rijksnormaalschool noem maar wat tegenwoordig eigenlijk Howest (Hogeschool West-Vlaanderen), afdeling lerarenopleiding heet.  Verleden week strandde ik in de fitnesszaal en vermeldde erbij dat de toestellen binnenkort naar een nieuwe zaal zouden verhuizen.  Dat is zoals u zien kunt ondertussen ook al gebeurd.  Momenteel moeten die toestellen in deze nieuwe ruimte nog de aanwezigheid van computers en hun gebruikers tolereren, maar ook daar zal binnenkort verandering in komen.  Die computers krijgen namelijk hun eigen plek.  De huidige toestand levert mij in alle geval dit contradictorisch fotootje op.  Links de onbeheerde fitnesstoestelllen waarop of waaraan de studenten hun fysieke conditie zouden moeten aanscherpen en rechts de computerschermen waarachter die studenten wél gekluisterd zitten.  Zoek achter deze foto echter geen diepere betekenis.  Het was gewoon een toevallige momentopname.

Na die milimeterspurt van gisteren waarbij de sprinter Marnix het nipt haalde van zijn naaste concurrent zijn we hier aan een nieuwe etappe toe.  Hoe dan ook blijft dit nog altijd de ronde van Brugge, daar stappen we geenszins van af, en dus blijven we nog altijd in het centrum.  Waar precies is dit te zien?  Graag zou ik een bijkomende tip willen geven, maar die slik ik toch maar even in.  Ik wil deze quizvraag moeilijk houden.  Wie weet vindt er iemand deze plek zo al, zonder mijn bijkomende tip.  U kennende zou het me zelfs niet verbazen.

Dit is uniek voor de quizvraag van Bruggeblog.  Nog nooit heeft de fotofinish moeten beslissen wie de uiteindelijke winnaar werd.  Gisterenavond was het dus de primeur.  Tijdens één en dezelfde minuut (exact om 22u21) stoven twee personen de finishlijn voorbij met in hun hand de juiste oplossing.  Helaas voor spqb was de fotofinish onverbiddelijk en die duidde Marnix Knockaert als uiteindelijke winnaar aan.  't Zal dus echt een kwestie van enkele seconden geweest zijn.  Dus sorry hoor SPQB maar de huidige computertechnieken zijn onverbiddellijk.  Wie ook maar één seconde eerder de juiste oplossing instuurt, die is de echte winnaar.  Het verschil tussen winnen en verliezen kan soms heel miniem zijn.  Vraag het maar eens aan Tom Boonen en consorten.
Nu nog een heel kleine toelichting bij de quizvraag.  De stad Brugge gaat blijkbaar prat op dat predikaat 'Unesco Werelderfgoedstad' dat ze opgekleefd kreeg.  De laatste week/weken verschenen plots aan al de belangrijke invalswegen van de binnenstad deze nieuwe borden waardoor men deze erfgoedtitel nog maar eens extra in de verf wou zetten.  Eén van die invalswegen waar dat bord onlangs opdook was dus hier aan de Bloedput (het kruispunt van de Hoefijzerlaan, de Bevrijdingslaan en de Gulden Vlieslaan.  En, ja hoor, links achter dat bord dat wijst naar Knokke-Heist ligt de Pater Damiaanstraat en, ja, rechts is die interieurzaak van die ex-miss België waarvan me nu de naam ontsnapt en waarin vroeger Greenpeace zijn plaatselijke hoofdkwartier had.
Voila, dit gezegd zijnde: op naar de volgende quizvraag en daarna op naar nog wat andere interessante weetjes over ons Brugge.

Dit is het kleurenpalet waarmee E.J. Paprocki doorgaans werkt.  Ondertussen is de kunstenaar opnieuw teruggevlogen naar Chicago.  Dit met een kleine tussenstop in Groot-Brittannië alwaar hij de Midlands ook op doek vereeuwigd heeft.  Zijn Brugse werken liggen momenteel te drogen in Martine Verhaeghes atelier.  Pas in november stuurt zij ze hem op.  Heeft u al de prijzen van zijn werken gezien?  Met enkele duizenden dollars komt u niet toe om er eentje van in uw bezit te krijgen.  Kwaliteit heeft nu eenmaal zijn prijs.
Nog even dit: al de foto's over deze Paprocki en de Baranovs komen van Martine.  Met uitzondering van één: die is van Marc Willems.