ongezien in Brugge

Regelmatig wandel ik doorheen de Colettijnenstraat.  Groot was mijn verbazing vandaag 19 februari om er nog deze late kerstboom aan te treffen.

Voor de liefhebbers.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Terug van eigenlijk nooit weg geweest heb ik leuk nieuws voor u: we hebben een nieuwe winnaar en het is iemand die aan deze quiz nog nooit meegedaan heeft.     TBR was het nochtans niet helemaal zeker, maar dat oortje bevindt zich wel degelijk boven de bel van deze witte deur in de Kastanjeboomstraat.  Proficiat aan Tom en daarnaast een welgemeend dankje aan Martine Verhaeghe van wie het idee en de eerste twee foto's voor deze quizvraag kwamen.  Deze foto om de plek te situeren komt dan weer van mijzelf en het is een avondfoto.  Kan moeilijk ook anders.  Tijdens de week staan er op deze plek overdag altijd twee dezelfde bestelwagens geparkeerd voortdurend ons zicht te belemmeren!  Zo zonder die bestelwagens valt het pas op dat dit gedeelte van de Kastanjeboomstraat een serieus hoogteverschil kent.  Wie durft er nu nog beweren dat Brugge een van die steden is van 'mon plat pays qui est le mien'?
Op naar de volgende quizvraag aub!

De kaars van Bruggeblog brandt de laatste tijd op een laag pitje.  Geen nood: binnenkort wakker ik het vuur weer aan en van dan af voorzie ik u opnieuw van spetterende vonken en druipend kaarsenvet.  Ondertussen kunt u uw hersenen nog eens breken op de lopende fotovraag.  Waar in het centrum van Brugge valt dit te zien?  Het huisnummer krijgt u gelijk, de straatnaam natuurlijk nog niet, en het is eigenlijk doodjammer dat er geen letter bij dit huisnummer staat die deze wijk van Brugges zestendelen aanduiden kan.  Let vooral niet alleen op het oor, maar ook op de deurknop.  Details vertellen dikwijls meer dan het geheel.

Bijna geen zuchtje wind, een pracht van een temperatuur en iedereen die blij is!  Wat  kan men nog meer wensen?  Toch voelt dit vreemd, heel vreemd aan.
Kijk, ik moet het eindelijk eens kwijt.  In mijn vorig leven was ik postbode.  Toen ik begon in 1978 waren de winters koud en guur en de kleren van een postbode totaal niet bestand daartegen.  Die eerste winters heb ik me dikwijls lopen afvragen wat ik in godsnaam in dat kloteweer aan het doen was voor dat schamele loon dat ik toen kreeg.  Pas sinds 2003, 25 jaar later, kreeg een postbode eindelijk de nodige kleding die genoeg bestand was tegen kletterende regen en de winterse temperaturen ver beneden nul.  Bizar genoeg heeft een postbode sindsdien alleen nog die regenkledij nodig.  De winterkledij hangt in zijn kleerkast al jaren werkeloos te hangen.  Winters zijn geen winters meer, ook niet voor een onderbetaalde postbode.

Eindelijk, al spurtend aangekomen op de binnenkoer van het Belfort, zag ik enkel nog dit kranig oude dametje.  Zij stopte het ballonnetje vriendelijk in mijn handen, maar het bijbehorende chocolaatje in haar mond ...
Het leven kan soms verschrikkelijk hard zijn voor iemand als ik, grandioos geklopt door dit vrouwtje.

Van Flater gesproken: gisteren heb ik er een van formaat begaan.  Volgens berichtgevingen in o.a. Het Nieuwsblad wist ik dat men gisteren zaterdagmorgen, tussen half elf en elf uur ballons vanaf de Halletoren uitgooien zou.  Aan die ballons zouden 'Brugsche Swaentjes', pralines hangen.  Ikzelf stelde me strategisch op op de Markt voor de Halletoren en wachtte geduldig af, niet voor zo'n swaentje maar om minstens een mooie foto te maken.  Om tien voor elf had ik nog altijd niks van dat zwaantjesgooien gemerkt, maar ik hoorde plots geknal vanuit de gang naar de binnenkoer van het belfort.  Die opeenvolgende knallen zorgden in mijn hersenen plots voor een aha-erlebnis.  Ach stommerik die ik was: niet langs de voorkant werden die knalgele ballonnen met daaraan lekkernijen uitgeworpen, maar wel degelijk langs de kant van de binnenkoer!   Stom, stom, stom van mij, want had men het langs de voorkant gedaan, dan had men zeker de straat moeten afsluiten want een mens die grist en grijpt naar zo'n stomme ballon is even het noorden kwijt en loopt gegarandeerd onder een auto.

Zitten er misschien lettervreters tussen de chocolade-eters?  Geduldig in de rij wachten om binnen te mogen voor de chocolademarkt die dit weekend doorging, dat is natuurlijk moeilijkheden zoeken met zo'n verleidelijk exemplaar neergepoot vlak voor de wachtende mens, smachtend naar veel, heel veel choco-nieuws.

foto: Flater

Waar in Brugge is dit te zien?  Wie als eerste correct antwoordt mag gratis dat chocoladen hartje meenemen dat zich bevindt in dat wagentje dat zich dezer dagen ophoudt voor de Garemijnzaal van het Belfort.  Persoonlijk afhalen aub.  O ja, deze quizvraag beperkt zich, net als alle 272 voorgaande en alle duizenden volgende, uitsluitend tot de binnenstad.  Zoekt u het dus echt niet te ver: waar in het centrum van Brugge is dit te zien.

Brugge is meer en meer een chocoladen huisje aan het worden.  Hoeveel winkels die zich specialiseren in chocolade en chocoladeproducten bevat onze stad tegenwoordig?  Het antwoord is simpel: hoe langer hoe meer.  Daar is totaal niks mis mee, want sommige van die uitbaters en hun producten behoren helemaal tot de wereldtop, maar mag Brugge ook nog iets meer dan snoepwaarde hebben?  Dezer dagen blijkbaar niet.  Valentijn nadert en de hartjesvormen springen ons alom in het oog, niet in het minst de chocoladehartjes, en dit hier zou naar het schijnt het grootste en zwaarste ooit ter wereld zijn.  Bekijken mag, maar aanraken niet...  Waar heb ik dat nog gehoord?

Voor zover ik het goed voorheb is dit quizvraag 273, mocht ik onderweg ergens misteld hebben (en dat is blijkbaar zo): excuses daarvoor, maar die telling is natuurlijk niet het belangrijkste.  Het belangrijkste is dat u (ja: U, U daar achter uw PC!) eindelijk deze fotovraag als eerste en enige correct oplost.  De vraag is zo simpel als altijd: waar in het centrum van Brugge is dit voor iedereen te zien?
Wel, waar is dit?  Wie als eerste correct antwoordt verdient totaal niks behalve veel respect van alle andere Bruggebloglezers want als u hier als winnaar uitkomt, dan moogt u zich tenminste voor een of enkele dagen als dé beste Bruggekenner bestempelen.

Jos (Jos01) schreef dit als antwoord:
"Even proberen... Bord langs de ringvaart ter hoogte van de Bargeweg (of directe omgeving) die aanduidt dat boten daar niet mogen 'parkeren'. Bord hangt niet meer helemaal zoals het hoort, m.a.w. is 180° gedraaid, zodat het niet meer zichtbaar is voor de boten, maar wel voor iedereen die daar niet over het water passeert. Vandaar dat die P dan ook omgekeerd hangt."
Helemaal correct Jos, maar er is één probleem: langsheen de reling die de Bargeweg van het water scheidt hangen TWEE van die borden omgekeerd en aftands te zijn.  Welke van die twee toonde ik?  Maar uiteraard keur ik Jos zijn antwoord goed.  Het bord dat we zochten hangt hier en er hangt een bijna identiek bord op z'n kop meer in de nabijheid van de Katelijnestraat.  Mag ik dit kunst noemen?  Ja, ik mag dit kunst noemen want dit bord, samen met zijn collega iets verderop heeft totaal geen praktische waarde meer maar het is uiteindelijk daardoor artistiek geworden, vooral door de inwerking van weer en wind erop en het compleet verliezen van zijn ophangingselementen bovenaan!  Op deze manier zijn deze twee borden een statement geworden, een stilzwijgend maar kunstzinnig protest tegen de alsmaar stijgende verbodsmaatregelen in onze maatschappij.  Misschien is het precies daarom dat men die twee borden uiteindelijk laat hangen waar ze hangen?!?  Ach, ... ik gok maar wat.  In alle geval: proficiat Jos voor het geven van de juiste oplossing!

Chris Weymeis was de eerste en voorlopig de enige die gokte op deze plek in Brugge.  Gelijk heeft hij als hij hier iets artistieks achter zoekt, maar wat we te zien krijgen was van oorsprong helemààl niet als iets artistieks bedoeld, maar het is het volgens mij ondertussen wel geworden.  Het is moderne kunst geworden en daarom laat men het misschien wel hangen in ons Brugge.  Een andere reden zou ik er echt niet voor kunnen bedenken.  Of misschien dat alleen ik dit zie en helaas niemand anders?
Awel, weet u nu precies waar dit te zien is?  Het Arentshof of Arentshuis kunt u ondertussen al schrappen, daar is dit niet te zien.  En laat u vooral niet intimideren door de kennis van Chris.  Ook hij ziet lang niet alles wat er in Brugge te zien is.

Zoals Chris voorspelde zijn we toe aan een nieuwe fotovraag.  Die foto is altijd verschillend, maar de vraag blijft steeds dezelfde: waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Dit is de gevel van het huis dat we voor quizvraag 271 zochten.  Voor wie de Ontvangersstraat niet helemaal kent, dat is net om de hoek waar eind volgende maand het vijfsterrenhotel The Dukes Palace in het voormalige Prinsenhof opengaat.  Waarom moest nu zonodig weer een Engelstalige benaming voor dat hotel?  Eerst en vooral omdat de benaming Hotel Prinsenhof al bestaat, gelegen in de Ontvangersstraat, maar ook omdat het hotel behoort tot een belangrijke internationale keten.
Maar ik dwaal af.  Ik had het over het huis Ontvangersstraat 22.  De gevelstenen zijn niet zo goed leesbaar meer maar kijk, er staat wat er staat: "'t Onze Vrouwtje, herbouwd in 1957, anno MDC"!  Waarom het huis 't Onze Vrouwtje noemt, daar zal dit 18de eeuwse Madonnabeeld dat staat in de nis op de hoek van hetzelfde huis met de Moerstraat waarschijnlijk veel mee te maken hebben.  Omtrent 1920 werd het beeld trouwens eens uit zijn nis gehaald maar na heftig protest wijselijk teruggeplaatst.  Naar het schijnt was er rond 1730 al een Broederschap van "'t Lieve Vrouwtje in de Moerstrate".

Chris Weymeis heeft gelijk dat ik na zijn antwoord opnieuw zoeken moet naar een nieuwe quizvraag, want het is ronduit verbluffend hoe hij met dat kleine beetje informatie opnieuw de oplossing vond.  Dit is dus, zoal hij schrijft, te zien aan de gevel van het huis Ontvangersstraat 22.

Die luifel aan het Vestibuleplein leek me altijd al veel te groot geschapen te zijn, buiten alle proporties, en nu, wanneer er totaal niemand gebruik van maakt, vind ik dat natuurlijk nog meer.

Het Vestibuleplein: idem dito.  Leeg tijdens meer dan de helft van de dag.  Ik klaag niet hoor!  Zo zonder al die toeristen zie ik dit plein en de brug ook eens graag.  En op die manier kan ik eens op mijn gemak dat kantpatroon bestuderen dat men op de grond aangebracht heeft door de simpele combinatie van partijen kasseien met daartussenin grintstroken.

Maar zelfs de Bruggelingen laten zich de helft van de tijd in hun (binnen-) stad niet zien.  Dit is er eentje van gisteren op het middaguur.  Geen kat te zien dus, laat staan een toerist ... of een Bruggeling!  En dit is nochtans een fel bewandeld en befietst pad.  Nou ja, IK was er tenminste, maar aangezien ikzelf aan het fotograferen sloeg (en àchter de camera stond) paste ik moeilijk in deze foto.