op stap met Mieltje (deel 5)

 Op de vorige foto kunt u zien dat Mieltje Pauwels wees naar dit gedeelte van het Engels klooster waar onze beroemde priester-dichter Guido Gezelle overleden is.  Hij overleed heel waarschijnlijk in deze kamer waarvan vandaag de rolluiken neergelaten zijn.

Mieltje is geboren op 22 december 1918 in deze Carmersstraat. Centraal gelegen in de straat, en ook een der meest merkwaardige herkenningspunten ervan, is natuurlijk dit Engels klooster.  Volgens Mieltje kwamen in zijn jeugd hier Engelsen op verlof.  Ze kwamen toe per koets en de jongeren van de wijk schreeuwden hen iets toe als "sirs, sous" waarna die Engelsen voor hen centen op de grond wierpen.  Recht tegenover dit klooster woonde in die tijd Mieltjes nonkel Leon.  Nonkel Leon was lantaarnaansteker van beroep.  Daarvoor moest hij elke ochtend vroeg op om vanaf 6 uur 's ochtends overal de gaslantaarns in de stad te doven.  's Avonds laat was het dan weer nonkel Leons werk om die gaslantaarns aan te steken.

 Dit wordt genieten.  Ons Brugge, gezien vanuit de lucht, exact zoals het vandaag was: effenaf prachtig!  Dat dit een heel actuele foto is kunt u o.a. afleiden uit de aanwezigheid van de Meifoor op 't Zand waarbij u bijna kraam voor kraam van bovenaf herkennen kunt.  En jaah, ze staan precies opgesteld zoals ze er dit jaar bij staan!  Let eventjes op als u doorklikt naar de grotere foto.  Omdat dit zo uniek is heb ik niks willen afdoen aan de kwaliteit en dus kan het voor niet-breedbandsurfers een tijdje duren vooraleer de foto in al zijn glorie gedownload en bekeken kan worden.

Deze foto kwam tot stand dankzij Weathercam en Jeugdherberg Herdersbrug.

Een ongeluk komt zelden alleen.  Deze week was ik al anderhalve dag afgesloten van de buitenwereld en nu blijkt tot overmaat van ramp mijn boekje met notities zoekgeraakt te zijn.  Het boekje waarin ik zo goed en zo kwaad als kon Mieltje Pauwels waterval van uitleg over het Brugge uit zijn jeugd neergepend heb.  Geen nood: morgen bij klaarlichte dag vind ik mijn notitieboekje heel zeker terug, maar voorlopig blijft het bij een stuntelig 'tasten in het duister'.  Waar ligt dat verdomde boekje nu toch?
Gelukkig was ook Carlos mee en ook hij heeft notities genomen, dus hij kan eventueel bijsturen waar ik Mieltjes woorden verkeerd geïnterpreteerd heb.
Hier gaan we dan.  Mieltje groeide lang geleden op in deze buurt, meer bepaald in de jaren '20 en '30 van de vorige eeuw.  Hij groeide op in de Carmersstraat, de toen uiterst beruchte wijk van de Verloren Hoek.

Het bleef opvallend stil.  Voorlopig antwoordde niemand.  Daarom deze tweede foto.  Herkent u nu de plek in het centrum van Brugge?

Dit is Mieltje Pauwels.  Eind dit jaar wordt hij er 90.  Mieltje heeft meer medailles op wereldkampioenschappen verzameld dan wie ter wereld ook.  Mieltje is dan ook een atleet van het puurste kaliber en sinds zijn 'jongste' veteranentijd komt hij nagenoeg elk jaar van elk internationaal kampioenschap met minstens enkele medailles terug naar huis.  Hij is gewoonweg een fenomeen, maar helaas nog altijd niet goed gekend.  Want mensen willlen records zien.  Een marathon in 2 uur en 5 minuten.  Een polsstokspringer die over zes meter gaat.  Een honderd meter in minder dan 10 seconden.  Daarvoor moet je natuurlijk niet bij onze Emiel zijn.  Maar wat die man gedurende zijn meer dan 70-jarige atletiekcarriere gepresteerd heeft kan gerust naast al deze prestaties staan. 
Maar laat ons het deze keer niet hebben over atletiek.  Laat ons het hebben over Brugge en de wijk waarin Mieltje 80, 90 jaar geleden in opgroeide.  Het is de wijk van de Carmersstraat en Rolweg.  Meer daarover vanaf morgen op Bruggeblog.

In Brugge valt er eigenlijk altijd iets te beleven, soms zelfs heel op het onverwachts.  Zo was ik gisteren toevallig verdwaald geraakt ergens ter hoogte van de Verloren Hoek toen ik dit tafereel aanschouwen mocht.  Eerst begreep ik er niet al te veel van, maar pas na navraag bij de drie personen in 't wit in kwestie, bleek dat dit een algemene repetitie was voor hun oproep aan alle bewoners van deze wijk om geheel vrijblijvend en gratis lid te worden van hun koor.  Hun koor dat als motto heeft: "Hij die geen liedje zingen kan moet er maar eentje fluiten".  Dit mag echt niet als grap beschouwd worden, want de bedoeling is om met dit koor van "Verloren Hoekers" op het komende Airbagfestival helemaal op te vallen door het meerstemmig 'schufelen', het fluiten dus in koor.

Voilà, hier is de nieuwe fotovraag.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?  Iedereen die zich geroepen voelt mag meespelen (of meegokken).  Er is helemaal geen prijs mee te winnen maar er is tenminste toch voor u de eer weggelegd om voor de rest van uw leven als Bruggekenner door het leven te gaan.  Per gepubliceerde foto dient u graag één antwoord in en daarna niet meer, dit om alles tenminste eerlijk te doen verlopen.  En is er niemand die het antwoord na één foto vindt, dan krijgt u er nadien een tweede te zien die de plek iets meer onthullen moet.  Is er ook dan nog altijd niemand die de plek herkent, dan volgt er een derde foto, daarna eventueel nog een vierde, enz... tot er eindelijk iemand als eerste het juiste antwoord geeft en als winnaar uitgeroepen wordt.  Heeft iedereen de spelregels gesnapt of gesnopen?  Welaan dan: waar in het hartje van Brugge kunt u als u even niet oplet over dit ding struikelen?

U zat er natuurlijk al op te wachten, op de oplossing van quizvraag 178.  Willy gaf het bij foto nummer drie al aan dat we zoeken moesten bij het Oud Sint-Jan, maar de exacte plek die ik toonde was niet te vinden in de Mariastraat, ook niet in de Oostmeers, maar wel hier in Zonnekemeers.  Het is een feit dat zowel Marnix als Willy de eersten waren die wisten waar precies we zoeken moesten, maar toch is het Marnix die hier als winnaar uit de bus komt door het vermelden van Oostmeers.  Dit gebouw links wordt inderdaad als opleidingscentrum voor verpleegkundigen gebruikt maar was vroeger onderdeel van het Oud Sint-Jan.  Vandaar die wandtegel met het lam en het kruis.

Door zware werken in de Sulferbergstraat ben ik anderhalve dag van de wereld afgesloten geweest.  Allez, kom, tenminste toch op het gebied van internet en telefoon.  Ondertussen heb ik gelukkig wel verder kunnen werken aan dingetjes over Brugge die u heel zeker zullen interesseren.  En ... alles werd vanmiddag door een hersteller van Telenet (een boom van een vent; hij kon nauwelijks door ons deurgat) vakkundig en in de kortste keren opgelost.  'k Denk niet dat hij twee minuten binnen geweest is. Vanaf nu kan Bruggeblog gelukkig weer maar eens en zonder de minste schroom 't wereldwijde net gaan bevuilen met prullendingetjes over de stad Brugge!

Druk, druk, druk was het afgelopen zondagnamiddag.  Overal waar er terrasjes waren, waren die overvol.  Iedereen wou blijkbaar eens volop genieten van die eerste echte weldadige zonnestralen, en dan ook het liefst met een drankje of snackje bij de hand.

Heel leuk om te zien was dit straattafereel.  Profiterend van de gedurende enkele uren verkeersvrije Langestraat sleurde men stoelen en tafel de Essenboomstraat op om gezellig met elkaar van het weer en de eindelijk eens verkeersvrije straat te genieten.  Dit beeld doet terugdenken aan de nostalgisch aandoende zwartwitte foto's van honderd jaar en meer geleden toen de 'man en vrouw van de straat' in Brugge  het gewoon was om te leven en te werken voor hun huis.  Dat het toen uit pure noodzaak was is nogal logisch want wat wilt u als men soms met zijn vijftienen hele regendagen lang in zo'n benepen huisje opgesloten zat?   Tegenwoordig zijn de motieven voor dit straattafereel enigszins anders.  Men is maar al te blij dat koning auto het in onze straten, al was het maar voor een uurtje, eens niet voor het zeggen heeft!

Afgelopen zondag was er ook de eerste braderie in de Langestraat-Hoogstraat met een uitloper naar het Bilkske toe.  Klagen over het weer kon natuurlijk niemand, want geleidelijk aan verdwenen zondagnamiddag alle jassen bij zelfs de meest kouwelijke braderieslenteraars .  Let er bovendien eens op hoe we eigenlijk allemaal kuddedieren zijn.  Het merendeel van ons is rechts (-handig, voetig, of eventueel van strekking); welnu, iedereen loopt dan ook de straat op en af langs de rechtse kant.  Omdat ikzelf eigenlijk een links persoon ben (toch zeker wat handelen van handen en voeten betreft) liep ik de braderie verleden jaar onbewust langs de linkerkant op en af.  Sedertdien doe ik dat dus nooit meer want mijn tocht duurde dubbel zo lang dan normaal.
De moraal: "worden wij niet allemaal onbewust geconditioneerd en worden mensen die vanuit ingesteldheid tegen stroom in werken op den duur niet zodanig platgeslagen dat ook zij hetzelfde pad volgen dat de massa volgt?"

... kregen we de laatste dagen, en als het met zo'n weer bovendien weekend is wil de weekdaags murwgewerkte mens zich uiteraard eens extra ontspannen.  Door bijvoorbeeld een rondje Vesten te wandelen of te fietsen.  Bemerk aan de overkant (de kant van de ringweg) de werkeloos staande trucks met daar tussenin de gewone wagens.  Dit kan gewoonweg niet anders dan een zondag geweest zijn.  Afgelopen zondag!!!

Als u trouw afstemt op Bruggeblog, dan weet u dat ik graag foto's plaats die uniek zijn, uniek in hun soort omdat de situatie zich normaal gezien niet of nauwelijks voordoet.  Deze keer heb ik het over de zaterdagmarkt op 't Zand.  Omdat de 'mei'-foor momenteel dat plein dat momenteel 't Zand genoemd wordt ingepalmd heeft, heeft als gevolg dat de wekelijkse zaterdagmarkt noodgedwongen uitwijken.  Naar hier bijvoorbeeld.  Op een zaterdagochtend heel vroeg kan dit bijgevolg dit bevreemdende beeld opleveren.  Gewone marktkramers die zich met hun kramen nestelen tussen de kramen van de foorkramers in.

We zijn inmiddels zonder kleerscheuren aanbeland ter hoogte van de Ankerplaats, maar alle leed is nog helemaal niet geleden.  We schokschouderen verder, dokkerend over de kasseien, we negeren zelf stoïcijns een voorrang van rechts, een voorrang die de auto had vanuit de Wijngaardstraat, en worden daarna gezwind voorbijgestoken door een brommer en nauwelijks een seconde daarna rakelings gepasseerd door een tegenliggende wagen die een andere, foutief geparkeerde wagen, zonder pardon passeert zonder ook maar rekening te houden met fietsers die vanuit de andere richting kunnen komen.
CONCLUSIE :
De Hel van het Noorden bevindt zich helaas niet ergens tussen Parijs en Rijsel, maar wel hier in hartje Brugge. Op drukke namiddagmomenten kan men hier eigenlijk constant dergelijke filmpjes maken, filmpjes waarbij alles wat u nu zag zelfs nog verbleekt.
M.a.w.: de as Mariastraat-Katelijnestraat is tot nader order voor Bruggelingen de meest te vermijden as binnenin Brugge.  Zelf ga ik er meestal in een wijde boog omheen, maar speciaal voor dit blog maakte ik (op gevaar af van mijn eigen leven) een uitzondering.

... maar het moet nog allemaal beginnen.  Van dit punt af moet iedereen als fietser, komend vanuit het epicentrum van Brugge, op zijn hoede zijn voor alles, ... werkelijk alles.  Op zijn hoede voor overstekend wild,  voor knorrende beesten (zie: F. Bordewijk), voor klotekieren tussen de kolsiejen (*) en voor al dergelijk gevaarlijks meer.

(*) = kasseien

Het tweede gedeelte van het levensgevaarlijke traject doorheen Brugge.  Plots schieten zich een auto, een koets en een taxi voor je fietswielen en daarna verschillende onachtzaam overstekende toeristen.