Mijn camino in 2005.

Neem zo weinig mogelijk mee en zorg voor lichtgewicht materiaal, dat leest men in alle verslagen van vroegere pelgrims.

Aanvankelijk zat ik redelijk goed, doch op het moment dat alles werd ingeladen liep het gewicht op tot 16 kg en toch was ik van oordeel dat ik niets teveel bij had.
 

Vele pelgrims sturen, na 1 of 2 dagen, spullen terug naar huis om het gewicht in hun rugzak te verminderen.

 

Voordat alles werd ingepakt, werd al het materiaal enkele dagen uitgestald. Op die manier kon er nog geselecteerd worden wat nodig of overbodig was.

De kartonnen koker werd meegenomen om naderhand het certificaat of de “compostela” in op te bergen, dit om kreuken te voorkomen.  Ik heb naderhand op de trein gezien dat er certificaten gewoon in 4 werden gevouwen en zo de zak ingingen.   Nu zit mijn compostela mooi in mijn fotoalbum.

De rode paraplu op mijn rugzak was een duidelijk herkenningsteken voor de andere pelgrims. Ik ging meestal trager en zij konden mij reeds van ver zien wanneer zij aan het inhalen waren.
Het was ook een uitstekende beschutting tegen zon, regen en wind.

Wat is wandelen meer dan zich overgeven aan een eentonig ritme, aan herhaling, aan het oertraag voorbij trekken van landschappen ?

Misschien is het moeilijk te denken dat net uit deze “saaiheid” een grote helderheid kan oprijzen, gedwongen in nederigheid thuis te komen, dat de eenvoud doorbreekt als iets waarvoor men onophoudelijk danken wil !

Op 3 mei 2005, kwam ik om 10 uur aan in St Jean Pied de Port, aan de voet van de Pyreneeën.

Na wat zoeken kon ik meteen de eerste stempel laten zetten in de “acceuil”. Met de nodige uitleg ben ik om 10u40 vertrokken, door de Porte ‘d Espagne, de Pyreneeën in !

Ik werd onmiddellijk geconfronteerd met de harde feiten. Het begon namelijk met een steile klim van 20 km, van 200m hoogte naar 1400 m.Het was prachtig weer, ideaal om foto’s te maken en ik voelde mij goed.

Toch dacht ik soms, waar ben ik aan begonnen ?

Gaan de spieren dit wel uithouden ?

Vooral de rugzak van 16 kg liet zich voelen.

Maar de tocht verliep prima en rond 16 uur bereikte ik het hoogste punt.

Daar kwam ik ook de eerste bewegwijzering tegen : een Jacobsschelp waarop stond dat het nog 763 km naar Santiago was.

De laatste 3,6 km gingen steil naar beneden, langs een bosweg,hetgeen zeer belastend was voor de spieren die trilden als de snaren van een gitaar !!

Vermoeid maar gelukkig kwam ik om 18 uur aan in Roncevalles.

In ruil voor de zware inspanningen de eerste dag, kreeg ik prachtige panorama's in de Pyreneeën.

Al was het pad soms moeilijk begaanbaar en kon ik maar voetje voor voetje afdalen...het was prachtig !!

Gelukkig was het kurkdroog want bij regenweer is het praktisch onmogelijk om langs deze weg af te dalen.

Ik kwam dan ook regelmatig pelgrims tegen met schaafwonden en gekwetste knieën.

Elke provincie is verantwoordelijk voor de bewegwijzering van de camino.

Zoals je ziet staat de weg naar Santiago er, en in het Spaans en in het Baskisch, op vermeld.

Soms is het een geschilderde gele pijl op de achterkant van een verkeersbord maar meestal een Sint Jacobsschelp, symbolisch voorgesteld zoals op de foto links.

Het klooster van Roncevalles doet dienst als refugio en heeft een slaapzaal met 120 bedden !
Ik kreeg bed nr 90 en was een gelukkig man want menige pelgrim, die later toekwam, moest een ander onderkomen zoeken. Meestal was er een hotel in de buurt maar indien dit niet het geval was, moest men gewoon verder stappen tot een volgende refugio en dat waren lastige kilometers!

Na een pelgrimsmenu (uitleg volgt) en een douche, kroop ik gauw mijn bed in.

De volgende ochtend om 6 uur uit bed, een kattewasje en om 6u30 vertrokken. Het was nog donker maar de route was goed aangegeven