Naar de inhoud

De weg naar Santiago

Theo's Camino
akke.beakke.be
Mijn reis als pelgrim !

Archief

CRUZ de FERRO

Cruz de Ferro
Op een reusachtige hoop stenen staat een boomstan van ongeveer 5 m hoog, met daarop een ijzeren kruis.

Het CRUZ de FERRO !

Sinds lang vervlogen tijden gooien pelgrims hier een steen, die ze van thuis hebben meegebracht, neer als symbool van de last die ze met zich meedragen en waarvan ze zich kunnen bevrijden door hun pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.

Cruz de Ferro
Het hout van het kruis...
In een wankele hoop stenen
raakt het de aarde !

Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Theo om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Ponferrada

Na het "Cruz de Ferro " ging de prachtige tocht verder tot Ponferrada.
Daar heb ik een tijdje naar de refugio moeten zoeken maar na enig speurwerk en gevraag kwam ik toch terecht. De refugio was gesloten tot 15 uur maar dat was geen probleem. Gauw mijn dagelijks verslagje geschreven en dan een bezoek gebracht aan de toch wel zeer mooie stad.

De volgende morgen was ik weer vroeg uit de veren want om 6u15 heb ik een foto genomen van een kilometerpaal met daarop, voor het eerst, de resterende afstand naar Santiago.
 Nog 202,5 km  !!! Ik had dus al 577,5 km gestapt !!!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Theo om 00:00 Reageer op dit bericht

PEREJE

21 mei 2005.
Vroeg begonnen....Dus om 6u30 de rugzak gepakt en weg.

Eerst een lange, rechte weg en daarna ging de tocht tussen bergen naar Pereje, zo'n 33 km verder.
Het was bewolkt, maar bleef droog. De fysiek was terug in orde en het moreel goed. IK ZAG HET ZITTEN !

Om 13 uur zat mijn dagtrip er op.

Pereje is een bergdorpje met maar een paar huizen en 1 bar. Daar heb ik gegeten samen met François,nog een paar Fransen, Duitsers en 1 Spanjaard. Het was een getater van jewelste !!

Het was een zeer mooie refugio met prima sanitair en voor de verandering eens geen stapelbedden maar lage, houten bedjes. Alles voor de prijs van 6 euro.

François, uit Lyon, heeft bij de hospitalera sterk aangedrongen om de kerk te openen. Een zware discussie, zij in het Spaans, hij in het Frans. Uiteindelijk kwamen ze akkoord en samen met enkele pelgrims zijn we naar het oude kerkje geweest. Zoals voorheen zong François een lied in het Latijn en wij hebben het Onze Vader opgezegd, ieder in zijn eigen taal.
Een emotioneel moment !!

Zeer recent kreeg ik van François foto's toegestuurd met een brief waarin hij beschrijft dat hij nog dikwijls terugdenkt aan die momenten van saamhorigheid.

Vanaf hier heb ik Wolfgang, Gerhard en Eric niet meer gezien.



Hoe vind je dit bericht? 8 stemmen
Geschreven door Theo om 00:00 Reageer op dit bericht

Hospital de Condesa

22 mei 2005.
Het is een automatisme geworden. Om 6 uur wakker, een kattenwasje en op stap !

Dit gedeelte van de camino wordt de CAMINO DURO genoemd, de zware weg !

Voordat je in Galicië komt wachten er nog twee zware beklimmingen. Bovendien doorkruisen enkele drukke autobanen het tracé van de camino. De meeste pelgrims nemen hier een omweg om al die drukte te vermijden.

Het weer was ook niet te best en mijn paraplu heeft dienst gedaan. Gelukkig regende het niet tijdens de beklimming , het was al modderig en glibberig genoeg !!

Foto : Dit standbeeld (1350 m), van een pelgrim, is de perfecte weergave van het weer op dat moment !!
Het deed mij denken aan het lied van Boudewijn de Groot nl. Hoe sterk is de eenzame... pelgrim in dit geval.

Bemerk wel de rode paraplu, het kenmerk van de Belgische pelgrim !


Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Theo om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Hospital de Condesa

Vandaag was ik even de weg kwijt en daardoor heb ik, spijtig genoeg, O Cebreiro gemist.

O Cebreiro is al eeuwen lang een belangrijke bedevaartsplaats op de weg naar Santiago. Zolang de Camino bestaat, hebben vele pelgrims hier overnacht.

Door het gure weer,(regen, sneeuw en mist tot in mei ) was er behoefte aan de nodige voorzieningen om de uitgeputte pelgrims op te vangen. Het "hospitium" naast de kerk dateert reeds van in de vroege Middeleeuwen.

Ik ben dan terecht gekomen in Hospital de Condesa. Het was nog redelijk vroeg maar omdat het weer zo slecht was, ben ik niet verder gestapt.
Velen zullen de zelfde mening gehad hebben want toen François rond 13 u arriveerde was er geen plaats meer.

Foto : De weg liep langs bergdorpen die voornamelijk uit kleine, armoedige boerderijen bestonden. Vuil, modder en uitwerpselen !!!
Dit was het modderigste deel van de Camino. Gezien de rotsachtige bodem is hier weinig landbouw en dat er geen weelde is, kon je zien aan de vervallen, rommelige en slordige boerenhoven.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Theo om 00:00 Reageer op dit bericht

SARRIA

23 mei 2005.

Ik verlaat het bergland van
Galicië want de weg naar Sarria is een etappe over groene heuvels, door glooiende landschappen. Bovenop de pas Alto de Riocabo krijg je een  prachtig uitzicht.

Het is schitterend weer. Een paar nijdige beklimmingen en sterke afdalingen in het begin, maar de moreel is goed evenals de fysiek.
Mijn benen worden wel moe van de dagelijkse inspanningen maar ik probeer toch een 30-tal km per dag te stappen.

In SARRIA aangekomen om 14u15 na een tocht van 30,5 km. Hier heb ik voor een private refugio gekozen (8 euro) omdat de municipal een armtierige bedoening was.
Deze refugio is zeer luxueus, 8 personen per kamer en na het nuttigen van een pelgrimsmaaltijd à 7,5 euro, even verpozen op het zonnig terras om mijn dagelijks verslagje te schrijven.

NOG 112,5 KM !!!!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Theo om 00:00 Reageer op dit bericht

Laatste gedeelte

De groene route

Wie aan Spanje denkt, ziet niet meteen groene landschappen, sappige weiden en vruchtbare akkers voor zich ! Toch zijn die er wel in Galicië, het laatste gedeelte van de St-Jacobsroute, van Triacastela naar Sarria.

De belangrijkste bron van inkomsten is de veeteelt. De gronden en weiden worden rijkelijk bemest waardoor het er soms behoorlijk stinkt !

Mei is een perfecte maand om de camino te lopen. De dagen zijn lang, de temperatuur aangenaam en de natuur is fris en jong.

Foto : In de verte 3 pelgrims :

1 uit Nieuw-Zeeland
1 uit Australië
1 uit Denemarken

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Theo om 00:00 Reageer op dit bericht

PORTOMARIN

24 mei 2005.

Weer vroeg uit de veren voor mijn tocht naar PORTOMARIN.

Het werd een mooie tocht over heuvels, langs kleine dorpjes.
Dikwijls moest ik een waterweg oversteken hetzij op doorwaadbare plaatsen of over stapstenen.
Regelmatig was er toch een "kuitenbijter" bij en de zon schitterde aan de hemel. Warm !!

De boerderijen en dorpen waren wel properder en de weg was niet zo modderig meer.

De boerenhoven werden bewaakt door honden die vrij rond liepen.Hierover doen de wildste verhalen de ronde. Ikzelf heb er geen last van gehad.
Het zijn meestal schepers, ze liggen in de zon te genieten en kijken naar de voorbijtrekkende pelgrims.

Eénmaal was er toch één van de drie die omzichtig om me heen liep en begon te grommen. Ik stapte gewoon verder en hij droop af.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Theo om 00:00 Reageer op dit bericht

PORTOMARIN

Een beetje geschiedenis
Toen, in 1962, de stuwdam in de Miño klaar was en het water in de rivier Belesar afgedamd werd, verdween PORTOMARIN.
Het oude stadje aan de brug over de rivier verdween in de golven. Ook andere dorpen, boerderijen, bossen enz. zonken weg in het water!
Toch heeft men Portomarin gedeeltelijk behouden al staat het nu op een andere plaats. Met de grootste zorg heeft men de belangrijkste gebouwen van het stadje eerst steen voor steen afgebroken en zeer nauwkeurig weer opgebouwd.

De brug was het belangrijkste bouwwerk en dateert al van de 12é eeuw. Het was namelijk de verbinding tussen de beide oevers en de pelgrims konden zo gemakkelijk de rivier oversteken.
Tegenwoordig is Portomarin een tamelijk rustig stadje . In de zomer is er watertoerisme aan het stuwmeer maar gans het jaar door passeren er pelgrims.

Foto = Brug over de Miño.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Theo om 00:00 Reageer op dit bericht

EUCALYPTUSBOSSEN

Vanaf Portomarin is bosbouw belangrijk. Hier zijn voornamelijk eucalyptusbomen aangeplant. Die geven een pittige geur af.
 De afgevallen bladeren zijn evenwel giftig voor insekten en doden ook alle beplanting rondom de bomen.
Er leeft niks, geen varens, geen bloemen, geen vogels of muizen!!!
Alleen in de bergen, en dan nog op enkele stukjes kalkhoudende grond is er wat natuurlijke vegetatie gebleven.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Theo om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van De weg naar Santiago

↑ Terug naar de berichten