Bloemenmand

Hij trok het schuifke open,
het knaapje stond aan zijn zij
en zag het uurwerk liggen
``Och, Grootva geef het aan mij!``

``Ik zal t`je wel eens geven
t`toekomend jaar misschien
Als je goed leert en braaf zijt
sprak d`oude; `` we zullen zien``

``t`Toekomend jaar,`` sprak t`knaapje
``O! Grootva, maar dan zaudt
ge allang reeds kunnen dood zijn!
ge zijt zo zwak en oud

de`oude stond te peinzen
En dacht dat is wel waar
en hij streelde zachtkens
des knaapjes krullend haar.

Hij nam het zilveren uurwerk
en de zware ketting erbij
en lag het in de kleine handjes
``Nog van je Vader `` sprak hij

Er werd een grafje gedolven,
scholieren stonden er rond
En een oude man boog met moeite
nog een knie naar de grond

Het koele morgen windje
speelde om zijn haren zacht
En het gele kistje zonk neder
Arm knaapje , wie had dat gedacht

De oude keerde huiswaarts
de arme hij weende zo zeer
En hij lag het zilveren uurwerk
in het oude schuifke weer

Neem een kop vol opgeruimdheid.
En een dosis goede moed.
Daags twee lepels zelfbeheersing
Even gauw gebruikt , is goed !
Vijftig pillen geest van vreugde,
En een poeder levenszout,
Is geloof me,
Heus een raad zo goed als goud.
En is dan bij dit receptje je wens nog
                             niet vervuld,
Neem dan voor het allerlaatste,
Nog een pleister van geduld.

Durven is een heerlijk woord
Als je durft zoals het hoort
Weet wat je durven moet
Al wat waar is flink en goed
Doch zo iemand je iets vraagt
Wat de naam van laagheid draagt
Zeg dan wat er ook geschiedt
Frank en vrij `` dat durf ik niet``

Moeder je hebt veel moeten lijden
het was soms niet  om aan te zien
Dan bad ik God, je te bevrijden
genadig naar je om te zien
En nu hij je heeft weggenomen
ben ik pas weer tot rust gekomen

Je lichaam is zo smal geworden
dat ik er al je pijn in las
`T is als bij bloemen die verdorden
Een schaduw van wat eenmaal was
De dood heeft alles weggenomen
Waardoor ik je bij kon komen

Ik kus nog eens je koude wangen
ik streek nog eens je koude hand
Dag moeder , God zal je ontvangen
daar waar geen pijn je kracht verbrandt
Want hij heeft alles weggenomen
wat tussen jou en Hem wou komen


Mijn voeten gaan vertragen Heer
              ik ben zo moe
Zij willen enkel dragen Heer
             mij naar u toe
Ik vraag geen aardse schatten meer
             ik dorst naar U
Dit hart zal nimmer rusten Heer
            Eer`t rust bij U




Dit heeft mijn vader geschreven over mijn moeder en later over zichzelf toen hij ziek werd mijn vader was een gelovige man