Slijkgroen

Het "Echt duizendguldenkruid" (Centaurum erythraea) is en plant die zeldzaam is en op de "Rode lijst" staat. Typisch is dat de helmknoppen als ze wat rijpheid hebben getorst zijn. (Even goed kijken). Het is een plantje dat medicinaal heel wat toepassingen heeft gekend. Het heeft een bittere smaak en de slogan indachtig: "Bitter in de mond maakt het hart gezond" heeft het heel wat gebruik in de hand gewerkt en daarom ook gekweekt, vooral in de middeleeuwen. Hij was dan ook niet zo goedkoop, zoals de naam doet vermoeden. De Germanen zouden deze plant daarom ook al medicinaal gebruikt hebben. Ook gebruikt om "vermout" op smaak te brengen, wordt aangehaald. In "bijlage" nog een opname.

De rups van de "Witvlakvlinder" (Orgyia antiqua) is een van de kleurrijkste inheemse vlinderrupsen. Zij kan tot 30 mm lang worden is leigrijs maar de rode wratjes zijn wel opvallend. Deze zijn ook met haarborstels bezet. Op de segmenten vier tot zeven zitten geelachtige (witte tot bruine) haarborstels op de rugzijde. Op de segmenten elf is er een borstel van korte bruine en lange zwarte haren die aan de uiteinden vertakt zijn. Dergelijke haarborstels staan ook nog eens op de zijkanten van segmenten één, vier en vijf. Deze rups komt op heel wat bomen en struiken voor maar het is de eerste maal dat we ze aantreffen. Op 13/08/2013 hadden we reeds de eitjes van deze vlinder weergegeven en staat meer uitleg over de bijzondere levenswijze van deze vlinder (even gaan kijken). Nu nog de vlinder zelf vinden maar dat lijkt zeer moeilijk...

Beide geslachten van de "Kleine vuurvlinder" (Lycaena phlaeas) zien er bijna hetzelfde uit. Bovenzijde van de voorvleugels zijn oranjerood met een bruine vleugelrand en zwarte vlekken. De achtervleugels zijn bruin met een oranje achterrand. Deze vlinder heeft een lange vliegtijd van midden april tot eind oktober. Dit gebeurd in meestal wel vier in elkaar overlopende generaties. De laatste vlinders sterven dan gewoonlijk als gevolg van de vorst zonder zich te hebben voortgeplant. Meestal overwinteren de jonge rupsen wel maar soms ook als volwassen rups. De verpopping vindt plaats tussen een aantal gesponnen bladeren op de waardplant en dit kan een zuring zijn zoals: Schapenzuring, Veldzuring of Ridderzuring. Een mooie verschijning!

"Rood guichelheil" (Anagalis arvensis subsp. arvensis) is en mooi rood bloemetje met geel stuifmeel. Centraal is er nog en prachtige purperen kleur aan de kroonblaadjes. Het had ook een medische toepassing de naam "guichelheil" = waan -genezend. Het werd gebruikt tegen melancholie en hondsdolheid. Blijkbaar moet er ook nog een "Blauw guichelheil" zijn maar dit is ernstig bedreigd en staat op de rode lijst. Het Rood guichelheil is wel te vinden op vochtige tot droge gronden in akkers en moestuinen en zelfs op omgewerkte gronden. In "bijlage" nog en opname van dit speciale bloemetje.

De "Paardenbloem" (Taraxacum officinalis) is een veel voorkomende bloem. Er zijn ook heel veel varianties onder: namelijk een 1000 microsoorten! Er zijn vooral of bijna alleen apomictische paardenbloemen. D.w.z. er is vruchtzetting zonder bevruchting! Zij erven dus in vrouwelijke lijn en zijn planten zonder vader. Stuifmeel speelt geen rol en wordt praktisch niet gevormd of is vaak slecht gevormd. Uitzonderlijk komt er toch wel eens bevruchting voor en kan er weer een microsoort gevormd worden. De wetenschappelijke naam "officinalis" duidt er ook op dat het in de geneeskunde gebruikt werd. Vooral als water afdrijvend middel vandaar ook de naam "Pisbloem". Ook geeft het veel honing en zijn de imkers daar zeer tevreden mee. Hier zien we er een huisvlieg op. In "bijlage" zitten er blijkbaar ook nog andere insecten op om zich te goed te doen aan de nectar.

Deze bessen van de Amerikaans vogelkers zijn best eetbaar als ze nog wat zwarter geworden zijn. (Dan zijn ze helemaal rijp). Over deze boom of struik is men wel niet zo gelukkig omdat hij zich sterk voortplant en veel inheemse planten in de verdrukking brengt. Zo te zien aan het aantal bessen die hier aanhangen kan men zich best een idee vormen van de vruchtbaarheid van deze boom. Ook vogels (zoals spreeuwen) eten deze bessen graag en deponeren de zaden met nog wat mest erbij overal waar ze neerstrijken. Veelal zien we zo aan de bosranden deze Amerikaanse vogelkers opkomen. De bast zelf van de boom ruikt naar blauwzuur als men de schors even krast. Een gif, dat in de middeleeuwen, een gif was dat dikwijls gebruikt werd om iemand aan zijn einde te brengen. In "bijlage" nog een opname van deze mooie bessen, die dus niet giftig zijn.

Op een esdoornblad troffen we de gallen van de "Esdoornhoornmijt" (Aceria macrorhyncha).
Op de bovenzijde staan hoorn- tot knobbelvormige uitwassen die wel 4 (6) mm hoog zijn en meestal rood-, soms meer geelachtig van, kleur. De opening die we niet zien bevind zich aan de onderkant en zijn net als de binnenwand bedekt met eencellige haren. Hier is, hier en daar, ook wat "beharing" zichtbaar. In "bijlage" nog een opname van deze constructies veroorzaak door deze galmijt.

De rups van "Rietvink" (Euthrix potatoria) is altijd een opvallende verschijning. Het is en tamelijk grote rups zij kan tot 75 mm lang worden en is ook bont van kleur naast de ruglijn heeft ze vaak gele tot oranje vlekken en daaronder nog dikke witte haarborstels. Zij vertoeft op verschillende grasachtige planten vooral riet en rietgras waarvan zij allicht de naam heeft meegekregen. De vlinder vliegt echter voornamelijk 's nachts. De rupsen eten ook vooral 's nachts en zij dronken 's morgens ook van dauwdruppels, daarom werd hij vroeger ook wel "drinker" genoemd.

Hier is nog een roest "Kroonroest" (Puccinia coronata)  op vuilboom of sporkehout. Op deze waardplant komen de spermogonia  en de acia voor. Het zijn de eerste twee vormen van deze roest die op vuilboom voorkomen. De spermogonia zitten tussen de acia. Ze zitten in cirkelvormige groepen of onregelmatig verspreid op gele tot geel purperen vlekken en vooral op de bladstelen zoals hier het geval is en daar kunnen zij misvormingen veroorzaken zoals we hier ook kunnen zien. De andere vruchtlichamen van deze Kroonroest (Uredinia en Telia) komen voor op verschillende grassoorten. Toch is het steeds opvallend als men deze aantasting op de vuilboom aantreft. Over roesten staat ook meer uitleg nog op andere plaatsen zoals hierboven in de toelichting wordt aangegeven. 

Dit "Gebundeld netpluimpje" (Stemonitis fusca var. fusca) is nog eens een slijmzwammetje dat zoals we hierboven bij de toelichtingen aanduidden geen zwam is maar tot de eencelligen behoort.  Het begint als een groepje amoebe-achtige diertjes die later samensmelten en bij rijpheid uitgroeien zoals hier tot een groepje "pluimpjes" die een soort sporen vormen waar de "amoeben" terug zullen verschijnen. Deze "pluimpjes" zijn hier een 12 mm hoog en staan op een donkerbruin-zwart steeltje van een 2,5 mm. Nog meer over deze slijmzwammetjes kunt u lezen bij vorige  presentaties op vroegere data (zie hierboven bij toelichtingen). In "bijlage" geven we u nog en opname van de "sporen" die een 10µm groot zijn. De opname gebeurde onder microscoop en is niet zo scherp maar laat zien dat deze sporen mooi geornamenteerd kunnen zijn.

Deze "roest op scherpe boterbloem" (Puccinia recondita,senso lato) is niet zo specifiek te bepalen daarom wordt er over in "brede zin - senso lato" over gesproken . Roesten zijn ook bijzonder omdat ze meestal wel wat waardgebonden zijn en in wel 5 soorten sporen kunnen voorkomen op verschillende planten in verschillende fasen van ontwikkeling. In de inleiding (hierboven) kan men nog andere "roesten" opsporen met nog wat meer uitleg. Hier hebben we wel urediniosporen, die we in de "kratertjes"  met gele rand vonden op Scherpe boterbloem. In "bijlage" geven we een opname van deze sporen die wel een 20µm groot waren onder microscoop met een vergroting van 1000 x. De sporen lijken wel en dikke wand te hebben.

Hier zien we heel wat "Kale rode bosmieren" (Formica rufa) in actie rond een keverkadaver.
In de familie van de mieren zijn er wel een 15.000 beschreven, die allen sociaal levende gemeenschappen vormen. Deze bosmier heeft geen angel maar weet wel mierenzuur te spuiten als ze zich in het nauw voelt. Men vind ze vooral in dennenbossen waar grote mierenhopen van dennennaalden gemaakt worden.. Er zijn weinig koninginnen per nest. Ze eten alles (omnivoor) met een voorkeur voor dierlijk voedsel. Hier zien we wel de werksters in actie. De werksters hebben bv. geen vleugels wel de koningin en de mannetjes die en paringsvlucht uitvoeren in de maanden juni of juli. Deze soort is ook wettelijk beschermd omdat zij zeer nuttig zijn in het bestrijden van bosbouwplagen. Een aspect dat we dikwijls wel vergeten!

Dit is en wel zeer jonge libel. Zij is nog maar pas uit haar cocon gekropen en heeft nog bijna geen kleur. deze zullen de eerste uren nog moeten verschijnen vooraleer zij helemaal te bewonderen zal zijn.

Deze langsprietmot lijkt wel het mannetje van de "Smaragd langsprietmot" (Adela reamarella) te zijn. Hier is hij in rust te zien De vleugels hebben een metallische kleur, er is vooraan veel borstelhaar te zien en de zeer lange sprieten zijn wit. Soms kan men deze "dagactieve nachtvlinders" wel in  massa zien in een zweefvlucht. Wel zeer indrukwekkend!

Naast Blauwtjes zijn er ook "Groentjes" ( Callophrys rubi). Het zijn ook relatief kleine dagvlinders met mooie kleuren. Zij leven in open plekken in bos, heggen en open heidevelden. Hier zat hij op dopheide. In rust, zoals hier, zijn de vleugels steeds gesloten. De eitjes worden bij de bloemknoppen gelegd en de rupsen zullen daar ook eerst van eten vooraleer van de vruchten en de bladeren te eten. De verpopping gebeurt op de grond en meestal is er maar één generatie in een jaar. De kleuren kunnen een andere glans geven zoals men kan zien is de kleur van het vlindertje anders in dat van de "Bijlage".

Hier zien we dus alleen maar de eitjes van de "Witvlakvlinder" (Orgyia antiqua). Hoewel de vlinders overdag vliegen worden ze zelf maar zelden gevonden. Dit is te verklaren doordat de vrouwtjes niet kunnen vliegen en dat de mannetjes zo snel en onrustig vliegen dat men ze meestal te kort ziet om ze op naam te brengen. Zodra een vrouwtje uitsluipt gaat ze op haar cocon zitten en steekt haar legboor iets omhoog en gaat een geur afscheiden die onweerstaanbaar is voor het mannetje. Meestal duurt het maar een half uur voor het mannetje verschijnt waarna ze paren. Het vrouwtje zet de eieren mooi af zoals we hier kunnen zien en dan sterft het vrouwtje kort daarna. De eitjes van de eerste generatie komen dan na enkele dagen al uit! Die van de volgende generatie zullen overwinteren. Een wonder en zeer apart gebeuren blijkbaar. 

Een "Icarusblauwtje" (Polyommatus icarus) zien rondfladderen is altijd een mooi moment. Het laat zich ook niet vlug benaderen om te fotograferen. Hier zit het met de vleugels toe en liet toe om dichterbij te komen. De tekening onderaan is natuurlijk niet zo blauw maar wel zeer gevarieerd in stippeling. In bloemenrijke weiden is het wel te vinden. Terwijl de rups zich vooral voed op vlinderbloemige planten. Het maakt deel uit van de kleinere dagvlinders.

Vooral in vochtige graslanden is deze "Krasser" (Chortipus parallelus) te vinden. Ze hebben groene gedeelten en bruin of paars. Achtervleugels zijn afwezig. De zang wordt omschreven als van een naaimachine in series van drie seconden en toenemend in volume, elke 5 à 15 seconden
wordt dit herhaald. Dit is wel een bijzondere omschrijving! Dat lawaai maken ze door te wrijven van hun achterpoten met de voorvleugels! Zij behoren tot de veldsprinkhanen en zijn vooral over dag actief en zitten graag in de zon. De antennes zijn kort. Het wijfje is veel groten dan het mannetje! Toch wel aparte insecten!

Deze "Weidebeekjuffer" (Calopterugidae splendens) behoort tot een grote familie die vooral voorkomen in de tropen maar hier bij ons toch met drie mooie soorten voorkomen. Eén ervan is de "Weidebeekjuffer". Het lichaam is metaalachtig gekleurd en de vleugels hebben "antenodale" dwarsaders. Hier hebben wij een wijfje met een groenachtig lichaam, de vleugels zijn eerst kleurloos en worden later groenachtig geel. Het mannetje heeft een helder groen of blauw lichaam en een donkere vleugelvlek. Deze waterjuffers behoren toch wel bij onze mooiste soorten.