Els Clottemans opgenomen in Amerikaans jaaroverzicht

Els Clottemans, de vrouw die veroordeeld is tot 30 jaar cel voor de parachutemoord op Els Van Doren, is opgenomen in het jaaroverzicht van het Amerikaanse Time Magazine.
Dat staat te lezen op de website van het weekblad.

Het verhaal dat Els Clottemans de parachute van haar beste vriendin en liefdesrivale Els Van Doren gesaboteerd zou hebben werd tot ver over de landsgrenzen gevolgd. De driehoeksrelatie tussen de vrouwen en Marcel Somers was zelfs nieuws in Taiwan, waar ze een animatiefilmpje over de feiten maakten. Maar ook het feit dat er geen bekentenis of materiële bewijs was zorgde voor ophef.

In de top-10 van 'criminal stories' uit 2010 staat de parachutemoord op de 4e plek. De 1e plaats wordt ingenomen door de Nederlander Joran van der Sloot. De man zit vast in Peru voor de moord op Stephany Flores Ramirez. Hij is ook hoofdverdachte in de zaak rond de op Aruba verdwenen tiener Natalee Holloway.

(uit DS 11 juli 2013)

Japanse tv draait documentaire over parachutemoord

Gisteren om 10:30 door idl | Bron: Belga

 

Els Clottemans werd in 2010 voor het hof van assisen in Tongeren tot 30 jaar cel veroordeeld Foto: ap

Drie jaar na het proces van de zogeheten ‘parachutemoord’ gaat de Japanse commerciële televisie er een documentaire over draaien. Dat bericht Het Laatste Nieuws donderdag. De makers verbazen zich erover dat Els Clottemans in de zaak veroordeeld werd zonder bewijs.

Het Britse filmbedrijf Telesearch zakt deze zomer af naar België om de documentaire in te blikken. ‘De moord en het proces hebben destijds nauwelijks aandacht gekregen in Japan, maar als je er enkele jaren later op terugblikt, blijf je met meer vragen dan antwoorden achter’, zegt Maria Hovi van Telesearch in de krant. ‘Waarom werd een jonge vrouw naar de cel gestuurd zonder één gram bewijs, zonder vingerafdrukken, zonder DNA-sporen, terwijl zowel de bedrogen echtgenoot van Els Van Doren als de gemeenschappelijke minnaar evenveel redenen kon hebben om de moord te plegen?’

De Britse ploeg vroeg alle beschikbare beelden op en zal het proces minutieus proberen te reconstrueren. Volgens Het Laatste Nieuws is wel nog onduidelijk welke beelden ze zullen mogen gebruiken. Het proces werd dan wel van dag één gefilmd, maar na de veroordeling verzetten alle partijen zich tegen het gebruik van de opnames. De Japanse documentaire zou eind dit jaar op televisie komen.

Els Clottemans werd in 2010 voor het hof van assisen in Tongeren tot 30 jaar cel veroordeeld, voor de moord op Els Van Doren. Die laatste verongelukte in 2006 toen bij een parachutesprong van 4.500 meter haar parachutes niet opengingen. 

---

 

Docu over parachutemoord 3 jaar na proces op Japanse tv

Bijna drie jaar nadat Els Clottemans is ­veroordeeld in de ­ophefmakende ­'parachutemoord', draait de Japanse ­commerciële tv een ­reportage over de zaak. Dat schrijft Het Laatste Nieuws vandaag.

De Japanse documentaire­makers kunnen niet geloven dat een jonge vrouw veroordeeld werd zonder bewijs of DNA-stalen, terwijl andere potentiële verdachten vrijuit ­gingen. Deze zomer nog zakt een camera­ploeg van het Britse filmbedrijf Telesearch naar België af om er te spreken met journalisten, getuigen, vrienden, familieleden en advocaten van de hoofdrolspelers in de zogenaamde parachutemoord.

Voor die moord werd Els Clottemans (nu 29) in oktober 2010 tot 30 jaar cel veroordeeld. Volgens de Limburgse assisen­jury stond vast dat Clottemans de parachute van haar liefdesrivale Els Van Doren (36) in 2006 had gesaboteerd, omdat ze haar ­Nederlandse minnaar voor zich alleen wilde.

In Humo (juli 2014):

Advocaten over de zaak die hun leven veranderde (2):

Katrien Van der Straeten over de parachutemoord

HUMO-ARCHIEF Dinsdag 15 juli 2014 - 05u45, door (ab) 1

De parachutemoord was het meest spraakmakende assisenproces van de afgelopen jaren: een thrillersoap met in de hoofdrol de 21-jarige schooljuf Els Clottemans, die hardnekkig ontkende, maar toch werd veroordeeld. Haar advocate Katrien Van der Straeten blikt terug op het proces, de verpletterende media-aandacht en haar knagend gevoel van ongemak over de uitspraak Katrien Van der Straeten © Diego Franssens Er was een tijd dat er zwarte marsen op straat werden gehouden om te protesteren tegen de veroordeling van Els Clottemans, die intussen alweer vier jaar in de gevangenis zit. Vandaag blijft de hoofdverdachte van de parachutemoord - inmiddels schuldig bevonden - liefst uit de media. Voor haar advocate Katrien Van der Straeten betekende het vier weken durende assisenproces in 2010 de ‘doorbraak’ naar het grote publiek. 'Het was een uitputtingsslag. Als ik mezelf op televisie zag, schrok ik van de wallen onder mijn ogen'

Katrien Van der Straeten «Ik zal nooit de eerste dag vergeten, toen we ’s morgens bij het justitiepaleis van Tongeren aankwamen. Ik zocht een parkeerplaats en kreeg de menigte journalisten in het vizier die ons voor het gerechtsgebouw stond op te wachten. Dat beeld van die horden fotografen, cameralui en journalisten staat nog op mijn netvlies gebrand. Toen we naar binnen gingen, werden we bestormd en bijna platgedrukt op de trappen. Ik dook even een zijgang in en dacht: ‘Hola, wat is dit?!’»

Hoewel ze zich neerlegt bij de uitspraak van de assisenjury, blijft de advocate geloven dat haar cliënte onschuldig was. Van der Straeten «Er waren geen materiële bewijzen. Géén dna, geen vezeltje, geen vingerafdruk. De bewijslast wordt tegenwoordig veel te vaak omgedraaid: je wordt gedagvaard als verdachte in een zaak, en dan mag jij gaan bewijzen dat je het niet gedaan hebt. Dat is een compleet scheefgetrokken situatie.»

Op 18 november 2006 stortte Els Van Doren met haar parachute te pletter in een tuintje in Opglabbeek, na een vrije val van 4.000 meter. Haar valscherm bleek gesaboteerd. In de parachuteclub kregen de speurders lucht van een driehoeksverhouding: het slachtoffer deelde een minnaar met haar jongere vriendin Els Clottemans. Die had volgens de assisenjury de riemen van de parachute doorgeknipt om haar liefdesrivale uit de weg te ruimen. Het proces verdeelde Vlaanderen in twee kampen, en het Belang van Limburg organiseerde een poll onder haar lezers over schuld of onschuld van Clottemans. Ook na de veroordeling leek er geen einde te komen aan de soap: toen kwamen de opiniestukken in de krant, de zwarte marsen, de steungroepen op Facebook en de melige YouTube-filmpjes waarin Clottemans werd vereerd als martelaar, gevallen op het slagveld der gerechtigheid. Bekijk hier één van de ‘pro-Clottemansfilmpjes’:

Wesphael werd vrijgesproken zonder enig bewijs:

Wie geld heeft, krijgt de beste advocaat.

Wie de beste advocaat heeft, is zo schuldig als die zelf beweert.

Wie geld heeft, heeft altijd gelijk.

  Titel: Artikel 5 Verdict Els Clottemans
                                        
                                        Bericht:
                                        Autosloten van het merk VW zijn sinds 1995 simpel te hacken. Inbraak zonder sporen in VW Passat Els Van Doren door onbekende niet uit te sluiten.

Verdict  (Uit het boek De Parachutemoord. Gust Verwerft, blz 207 en 208)
Schuldig aan moord.

Motivatie verdict een aantal artikelen. 
4. 
Deze technische gegevens en het tijdsgebruik van Els Van Doren leiden tot volgende conclusies:
4a. 
De sabotage heeft plaatsgevonden tussen haar laatste geslaagde sprong op 5 november 2006 en de fatale sprong op 18 november 2006.
4b. 
De sabotage kan enkel zijn uitgevoerd op een plaats waar haar parachute in die periode gelegen heeft, namelijk bij haar thuis, in haar auto, in de hangar van de parachuteclub en in de woning van Marcel Somers.
5.
Bij gebrek aan enig spoor van inbraak in die woningen en dat voertuig is een onbekende inbreker als saboteur uit te sluiten.

Bij gebrek aan enig spoor van inbraak in … dat voertuig.
Dat voertuig was een Volkswagen Passat, tenminste als we ons beperken tot de periode zoals genoemd onder 4a.  Zie blz. 60 van het boek De Parachute Moord van de hand van Faroek Özgünes (FO).

Sleutel Volkswagen simpel te kraken
In het Nederlands Dagblad lees ik vandaag, 13 augustus 2016, dat vanaf 1995 de sleutel van elke volkswagen simpel te kraken cq te hacken was/is. Er wordt vrij gedetailleerd omschreven hoe dat in zijn werk gaat. 
Citaat:
Volgens de onderzoekers, die hun bevindingen nog zullen presenteren op een conferentie in Texas, zijn de sleutels van bijna elke Volkswagen sinds 1995 te kopiëren.
De kwetsbaarheid zou ook gelden voor Volkswagen-dochters Audi en Skoda.
Voor het kopiëren van de sleutels heeft de dief twee codes nodig. De eerste, een algemene, is het simpelst te verkrijgen. Voor de meeste Volkswagens van de afgelopen twintig jaar zijn slechts vier codes gebruikt. Hackt de dief de sleutel van één auto, dan heeft hij de code van miljoenen andere.
apparaatje
De tweede code verschilt per wagen. Om deze te onderscheppen moet de dief een apparaatje aanschaffen dat ongeveer 40 euro kost en binnen een straal van 90 meter van een doelwit gaan staan.
Met de goedkope ontvanger onderschept hij het signaal dat een Volkswagen-eigenaar met de sleutel verstuurt om de auto te openen. Worden de twee codes gecombineerd, dan is de auto op een later moment te plunderen. De eigenaar merkt pas dat zijn sleutel is gekopieerd als de inbraak een feit is.
De onderzoekers hebben een tweede hack gevonden waarmee auto’s van Alfa Romeo, Citroën, Fiat, Ford, Mit-subishi, Nissan, Opel en Peugeot zijn te openen. Deze hack is wel wat lastiger: de code van een specifieke auto moet acht keer worden onderschept om de deuren te openen.
De dief zou dit proces kunnen versnellen door het signaal van de autosleutel te blokkeren, waardoor het slachtoffer in korte tijd meerdere keren klikt. Deze methode zou sneller achterdocht kunnen wekken.
In een verklaring beklemtoont Volkswagen dat autodiefstal ‘op deze manier niet mogelijk is’. Men zou de wagen weliswaar kunnen openen, maar wegrijden zit er niet in.
Zie ook:
http://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2051484-miljoenen-auto-s-te-hacken-door-gebrekkige-beveiliging-chip-autosleutel.html

Artikel 5 Verdict:
De formulering van artikel 5 van het verdict impliceert dat wanneer inbraak mogelijk is zonder sporen na te laten
een onbekende inbreker als saboteur niet uit te sluiten is. Met bovengenoemd onderzoek is nu aangetoond dat door middel van een simpele hack toegang kon worden verkregen tot de VW Passat van Els Van Doren.

Wanneer bevond, zover we kunnen nagaan, het gerief van Els van Doren in de koffer van haar auto? 
Als bronnen gebruik ik de boeken van Faroek Özgünes (FO) en Gust Verwerft (GW) beide getiteld de “Parachute Moord”. 

Algemeen:
In het algemeen lezen we de plaats van verblijf van het gerief  als volgt: (FO blz 59)
Op zaterdag gaat het gerief in de auto van Els naar de club. Op de club aangekomen haalt Els pas (zo is haar gewoonte) het gerief uit de auto als ze gaat springen. (FO blz 27). S’avonds rijden Marcel en Els samen in één auto naar Eindhoven. Gerief in auto van Els of Marcel. Op zondagmorgen weer terug naar de club.
 S’avonds gerief in de auto, waarschijnlijk ook in de autokoffer als de auto geparkeerd staat bij de eetgelegenheid. (FO blz 59). Daarna naar huis.

Periode 5 november t/m 18 november 2006
Over de periode 5 november 2006 tot 18 november 2006 kan het gerief ook goed worden gevolgd:
Op zondag 5 november (de sprong met de “high twist”, zie onder) wordt niet beschreven hoe s’avonds de tijd is doorgebracht door Els en wanneer ze naar huis is gegaan. Laten we aannemen dat het op de wijze is gebeurd zoals hierboven is beschreven.  Op vrijdagavond 10 november gaat het gerief mee in de auto van Els naar Eindhoven.(FO blz 60) . De auto met het gerief is geparkeerd geweest gedurende de tijd dat Els is gaan poolen in het biljartcentrum tot 2 uur in de nacht. Vervolgens gaat Els met de auto naar het appartement van Marcel en lezen we (FO blz 60):”Ze parkeert haar VW Passat en neemt haar springgerief mee naar boven, het materiaal is te duur om achter te laten in de koffer van haar auto”.
Op zaterdag 11 november is er niet gesprongen, en op zondag 12 november zijn Marcel en Els niet op de club verschenen. (GW blz 45) en s’avonds is Els naar huis gereden. (GW blz 46).
Op zaterdag 18 november arriveert Els van Doren om half tien op de club. (FO blz 13) Els komt van huis en haar gerief ligt  achter in de auto. En die laat ze (dat was haar gewoonte) daar liggen tot dat ze gaat springen. (FO blz 13)  (GW blz 32) Dus van 10.30 tot 11 uur lag het gerief in de auto en is niet onbeheerd in de hangar geweest. (FO blz 26 onderaan) 
Vervolgens was daar de fatale sprong.

De onbekende saboteur met ongehinderde toegang tot de autokoffer, art 5 verdict:
Wanneer er sprake is van een onbekende saboteur, dan wordt het motief van de sabotage onduidelijker.
We lezen (FO blz 28) dat Jan de Wilde van de commissarissen begrijpt dat Els in haar verleden verschillende andere mannen heeft  gehad. Een man is misschien, buiten het zicht van ieder ander, door Els afgewezen en wenste wraak. Mogelijk is Els een willekeurig slachtoffer. De dader heeft geobserveerd dat Els de gewoonte had haar gerief in haar auto te laten liggen. Dus was zij een voor de handliggend slachtoffer voor de verknipte geest.
Pierre van Mensel, Els haar rigger zegt (FO blz 100)  “Het moet iemand zijn geweest met een geweldige woede en haat tegen haar. Het plan is diabolisch en pervers. Daar is over nagedacht”.
Uitgangspunt is de sabotage vraagt om een plan.

De High Twist (FO blz 61 – 63): 
Bij de eerste sprong op zondag 5 november wordt Els geconfronteerd met een high twist. Een zeldzaam verschijnsel. Ze weet te ontwarren en maakt geen gebruik van de reserveparachute.
(De eerste sprong op de eerstvolgende dag is 18 november, de dodelijke sprong).
Faroek Özgünes beschrijft dat het mogelijk is geweest dat de hangriem van de reserveparachute toen al (5 november) was doorgesneden, maar aan het oog was onttrokken door de hangriem die er zich voor bevond.
Dat dit mogelijk is heeft hij gedemonstreerd gekregen door senior rigger Harry Swinnen. (FO blz 121).
Daar staat tegen over dat expert majoor Erwin de Clercq uitsluit dat wanneer de hangriem voor zondagavond 5 november zou zijn doorgesneden. Els had dit gezien had moeten hebben bij het plooien van het hoofdscherm. (FO blz 73)

Plan B:
Als we een tijdlijn gebruiken dan constateren we dat Els voor het eerst op vrijdag naar Marcel ging op 3 november 2006. (FO blz 61 en FO blz 87)  Ze had daarvan tevoren  bericht gedaan aan Els Clottemans (Babs).  
Op vrijdag 10 november is Babs conform afspraak naar Eindhoven afgereisd en staat Els bij het verlaten van het cafe plotseling voor neus van Babs, Marcel en vrienden. Babs had dus hierin geen enkele regie. Het was de eerste keer sinds mei 2006, maar mogelijk ook daarvoor,  dat Els en Babs tegelijk op vrijdag in Eindhoven waren. Om 2 uur s’nachts besluit Els om haar gerief uit de kofferbak te halen en mee te nemen naar het appartement. (FO blz 60) Vanaf dat tijdstip kan pas een plan door Babs opgezet gaan worden. Als Babs het gerief geopend zou hebben dan heeft ze waargenomen dat het gerief op 21 november naar de rigger zou gaan voor een repack van de reserveparachute. Dus had ze een plan B nodig ingeval er voor 21 november niet gesprongen wordt. We weten achteraf dat het niet veel gescheeld had of dat had plaatsgevonden.
Van te voren was te bedenken geweest dat ook in dat geval Babs één van de verdachten zou zijn geweest.
Maar in het plan van Babs, waarvan zij beschuldigd is, is helemaal geen mogelijkheid van plan B.

Een onbekende saboteur kan veel planmatiger te werk gaan
Hij kan tijd nemen om te observeren, voorbereidingen te treffen, bijv.  het ongemerkt toegang verschaffen van de auto. Mogelijk eerst om zijn of haar moverende redenen alleen de hoofdparachute saboteren op 5 november, en vervolgens beide parachutes saboteren. Plan B is dan het ontvreemden van het gerief uit de kofferbak voor dat het naar de rigger gaat. Of de onbekende saboteur is zo onbekend dat hij weet dat hij toch niet in beeld komt, en mogelijk dat hij of zij evengoed het doel bereikt als Els veilig was geland. Want overleven aan 3 riemen van een reserveparachute was ook mogelijk geweest.

Geen materiële bewijzen:
Els Clottemans is veroordeeld op grond van de overtuiging dat alle mogelijkheden die zouden leiden tot een andere dader uitgesloten zijn. Onder andere geeft artikel 5 van het verdict daar uitdrukking aan. De uitsluitingen van artikel 5 zijn op het onderdeel van dat inbraak in de auto van Els per definitie tot inbraaksporen moet leiden onvoldoende onderbouwd en dus kan inbraak door een onbekende saboteur niet uitgesloten worden.

Bernard de Vries. 13 augustus 2016

                                        
                                        IP-adres bezoeker: 128.127.47.21
                                        _

Op 18 november 2006 stortte Els Van Doren met haar parachute neer in de Limburgse gemeente Opglabbeek. In de club waar ze al jarenlang haar hobby beoefende en waar ze in alle stilte ook een buitenechtelijke relatie begonnen was met de Nederlandse parachutist Marcel Somers. Die dan ook weer het bed indook met Els Clottemans. Die laatste werd op het assisenproces in 2010 veroordeeld tot 30 jaar cel voor de moord op Van Doren.

“Ik verwacht niets meer van Babs (de roepnaam van Els Clottemans, nvdr). Geen verontschuldigingen en ook geen bekentenissen”, zegt weduwnaar Jan De Wilde in Het Laatste Nieuws. Hij is nog steeds juwelier in Lier. “Maar ik heb gebroken met alles en iedereen die gelinkt was aan de parachuteclub.”

Affaire

Pas na de dood van zijn vrouw kwam De Wilde te weten dat ze een relatie had met Somers. “Hij had haar met rust moeten laten. De echte oorzaak van dit drama ligt bij hem. Als hij toen had nagedacht, was het nooit tot een moord gekomen.”

De dood, de lange onzekerheid en het proces hebben De Wilde getekend. “Het was moeilijk om de kinderen uit te leggen dat hun moeder vermoord was en een buitenechtelijke relatie had. Ik kon het zelf trouwens moeilijk vatten dat ze gedood was door een liefdesrivale. Dat zie je normaal alleen in gangsterfilms. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat zoiets mij zou overkomen. Het heeft meer dan een jaar geduurd voor ik alles kon plaatsen.”

Bekentenissen

Binnen ten vroegste vier jaar kan Clottemans vrijkomen. “Ik kijk daar nu al tegenop. Ik geloof niet dat ze ooit zal toegeven dat ze mijn vrouw vermoord heeft. Maar voor mij hoeft ze geen bekentenissen meer af te leggen. Ik wil haar ook nooit meer zien.”

Hijzelf en zijn kinderen stellen het wel goed, benadrukt hij. “Mijn leven loopt weer zoals het moet, ik heb mijn draai gevonden. Het proces heeft verlossend en bevrijdend gewerkt, ook voor de kinderen. Ze doen het allebei erg goed.”

De feiten spoken wel nog elke dag door zijn hoofd, zegt de weduwnaar. “We hebben haar sterfdatum nog nooit herdacht en zullen dat ook dit jaar niet doen. We vieren wel elk jaar haar verjaardag. Op die dag doe ik iets leuks met de kinderen. Het drama heeft ons nog meer naar elkaar toe doen groeien.”

TERNAT - 'Deze zaak achtervolgt mij. Elke dag opnieuw. Telkens weer zie ik mensen denken: dat is die Clottemans, van de parachutemoord.' Voor de allereerste keer na haar vrijlating uit voorlopige hechtenis spreekt Els Clottemans (24) over een van de meest ophefmakende moordzaken ooit in ons land. 'Ja, ik houd mijn onschuld staande.' De zogenaamde parachutemoord krijgt stilaan de proporties van een modern Agatha Christieverhaal, maar dan wel in een pijnlijk realistische versie. Twee jaar lang al zijn de speurders ervan overtuigd dat maar één iemand de moord op Els Van Doren op haar geweten kan hebben: liefdesrivale Els Clottemans. Maar er zijn twee problemen. Eén er is geen enkel ultiem, ontegensprekelijk bewijs. En twee: Els Clottemans houdt haar onschuld staande. Staalhard zelfs. Ook in haar allereerste interview na haar vrijlating uit de Hasseltse gevangenis begin dit jaar, na zowat een jaar voorlopige hechtenis. 'Of ik nog altijd volhoud dat mij niets aan te wrijven valt? Natuurlijk wel. Daar bestaat geen twijfel over. Ik houd mijn onschuld staande, voor de volle honderd procent.' Toch is die onschuld lang niet zo evident, want er zijn heel wat signalen die in de richting van Clottemans wijzen. Even alles op een rijtje. Op 18 november 2006, vorige dinsdag precies twee jaar geleden dus, stort ervaren parachutiste Els Van Doren tegen tweehonderd kilometer per uur te pletter in een tuintje in Opglabbeek. Ze is op slag dood. Al snel is duidelijk dat er kwaad opzet in het spel is, want de parachute blijkt gesaboteerd. Maar wie brengt deze 37-jarige, goedlachse vrouw uit Ranst, moeder van twee kinderen, om het leven? Voor de speurders is er maar één iemand met het geknipte motief: Els Clottemans, Babs voor de vrienden, een 24-jarige studente uit Ternat. Zij en het slachtoffer hadden immers dezelfde minnaar: Marcel S., een Nederlandse valschermspringer. Een driehoeksverhouding dus waarbij Clottemans pas op de tweede plaats kwam, na Van Doren. 'Clottemans had dus een reden om Van Doren om het leven te brengen', zegt een gerechtsbron. 'Bovendien is ze de enige die de tijd, de kennis én de mogelijkheid had om haar om het leven te brengen. Wat meer is: een paar weken na de fatale dag probeerde Clottemans zelfmoord te plegen, wat haar nóg verdachter maakt. En kort voor de feiten stalkte ze Van Doren met anonieme telefoontjes én stuurde ze een anonieme brief naar de man van het slachtoffer. Dat bevestigt alleen maar onze vermoedens.' Een waslijst verhoren volgden, maar nooit ging Clottemans door de knieën. 'En dat zal ook niet gebeuren', aldus Clottemans. Ze blijft herhalen dat de speurders een tunnelvisie volgen: dat ze meteen alleen háár hebben geviseerd en daardoor andere opties hebben uitgesloten. 'Zal ik je 's vertellen wat ik écht vervelend vind? Dat heel dit gedoe, dit hele onderzoek, nu al zo lang aansleept. Ik kan je verzekeren: dat is niet goed voor je moraal. Het wordt tijd dat deze hele zaak wordt afgesloten. Dat maakt het makkelijker om dit drama te verwerken. Niet alleen voor mij maar ook voor de nabestaanden van het slachtoffer. Zoals het nu verloopt, is het voor iedereen een erg zware last om dragen.' De speurders uit Tongeren sparen kosten noch moeite om hun dossier rond te krijgen. In totaal waren er liefst drie reconstructies. De laatste was die van vorige dinsdag. Daarbij moest Clottemans tonen hoe ze de pilot-chute van Van Doren - dat is de kleine parachute die de grote opentrekt - op weg naar Opglabbeek vond. 'Clottemans verklaarde dat ze die per toeval zag, ergens hoog in een boom', zegt een gerechtelijke bron. 'Maar dat geloven wij niet. We geloven dat ze die pilot-chute heeft kunnen volgen op de fatale dag en dat ze die achteraf is gaan zoeken.' Clottemans ontkent. 'Op zulke dagen heb ik het extra moeilijk', zegt ze. 'Omdat je dan nog maar eens die hele heisa moet meemaken. Weet je, vandaag ( woensdag, nvdr. ) zat ik in de trein. Telkens als iemand me passeerde, had ik het gevoel dat die mij herkende. Dan zie ik ze denken: dat is die Clottemans, van de parachutemoord. Misschien is het niet zo. Misschien stel ik het me alleen maar voor, maar het overkomt je wel!' Clottemans studeert voor leerkracht. Ze is op dit moment volop bezig met haar stageperiode. 'Ik wil zo snel mogelijk mijn gewone leventje weer oppikken. Al wordt dat wellicht héél moeilijk. Op sommige dagen, zoals dinsdag bij de reconstructie, kan ik de televisie niet opzetten of ik zie mezelf. Ja, dat is confronterend.'

Clottemans kreeg een uitgaansvergunning van drie uur om de nodige therapeutische begeleiding te zoeken, een eerste stap in haar reclasseringsplan. Ze heeft haar onschuld altijd staande gehouden. Opmerkelijk aan het gemediatiseerde proces was dat er geen materieel bewijs was tegen haar. 

Ten vroegste in september volgend jaar zou Clottemans vervroegd kunnen vrijkomen. De strafuitvoeringsrechtbank moet die beslissing nemen. Nabestaanden van de vermoorde parachutiste betreuren dat Clottemans nooit enige spijt betuigd heeft.

Vrouw achter ‘parachutemoord’ zet eerste stappen richting vrijlating: 3 uur uit de gevangenis

24/10/2018 om 03:00 door phu