Archief

Een jongetje en een meisje van zes jaar oud spelen in de zandbak. Onverwacht laat de kleine jongen een scheet, waardoor er een beetje zand tussen zijn benen verstuift. Het meisje ziet het en giert van het lachen. “Hoe heb je dat gedaan?” vraagt het meisje. “Simpel,” zegt de jongen, “ik liet een scheetje.” “Mag ik het ook proberen?” vraagt ze. “Tuurlijk,” zegt de jongen, “iedereen kan het doen.” Dus het meisje begint te persen en te persen. Plotseling is er een verschrikkelijke ontploffing, de zijkanten vliegen van de zandbak af, al het zand vliegt door de lucht. De schokgolf duwt de kleine jongen een heuvel op en hij belandt ondersteboven tegen een boom. Versuft loopt de kleine jongen terug naar de zandbak, waar het meisje plat op haar rug, benen wijd en knock-out op de bodem van de zandbak ligt. De kleine jongen tilt haar rok op, gluurt eronder, en roept luid uit: “Net wat ik dacht: dubbele uitlaat!”

Kleine Frits: "Papa, klopt dat jouw leesbril alles groter maakt?
Vader: "Ja dat klopt."
Fritsje: "Nou zet hem dan maar op als je de cijfers van mijn rapport bekijkt!"

"Mijn hond is heel bijzonder:
Hij brengt mij iedere ochtend de krant."
"Maar dat is toch niet zo heel bijzonder?"
"Jawel, want ik heb geen abonnement!"

Een hartchirurg was overleden en bij de begrafenis werd zijn kist boven een groot hart, gemaakt van bloemen, geplaatst. Toen alle sprekers gesproken hadden en alle aanwezigen afscheid hadden genomen, opende het hart zich en zakte de kist naar binnen en sloot het hart zich weer. Op dat moment barstte één van de aanwezigen in lachen uit. De man naast hem vroeg hem waar hij zo om moest lachen. "Ik dacht aan mijn eigen begrafenis," zei de man. "Wat is daar zo leuk aan?" "Nou, ik ben een gynaecoloog!"

Ga ik vorige zaterdag een juwelierszaak binnen, kijk wat rond en zie plots een prachtige diamanten armband liggen. Wanneer ik voorover buig om het sieraad achter de toonbank van naderbij te bekijken, ontglipt mij plots een windje. Ik kijk schichtig om mij heen in de hoop dat niemand iets gehoord heeft. Jammer genoeg staat de knappe verkoopster net achter mijn rug, ze begroet mij vriendelijk alsof er niets aan de hand is en geeft deskundig uitleg over het juweel. Nog altijd lichtjes rood aangelopen en in verlegenheid, vraagt ik de dame hoeveel de armband nu juist kost. Flegmatiek antwoordt de verkoopster: 'Mijnheer, als u al een windje laat bij het bekijken van het juweel, gaat u zeker in uw broek doen als u de prijs hoort!'

Een brandweerman staat buiten bij de brandweerkazerne te sleutelen aan de motor van een pomp. Opeens hoort hij achter zich een lief stemmetje dat zegt: "Dag, meneer de brandweer." Hij draait zich om en ziet een klein jongetje van een jaar of zes, dat in een bolderwagen zit. De bolderwagen is omgebouwd tot een brandweerwagen, compleet met ladder en brandslangen. De wagen wordt getrokken door een hond en een kat. Complimentjes makend over wat hij ziet loopt hij rondom de bolderbrandweerwagen. De hond is met een riem aan zijn halsband voor de kar gespannen. De kat, het blijkt een kater, zit vast aan de kar via een touwtje om zijn testikels. Een beetje verbaasd zegt de brandweerman tegen het lieve kind: "Ik wil me er niet mee bemoeien, maar volgens mij trekt die kater de kar beter als je hem ook aan een halsband vastmaakt." "Dat weet ik", zegt het jongetje, maar dan heb ik geen sirene!"

Een Italiaan vertelt zijn vrienden: "Gisteren heb ik mijn vrouw gemasseerd met aromatische olie en daarna hebben we zo'n intense nacht beleefd dat ze gedurende 5 minuten heeft geschreeuwd!" De Fransman antwoordt : " Ja, niet slecht! Gisteren heb ik mijn vrouw ingesmeerd met aromatische boter. Daarna hebben we zo stevig tekeergegaan dat ze gedurende 15 minuten heeft geschreeuwd!" De Belg repliceert: "Ik heb haar ingesmeerd met chocolade. Daarna hebben we de liefde bedreven en heeft ze 3 uur geschreeuwd!" Vragen de twee anderen nieuwsgierig: "Wat heb je dan wel gedaan om haar drie uren aan het schreeuwen te krijgen?" "Ik heb mijn handen afgeveegd aan de gordijnen!"

Vrolijk kerstfeest

De kerstman loopt een postkantoor binnen en vraagt om een postzegel van 89 eurocent. "Oh ja,", zegt 'ie tegen de verkoper, "wilt u het prijsje er af halen? Het is namelijk een Kadootje."

De nieuwe overburen, een echtpaar op leeftijd, schijnen nog steeds veel om elkaar te geven, om niet te zeggen dat ze niet van elkaar af kunnen blijven. Elke keer bij het thuiskomen is het prijs. Nog vóór ze goed en wel binnen zijn, staat de man bij de vrouw al onder de rokken te graaien, in het volle zicht van de straat. Op een dag worden ze er door een van de buren over aangesproken. Of ze voortaan het fatsoen op zouden kunnen brengen om hun lusten binnenshuis op elkaar bot te vieren, in plaats van in het openbaar, onder de ogen van de buurtkinderen. "O, maar dat ziet u helemaal verkeerd," zegt die man. "Het is niet wat het lijkt." "O nee? Wat is het dan wel?" "Dat zal ik u zeggen. Mijn vrouw heeft een houten been, met vlak boven de knie een spijker. En daar hangt onze huissleutel aan!"