Poëzie 2

Droevige tijd! Oog charme!
Je afscheid schoonheid is aangenaam voor mij, ik 
hou van de wildernis van de natuur weelderig, bossen
 bekleed met goud en goud, windgeruis en frisse adem
 in hun baldakijn, en de hemel is bedekt met een saaie
  golvende golf, en een zeldzamezonnestraal, en de eerste
 vorst, en bedreigingen die ver verwijderd zijn van grijze 
haren winters.

Herfst. Onze hele arme tuin strooit, laat
gele vliegen in de wind. Alleen in 
de verte pronken, daar op de bodem van de valleien,
kwasten felrode vervagende bergas.

Plezierig en treurig voor mijn hart,
stil verwarm ik je kleine handjes
 en schud, ik kijk naar je ogen, giet tranen stil,
ik kan niet uitdrukken hoeveel ik van je hou.

.

upload pics to img

+ Poëzie.

Lieve hartsvriend, zing! Ik luister naar u en misschien met een

zorgeloze glimlach zal ik alles onthouden. Hoe hij leefde liefde, 

en hoe hij toen woonde, gelukkig opwinding gekweld in de ziel eeuwig

begraven.En daar, staren, slapen zonder te zingen.  

Vrienden gekoesterd. Het fornuis, waar de opwarming van de aarde, 

 bevriest het hart. Dus zingen, krakende, ruisende, mijn lieve hart 

tot het laatste vuur niet gedoofd.

De dagen komen, de nachten gaan.Weet je, ergens heel dicht bij je,

de hele tijd dat iemand wacht. En iemand heeft een naam in het hart, 

houdt als een talisman in de borst en fluistert zachtjes "Ik mis het, kom ..." 

En je zult komen, horend dat je zalverbranden, zo als de mist in de ochtend. 

En iemand zal opnieuw wachten.En zwemmen voor de dagen van de

nacht. Iedereen fluistert iemand, heel stil: "Ik mis zo, ... kom ..."

De dagen verstrijken, pas nacht. Het hard roept. Weet je, ergens bij jou in

de buurt, niemand wacht op je ...,Maar het hart ademt van liefde, 

bang om zelfs maar een druppel te verliezen. Loopt een traan ...

en nauwelijks hoorbaar: "ik dus ... ik wil ... jij ... knuffel ..." 

Ze klinken, ze zijn blij, nooit moe, ze triomferen in de overwinning, 

ze zijn voor altijd gezegend. Wie zal in de omringende klokken volgen, 

Wie zal er op zijn minst een kort moment voelen. 

Mijn harmonieuze taal. 

Laat mijn vrijheid voor allen vreemd zijn , laat allen vreemd voor

mij zijn, in mijn tuin komt de natuur op en woedt. 

Ik ben een medeplichtige aan haar in alles.

De sneeuw draait, de sneeuw valt naar beneden.

sneeuw! Sneeuw! Sneeuw! Blij de sneeuw.

Voor beest en vogel geen blijdschap geen plezier.

Veel plezier voor kinderen!

Verspil je leven niet van woede, pijnlijke gevangenschap, 

voor een hele reeks overtredingen die zich al jarenlang voltrekken. 

 De pijn van het hart, van laag geschokt verraad, op die mensen

die dichtbij zijn, maar niet bij jou. Verspil je leven niet aan minder goeie

vrienden, over ijdelheid aan schoonheid. Met een euro cent, worden we

niet armer, geloof me. Waardeer iedereen als het laatste uur. 

Verspil je leven niet, je tevergeefs.  

Spreek zachte woorden. 

Spreek vrijmoedig, schaam je niet. 

 Versla trots, de overwinning. 

Spreek zachte woorden. 

In feite, soms, en niet meer nodig. 

Geloof me. de warmte van het hart zal blij zijn. 

Spreek zachte woorden. 

Laat ze niet sparen. Probeer niet om hun gevoelens

te verbergen en anderen te helpen.

Spreken zachte woorden.

Gelukkig elke dag. We hebben de tijd. 

Het leven is niet herhaald. 

Volle maan steeg over de weide.

Onveranderlijke schitterende cirkel, glanst en is stil.

Bleke, bleke, bloeiende weide, duisternis van de nacht,

die er langs kruipt, rustend, slapend.

Het is eng om op pad te gaan. Onduidelijk alarm

onder de maan regeert. Hoewel je weet de zon zal

vroeg in de ochtend uit de mist komen.

+ Poëzie.



We oordelen vaak op gerucht. laten we slechte geruchten niet circuleren.  

Profeteren rechtvaardige uitkomst. Ze zijn klaar om te genieten van

hun woede, en met een dorst dromen we van wraak. We lachen om

iemands verdriet. En beledigen je met een woord van mishandeling. 

Om anderen zonder spijt te verraden, om te liegen voor toestemming

van zaken, om geestelijke kwellingen te maken, voor degenen die

alleen het goede wilden. We voeden afgunst zo nu en dan, blinde haat

is vruchtbaar, we weten hoe we het met gemeenheid moeten gebruiken, 

maar we willen niet veranderen. 

De gedachten in mijn hoofd zijn opgewonden van moed.
En de rijmpjes zijn licht om hen te ontmoeten die rennen.
En vingers vragen om pen, pen naar papier.
En gedichten zullen vrijelijk stromen.
Dus het schip slaapt roerloos in het onbeweeglijke vocht.
Zeilers haasten zich plotseling, kruipen
omhoog, omlaag en zeilen opgeblazen, de wind is vol.
De zee bewoog en ontleedde de golven.


 

Als dorst leidt naar het water, zal het u leiden tot de hoop van het doel. 

Je volgt haar. En laat de winden scheurt u, geplaagd door regen, orkanen

niet opgeven, gaan. Gewoon geloven. En dan in staat om de bron te

bereiken. Om vooruit te gaan, zelfs als ik moet kruipen. Op het dashboard,

op de grens van beheer om weerstand te bieden, niet om te vallen, te drogen

lippen vastklampen aan levengevende water. En de sterren, weerspiegeld

in de spiegel van de donker water. Je zal het zien, en in staat zijn

om de sterren te raken. 

In de pechvogel is de schuld. 
En de gelukkige beide zijn de schuldige.
Word ook rechterhand en links. 
Het is noodzakelijk om uniek te zijn. 
Om het geluk ondeelbaar te maken. 
Liefde hierin helpt altijd. 
Maak geen verwijten met fouten, maar knijp 
in zijn hand de hand van zijn man. 
En het zal door elke bloem gaan, 
het is zo belangrijk voor hem om gewoon te weten: 
Wat in het leven viel hij: "vlieg"! 
Met de inheemse, geliefde vrouw te zijn.
Waar ik wilde mee leven ... 

Harp ...

Wanneer mijn groene gras het stof verbergt. Wanneer, na een korte

tijd te zeggen, ik alleen in je mond zal drinken. Alleen een schaduw

in je verbeelding.Als vrienden jong zijn op feesten word ik niet 

herinnerd met wijn, neem dan een eenvoudige harp mee, 

zij was mijn vriend een vriend van dromen. 

Hang het in het huis tegen het raam. 

Zodat de wind van de herfst er overheen speelde. Zelfs met de echo

van de liederen van de afgelopen dagen. Haar rinkelende snaar zal

niet wakker worden. Onder je sneeuwwitte hand. Van, degene die je

liefde zong, zal slapen, om niet weer wakker te worden.

Stille geest in de toren.  

Ik ben de zwarte slaaf van het verdoemde bloed. 

Ik houd de halve duisternis in haar ongerepte alkoof.

Ik kijk naar haar sleutels. En ik ben aanwezig, onzichtbaar. 

Wanneer zwaarden elkaar kruisen. Voor schoonheid onbereikbaar.

Mijn stem is doof, mijn haar is grijs. Functies zijn vreselijk onroerend. 

Bij mij mijn hele leven, één verbond. Het verbond van dienstbaarheid van

het ondoorgrondelijke.

Kan ik vrienden zijn zonder
de overtuigingen van mijn vriend te delen?
Is het mogelijk om vrienden te zijn zonder het goed te keuren.
Het is bijna letterlijk niets?

Poëzie.8.

Vorst en zon,een geweldige dag.Nog steeds doezelt u, de vriend charmant.

Het is tijd, de schoonheid, wordt wakker.

Open dichte ogen naar het noorden gericht.

Op weg naar het noorden.

Aurora verschijnt de ster van het noorden.

Er is zoveel woede, jaloezie, wrok en pijn in onze wereld.

Dit alles beïnvloedt onze gezondheid zowel lichamelijk als geestelijk.

 Je moet in staat zijn om jezelf te reinigen, los te laten van woede en wrok,

zodat vrede, rust en, natuurlijk, liefde heersen in je hart. 

Dit gedicht brengt vrede en gemoedsrust. Lees het vaker en je voelt opgelucht.

Pijn gaat weg, het wordt licht en gemakkelijk voor de ziel.

Dit is een helende gedicht. Wanneer je het leest, moet je duidelijk

alles wat in de tekst wordt gezegd visualiseren.




Het is eng in het donker fluister je naam geven zelf anders en warm. 

Het deed pijn, ondraaglijke pijn, weet dat de tijd voor ons geluk is verstreken. 

Honderden keren rijden door de rand van het bewustzijn, die momenten die zijn

geleefd met u, elke dag en vind het jammer om scheuring te verstoren, passeert langs

een dikke lijn. Het is verschrikkelijk om te denken van deze willekeurige fouten, 

ik niet moeten doen en zeg het niet, alles leek onwerkelijk droom en wankele, 

iets wat we konden niet, had geen tijd, zie je hoef je niet wakker in het warme bed, 

niet voor u om koffie te zetten en te doen massage,  ja, vertel me, is niet dat

we allebei wilden. Wanneer dit onze kwetsbare wereld vernietigd. En als je 's nachts

in een droom naar me toe komt, zijn we stil, hebben we het hele vocabulaire verloren. 

En opnieuw wordt alles in het hart verscheurd, misschien hebben we elkaar

de laatste keer ontmoet.



We missen allemaal de geur van tulpen, 
we hebben niet genoeg groen in het bos, de 
lente komt altijd met een lange 
wachttijd, met vlinders die fladderen in de zachte wind. 
De ziel zingt en verheugt zich opnieuw, het 
verwarmt in de harten van mensen, 
wanneer ze naar de lucht van vogels vliegen, 
en in de stroom loopt het water sneller. 

Aan de zijkant stond mijn grootmoeder. 

Met een versleten tas onder de arm. En een traan liep over mijn wang. 

Wreedheden minachten smaad.Rustig liep ze weg en huilt, 

er is immers geen geld voor medicijnen.Iedereen heeft zijn

eigen problemen. Iedereen heeft zijn eigen bestemming. 

En haar muren draaiden, haar hoofd deed pijn van tranen.

Het laatste telt ze de kruimels, met dat moest ze door het leven. 

Van deze regels hangt haar leven af.

Ik ...

Onafhankelijk, niet jaloers, oneerlijkheid wordt niet verheerlijkt. 

Ik geef toe: Ik heb iemand beledigd. Niet verbitterd en niet

wraakzuchtig, hoewel het niet altijd op ceremonie staat. 

Ik ben niet zondeloos dat het een zonde is om me te verbergen,

in hen zal niet iedereen met mij schuilen.

Maar ik zal mezlf niet toestaan ​​beledigd te zijn, dit hoeft zelfs niet

te worden gekweld. Ik ben niet van plan om op mijn schouders

te huilen. Je zult me ​​niet breken.Waarheid begrepen, 

geen geschenk. Je bent aardig, ik ben attent,

je bent boos, ik ben rustig.

 Door de lucht ingeblazen herfst, 
en nog minder de zon scheen, 
het werd al snel dag. 
Woods mysterieuze schaduw van 
een trieste lawaai ontbloot, 
lag op het veld de mist. 
Ganzen luidruchtige caravan 
werd getrokken naar het zuiden, het naderen van 
nogal saai is het tijd. 
Het was november op het erf.

Noch tegenspoed, verdriet, noch afstanden, noch
zullen we voor een seconde gescheiden zijn.
En slechts één verlangen naar mij is dromen,
in ieder geval een moment om je te zien mijn vriend...

Nu begon ik voor mezelf te zorgen, nadat ik mijn vurigheid had 
getemperd en mijn toon had verlaagd. Ik vermijd onnodige
 ontmoetingen, en absoluut lege mensen. Nu begon ik van
 mezelf te houden. Heel op sneakers gemakkelijk te vervangen.
 Het is fijn omjezelf te zijn, twijfels weg te jagen. Immers, de
 glans in de ogen zal mascara niet vervangen, de ellende van 
het hart zal de mode niet verbergen. Perfect zijn is zo'n onzin.
 Wat een domheid om ergens  van te houden.
 Om geen harten met vleierij te laten vallen, 
probeer ik nu alle bruggen te verbranden.
Ik begon net van mezelf te houden.
Ik begon net voor mezelf te zorgen.

Hoeveel is het, gewoon om samen te zijn.
Om lief te hebben, wederzijds lief te hebben.
Om warmte te geven, om met vuur te branden.
 Dit is onbetaalbaar en uniek.
Hoeveel  en waanzinnig klein. 
Om de kans te krijgen om gewoon 
te knuffelen en te kussen, te rillen.
En om niet los te laten. Hoe klein
 het is, gewoon om samen te zijn.
 Samen zijn is een wetenschap.
En we, we beschermen elkaar niet.
Te gemakkelijk verliezen we elkaar.

Blijf gewoon bewegen.

Het maakt niet echt uit hoe langzaam je gaat 
tot je stopt. Als je doorgaat in de goede richting,

kom je uiteindelijk op je bestemming aan. Doorzettingsvermogen moet consistent zijn, iedereen kan slagen zonder de beweging te stoppen.

 Een persoon die succes heeft behaald, is een persoon die ondanks de omstandigheden zijn doel blijft nastreven.

Madeliefjes bloeiden in de tuin,

waar zwerf je lieverd, jij?

Ik deed mijn krullen weg, misschien zie ik

elkaar onderweg?

Ik vermoedde op de baan: oh,

meisjesdromen.

Een prachtige jurk met stippen,

ik geloof dat geluki n het verschiet ligt. 

 Waar zijn die in de madeliefjestuin? 

Vloog bloemblaadjes,

en kleindochter te krullen, oh,

en de haast om zichzelf te verjongen.

Oh, wat zou ik nu willen gaan in je armen. Om met je te knuffelen, zoals
 het gebeurde. Om de tijd weer te vergeten. Deze gedachten komen vaak.
  Herinneringen worden weggevoerd. Naar de plaats waar ons geluk was.
   Naar de plaats waar amandelen bloeiden in dromen. Deze zoetheid smaakte
 bitter en duizelig van  liefde. En onze ontmoetingen waren in vreugde. En ik
   dacht  liefde heeft gelijk ik was verdronken  in gevoelens zonder een vest, 
de reddingsboei vergeten. Met jou ik smaakte  de charme van de  zomer, 
verblindde ik mijn hart met de stralen van de zon. Oh, hoe ik zou hebben genesteld. Ik ademde je in mezelf. In mijn  armen verdronk ik niet ontsnappen. Het is jammer dat ik het alleen in een droom kan doen

.

Probeer de betovering van de zomer, durf te dromen op de 
wolkenloze afstand. Gooi paarse over de schouders. Van satijnen
 bloemblaadjes wonder sjaal. Laat de grappige wind loslaten.

In de waterval van je opwindende krullen. 
En duik in de jonge dawn. 
In de bedwelmende bedompte kalkachtige steegjes.

Proef de smaak van geurige aardbeien, ga blootsvoets
 in de ochtenddauw, vang de zon schittering in je 
handpalmen schittering en laat je gelukkig alles zien.

We hadden in het begin zoveel verwacht.
Van elke minuut, van elke dag.
En het leven was zo rijk aan verdriet,
en gaf jou en mij royaal.

Of je schooljaren haastten zich met jou.
Die tijd was je uit elkaar, toen doordeweeks.
En pas later voelden we dat
ze aan het racen waren en zo snel.

We zwemmen langs de rivier tussen het heilige 
en het opgeloste. En of vloek of vloek.
We leefden nog steeds niet, alsof we het nog
niet hadden geproefd, we begrepen het leven niet.

We hadden in het begin zoveel verwacht,
toen ze ons vertelden: draai en cirkel.
En nu staan ​​we op een verlaten pier:
de boot met de naam "Life" vertrok.

De tijd vliegt, alsof cavalerie. We concurreren, wie is sneller.
En de schaduwen van onze dagen achtervolgen ons in stilte.
Vergaderingen, gevoelens, alles is vluchtig. Slechts seconden
ogen voor ogen. We verliezen elkaar in de eeuwigheid,
maar je kunt op geen enkele manier terugkeren.
Houd deze gekke race niet tegen. 
Vonken alleen onder de hoeven.
En je wilt gewoon afstappen en
 de tijd nemen.op adem komen
 en kalmeren, en nadenken over je ziel.
 Het is jammer, maar de tijd is gek 
cavalerie zal niet al terugkomen.