Poëzie Blijf gewoon bewegen.

Madeliefjes bloeiden in de tuin,

waar zwerf je lieverd, jij?

Ik deed mijn krullen weg, misschien zie ik

elkaar onderweg?

Ik vermoedde op de baan: oh,

meisjesdromen.

Een prachtige jurk met stippen,

ik geloof dat geluki n het verschiet ligt. 

 Waar zijn die in de madeliefjestuin? 

Vloog bloemblaadjes,

en kleindochter te krullen, oh,

en de haast om zichzelf te verjongen.

Oh, wat zou ik nu willen gaan in je armen. Om met je te knuffelen, zoals
 het gebeurde. Om de tijd weer te vergeten. Deze gedachten komen vaak.
  Herinneringen worden weggevoerd. Naar de plaats waar ons geluk was.
   Naar de plaats waar amandelen bloeiden in dromen. Deze zoetheid smaakte
 bitter en duizelig van  liefde. En onze ontmoetingen waren in vreugde. En ik
   dacht  liefde heeft gelijk ik was verdronken  in gevoelens zonder een vest, 
de reddingsboei vergeten. Met jou ik smaakte  de charme van de  zomer, 
verblindde ik mijn hart met de stralen van de zon. Oh, hoe ik zou hebben genesteld. Ik ademde je in mezelf. In mijn  armen verdronk ik niet ontsnappen. Het is jammer dat ik het alleen in een droom kan doen

.

Probeer de betovering van de zomer, durf te dromen op de 
wolkenloze afstand. Gooi paarse over de schouders. Van satijnen
 bloemblaadjes wonder sjaal. Laat de grappige wind loslaten.

In de waterval van je opwindende krullen. 
En duik in de jonge dawn. 
In de bedwelmende bedompte kalkachtige steegjes.

Proef de smaak van geurige aardbeien, ga blootsvoets
 in de ochtenddauw, vang de zon schittering in je 
handpalmen schittering en laat je gelukkig alles zien.

We hadden in het begin zoveel verwacht.
Van elke minuut, van elke dag.
En het leven was zo rijk aan verdriet,
en gaf jou en mij royaal.

Of je schooljaren haastten zich met jou.
Die tijd was je uit elkaar, toen doordeweeks.
En pas later voelden we dat
ze aan het racen waren en zo snel.

We zwemmen langs de rivier tussen het heilige 
en het opgeloste. En of vloek of vloek.
We leefden nog steeds niet, alsof we het nog
niet hadden geproefd, we begrepen het leven niet.

We hadden in het begin zoveel verwacht,
toen ze ons vertelden: draai en cirkel.
En nu staan ​​we op een verlaten pier:
de boot met de naam "Life" vertrok.

De tijd vliegt, alsof cavalerie. We concurreren, wie is sneller.
En de schaduwen van onze dagen achtervolgen ons in stilte.
Vergaderingen, gevoelens, alles is vluchtig. Slechts seconden
ogen voor ogen. We verliezen elkaar in de eeuwigheid,
maar je kunt op geen enkele manier terugkeren.
Houd deze gekke race niet tegen. 
Vonken alleen onder de hoeven.
En je wilt gewoon afstappen en
 de tijd nemen.op adem komen
 en kalmeren, en nadenken over je ziel.
 Het is jammer, maar de tijd is gek 
cavalerie zal niet al terugkomen.

+ Poëzie.

Ik hield van je: liefde is nog steeds misschien. 
In mijn ziel ben ik nog niet helemaal uitgeblust. 
Maar laat het je niet meer storen. 
Ik wil je nergens mee bedroeven. 
Ik heb je stil liefgehad, hopeloos. 
Met verlegenheid, dan met jaloezie, we kwijnen weg. 
Ik hield zo oprecht van je, zo teder, 
zoals God je mijn geliefde geeft om anders te zijn.

 En in mijn ziel is de lente al!

Zit, lacht, benen kletsen.

Van geluk klopt het hart stil.

En ik geloof, een beetje tegen de hitte.

Het blijft alleen wachten op het heden.

Zo grappig en zo koppig .

Er is een grote macht in de wereld.

Wat u van rust en slaap berooft.

Voor haar trok winter zich terug.

En deze kracht wordt lente genoemd.

Ze is onderworpen aan de natuur en gevoelens.

In haar macht zijn we allemaal volledig.

Ben het ermee eens dat het triest zou zijn.

Als er geen lente in de wereld was.

Alles mooi wordt samengevoegd met de lente.

In dit woord, liefde en bloemen.

Je zult geen ruzie met me maken.

In het voorjaar, geen mannelijke eigenschappen.

Hoe de hemelse kleur
verfrist , ontmoet een jonge lente.
Gevederd koor geeft een concert,
geboren in een sprookjesbos.

De wolken dartelen in de lucht,
ze vervelen zich met hangende wolken.
Strelen de zon op de wangen,
schakelen de schaduw en het licht.

Ons leven is kort.
En leven in de zorgen van het jaar.
We verliezen familieleden
en goede vrienden aan ons hart.
Over het verlies van verdriet.
We brengen altijd tijd door, niet wetend
hoeveel dagen er in deze wereld voor
 ons worden doorgebracht.
En ons leven is verwant aan
die magische shagreen huid,
het is jammer dat de jonge
mensen in jaren die huid niet 
koesteren, maar ik besloot te zien
hoeveel leven ik toch had geleefd,
je bent verrast om te zien dat er nog
  maar een flap over was. Wie zou ons
 leren. Hoe ons te beschermen tegen
 elkaars leven. Wie zou ons vertellen.
Wat ons van tevoren te wachten staat.
Gisteren zag ik dat mijn vriendin grijs 
werd. En merkwaardig snel
vloog er nog een jaar voorbij.
Leren leven. Zonder wrok voor 
elkaar te creëren. Zelfs vrienden te
ontmoeten.  Met een open ziel,
zodat alles positief is. Problemen 
zijn allemaal vergeten. En één 
ding is het verlangen. Om elkaar
 keer op keer te ontmoeten.

Spring ging langs de pony
door springblauwe dromen,
en sproeten schenen zachtjes
op het gezicht van het meisje spring.

Er was een meisje in een groene rok,
blauwe dauw rinkelde.
En jaloers op het roodharige meisje
zuchtte de aarde stilletje.

En niet tevergeefs op deze lentemorgen.
Waar de lichte benen gingen,
bloeiden paardebloemen,
als gouden aarde sproeten

Achtervolgd door de stralen van de lente.Van de omringende 
bergen al sneeuw. Gevlucht in modderige beekjes.Naar de 
overstroomde weiden. Met een heldere glimlach begroet 
de natuur de ochtend van het jaar door middel van een 
droom. De luchten glanzen blauw. Nog steeds transparant,
lijken de bossen groen te worden als pluisjes. Een bij vliegt
 uit een wascel voor eerbetoon in het veld. 
 De valleien drogen en verblinden.
De kuddes zijn luidruchtig, en de nachtegaal.

Speel mijn gitaar, zing een liefdeslied voor me. Ik streel de
 tedere snaren, omhels voorzichtig je middel. Ze ziet eruit 
als haar favoriete foto, intieme prachtige heup. En een 
gebeeldhouwde figuur, voorzichtig omhels ik mijn hand.
Ik druk zachtjes tegen het lichaam, mijn zevensnarige
 kleintje. Terwijl ik aan het spelen ben, snaar ik een 
onberispelijk lied. Je bent één lijden en vreugde.
Passie van de ziel en hartpijn. Je laat de ziel een
 angst vervullen. Scheid bitterheid in je verzen.
De snaren zijn als gespannen zenuwen, 
ik zal mijn mooie selectie beginnen.

Ik ruik de rijpe appels in de geur, de geest en de 
geest van de aarde leven erin, de windstoten ruiken
 de sterke, krachtige en delicate geur van lentebloemen.
 is warm in hen en frisheid is in de ochtend,
 het mysterie van het zijn en het sterrenlicht is
in hen, enorme kracht en tederheid in hen,
maanopkomst en zonnige zonsopgang.
De appel die op de takken rijpte,
is zo zacht, kwetsbaar en een beetje trillend, 
als een briesje in de tuinen, zal je verwarmen.

Bestuur het leven niet.

Haast je niet. Zijzelf.

Wat moet er gebracht worden.

En wees dankbaar.

En liefde.

En liefde zal je behoeden

voor afkeer.

Je bent mooi en goddelijk, het is moeilijk om het oneens te zijn. 
Prachtige vrouw met vriendelijkheid zonder een rand. 
Kijk eens wat je nog niet ziet. Mijn hart zal alarm slaan. 
Wie heeft jou uitgevonden? Is het mogelijk om zo te zijn? 
Je loopt streng, alleen met je ogen. En velen dromen al, 
om naast je te zijn. Jij, als de stralende zon. 
Je licht zal  op onze harten morsen. 
Soms is het zo moeilijk voor ons om te blijven staan, 
als je bent gestoord door vrede. Koningin of Godin.  
Wat is nu het kostbaarst. En ik vraag met een nieuwe kracht. 
Verdwijn niet zo onredelijk. Kostbaar en zoet, 
blijf onze harten behagen. Als een bloesem van een mooie roos. 
Laat anderen je groeten. Wie ben jij, door engelen, gemaakt? 
Wie heeft jou uitgevonden?