Poëzie Zonnestralen raken de kustlijn.

Speel mijn gitaar, zing een liefdeslied voor me. Ik streel de
 tedere snaren, omhels voorzichtig je middel. Ze ziet eruit 
als haar favoriete foto, intieme prachtige heup. En een 
gebeeldhouwde figuur, voorzichtig omhels ik mijn hand.
Ik druk zachtjes tegen het lichaam, mijn zevensnarige
 kleintje. Terwijl ik aan het spelen ben, snaar ik een 
onberispelijk lied. Je bent één lijden en vreugde.
Passie van de ziel en hartpijn. Je laat de ziel een
 angst vervullen. Scheid bitterheid in je verzen.
De snaren zijn als gespannen zenuwen, 
ik zal mijn mooie selectie beginnen.

Ik ruik de rijpe appels in de geur, de geest en de 
geest van de aarde leven erin, de windstoten ruiken
 de sterke, krachtige en delicate geur van lentebloemen.
 is warm in hen en frisheid is in de ochtend,
 het mysterie van het zijn en het sterrenlicht is
in hen, enorme kracht en tederheid in hen,
maanopkomst en zonnige zonsopgang.
De appel die op de takken rijpte,
is zo zacht, kwetsbaar en een beetje trillend, 
als een briesje in de tuinen, zal je verwarmen.

Bestuur het leven niet.

Haast je niet. Zijzelf.

Wat moet er gebracht worden.

En wees dankbaar.

En liefde.

En liefde zal je behoeden

voor afkeer.

Je bent mooi en goddelijk, het is moeilijk om het oneens te zijn. 
Prachtige vrouw met vriendelijkheid zonder een rand. 
Kijk eens wat je nog niet ziet. Mijn hart zal alarm slaan. 
Wie heeft jou uitgevonden? Is het mogelijk om zo te zijn? 
Je loopt streng, alleen met je ogen. En velen dromen al, 
om naast je te zijn. Jij, als de stralende zon. 
Je licht zal  op onze harten morsen. 
Soms is het zo moeilijk voor ons om te blijven staan, 
als je bent gestoord door vrede. Koningin of Godin.  
Wat is nu het kostbaarst. En ik vraag met een nieuwe kracht. 
Verdwijn niet zo onredelijk. Kostbaar en zoet, 
blijf onze harten behagen. Als een bloesem van een mooie roos. 
Laat anderen je groeten. Wie ben jij, door engelen, gemaakt? 
Wie heeft jou uitgevonden? 

Hoe pijnlijk het is om 's nachts te huilen, hoe pijnlijk het is om te leven en

te doen alsof. Hoe pijnlijk het is om je deel te spelen, om door het leven te 

gaan en te lachen. Hoe pijnlijk het is met een gewonde hart, oneindig rond

dwalenin een mist. Hoe pijnlijk het is om altijd met een menigte te zijn, 

maar helemaal alleen voor altijd en eeuwig. Hoe pijnlijk het is om zonder

hoop te leven, om te verzoenen metwat eenzaam is. Hoe pijnlijk het is om

niet lief te hebben, het lot! Waarom ben je zo wreed. 

Het doet pijn om alles te onthouden en te leven met belachelijk geloof, 

de tijd heelt. 

Wat jammer dat mijn geheugen niet doodt. 

Het maakt mijn leven kapot. 

Waarom we houden van de man. 
Zijn blik, zijn vriendelijkheid, goedheid voor de warmte die klopt in het hart, 

naar tederheid van gevoel en eenvoud. Voor de schoonheid van het vallen

in liefde kan zijn, voor de mensheid die belangrijk is. Voor de gelovigen om

vriendschap en steun voor alles wat het is voor ons noodzakelijk. 

Voor oprechtheid woorden en trouw, zonder een vuile leugen mooie zinnen 

voor die liefde leeft in het hart. Laat de man in dit leven, 

dat de liefde tot ons komt.

Ik werd wakker en ging naar het raam naar de donkere treden. 

De ijzige maand verzilverde mijn schaduwrijke luifel.

Lange tijd was er geen nieuws, maar de stad bracht me geluiden, 

en elke dag wachtte ik op gasten en luisterde naar geritsel en geklop.

En te middernacht beefde hij meer dan eens, en, gewekt door trappen, 

ging hij naar het raam en zag de lichten flikkeren in de straten.

Vandaag wacht ik op mijn gasten en ik beef en knijp in mijn handen. 

Lange tijd had ik geen nieuws, maar er was geritsel en geklop.

Het leven is als een trein die in de verte volgt, 
en flitst op het platform van het gezicht. 
Het pad is gepland, in de richting van verdriet, 
je wordt begroet door de conducteur. 
Coupé of gereserveerde zitplaats wordt gegeven, 
Alles volgens de gekochte tickets. 
Buiten het raam, de winter of de maand maart, 
of de jongen met groene ogen.Het is zomer. 

Waarom dwalen we over het net? Misschien verbergen we onze eenzaamheid. 

Misschien dromen we van het vinden van geluk. Misschien is het gewoon dat

we wegrennen van verdriet.Van de angst die zich aan haar tanden klemde. 

Soms praten we in verzen. Hoe te antwoorden, ik weet het niet. 

Alleen daar heb ik een vriend. Het meest waardevolle geschenk

ter wereld.

Ach, stop, vlinders, om verdrietig te zijn in de spiegel, om rimpels in de buurt

van de ogen glad te strijken. De spiegel liegt, die schoonheid is vervaagd,

de spiegels liegen, de jeugd is weg. Oh, gooi over diëten, honger of dat

overgewicht weegt. Waarom stel je jezelf voor lijden? Mooi leven

en met gewicht en ja en nee. En je ziet er beter en zelfverzekerd uit een

ingetogen make-up, kwispelen met zijn heup en kloppen op de "boom", 

ga eerst naar ... massage. Je bent schattig, sexy, aantrekkelijk, je bent 

net een fee in het ochtendgloren. En leef niet je leven tevergeefs.

Advies: je moet van jezelf houden.

Friends! Bedankt dat je er bent. Wat ben je nu met mij? 

U bent vreemden, ik weet het, jaloezie, vleierij, woorden die pijnlijk

pijn doen. We staan ​​altijd klaar om te luisteren, om advies te geven, 

instructie te geven. En als er plotseling problemen komen. 

Ondersteuning, troost. Je glimlach, zoals bloemen, 

ik ben blij, gemakkelijk te geven. Je bent vol van vitaliteit. 

Hoe goed is het voor mij om bij je te zijn. Bedankt voor je vriendelijkheid, 

responsiviteit, deelname. Mijn vrienden! Ik hou van jou.

Ik wens jullie allemaal geluk! 

+ Poëzie.

Wat een genot in de snelle beweging. De trein snelt.
In een stomme eeuwigheid vluchtmomenten.
Verder, verder, vooruit, vooruit!
Schaduwminuut mensen flitsen.
Kan hun geheugen niet redden.
Ze hebben geen tijd om je te vervelen.

Ik zing, vrij, als een vogel.Leven zonder liedjes zal donker

voor me worden, en een trieste geurige lente.En het avondlicht

van de nacht is bleek.Hoe zonder liedjes zal het donkere bos ontwaken.

Hoe zal hij de opgaande dag ontmoeten? Zonder liedjes zal de lila bloeien,

en zal de lelie van de vallei glimlachen.

De laatste wolk van een verspreide storm!
Een die je door een heldere azuurblazing snelt.
Eén die je een doffe schaduw werpt.
Eén die je treurt over een jubelende dag.
Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd,
en bliksem dreigend om je heen gewikkeld.
En je publiceerde een mysterieuze donder.
En stortte regen op de hebzuchtige aarde.
Genoeg, verstop het! De tijd verstreek, de
aarde werd frisser en de storm vloog,
en de wind, die de bladeren van de boom streelde,
drijft U vanuit de waarzeggers naar de hemel.

 De gloed is wit, geel, rood, schreeuwt en rinkelt in de verte. 

Je zult niet bedriegen, het alarm is ijdel, ik zie de lichten op de rivier.

Je vernietigt geen dromen. De geest ziet er geweldig uit 

vanwege menselijke gedoe. Ik kijk alleen naar je dood met glorie.

Verbrand je dromen! Hier zijn ze rustig, helder, snel,    

haastig naar me toe van ver.

De laatste liefde, als een waanidee ... 

Als hekserij, als bederf, als stompzinnigheid. 

De laatste kans voor passie en vernieuwing, een afscheid

troostende misleiding. 

In welke jaren huilt het hart? 

Helaas, natuurlijk, aan het einde der dagen.

Maandag, dinsdag en opnieuw woensdag, veegt de schoonmaker

maanden en jaren. Jaren vliegen snel, alsof het ijs smelt en er

geen weg terug is. Laat er geen weg terug zijn, ik blijf zingen: 

"Het belangrijkste, het hart wordt niet oud.". Ik word niet oud,

ondanks de jaren. Verdriet, zonder spijt, ik zal het verleden geven. 

Ik fronst en wil niet zeuren. Het is goed, is slecht, het leven wordt een

keer gegeven. Niet mopperen, niet huilen, niet soms kreunen. 

Scheld de buren niet uit, leer in een vriendelijk gesprek een

compromis te vinden. Het zal meteen uit gesprekken duidelijk worden

dat mensen mooier zijn. Het is noodzakelijk om 's morgens 

naar het leven te glimlachen. 

 Voor hen is er helaas geen weg terug.

Ah, waar zijn die unieke momenten, die we op een bepaald moment

niet konden waarderen. En die we onderweg zonder spijt konden 

verspreiden. Maar nu kunnen ze ook niet voor geld worden gekocht. 

Wat we nodig hadden om voor ons te zorgen, ze redden niet, miljoenen

zijn soms veranderd in een nikkel, ze hielden niet van degenen die 

niet bij hen waren. Ze vragen wel, hoe is het? hoe gaat het? 

Volgens de leeftijd en uiterlijk veranderd, en we hebben onszelf

neergelegd, wat is de zonde om te verbergen. Maar het hart gehoorzaamde

al jaren niet, het is machteloos om zelfs de tijd te overwinnen.

Onze jeugd in ons is er nog steeds, helemaal geen grijs haar.