+ Poëzie.
Ik droom van een oude vriend,
zoals de eerste liefde, die voor altijd onherstelbaar is.
Ik droom van een oude vriend, hoe de droom.
Ik zonder hem,niet ik, hij zonder mij,niet hij,
en als we vrienden zijn, is niet het tijdperk.
Ik droom van een oude vriend. Hij, net als ik, is een dwaas.
Welke nieuwe vrienden? Het is beter dan de oude vrienden.
Maar mijn vriend..., hij is alleen maar oud...
Er zijn geen krachten in de wereld, zodanig dat ik vannacht
alles doe wat ik zal doen. En nu, roep ik geluk
alles dat het lot op mij voorbereidt.
Ik leef in het hart van een gevoel van aanmaak.
En vreugde dat er die hitte is. Breuken van het lot verwaarlozing,
ik sla elke slag hardnekkig. Soms ben ik angstig en melancholisch,
maar ik zal niet zo een soort persoon laten zien, een
greintje vreugde, verzamelend in de palm van je hand,
zal ik zorgvuldig het geheim van de ziel opzetten.
Daar ging de oude man, als een plunderaar,grijs stevige gang,
met vrolijke ogen, lachten ons, en alles was wenkte met de hand,
en verliet de vertrouwde stappen. En dan ieder van ons,
die waren jong en oud, herkende hem als degene die voor ons,
en keerde terug in ontzag. Gevangen stof met gesloten ogen.
Maar het was zoet om de ziel te volgen en het plezier in het vertrek
te zien. Ons uur is gekomen om te herinneren en lief te hebben,
en om een nieuw feest te vieren.
De kaars brandde op de tafel, de kaars brandde.
Net als in de zomer vloog een zwerm muggen naar de vlammen, vlogen,
flarden van de tuin naar het raamkozijn. Blizzard gebeeldhouwd op het
glas mokken en pijlen.
De kaars brandde op de tafel, de kaars brandde.
Op het verlichte plafond vielen schaduwen. En twee schoenen vielen
met een klop op de vloer. En de was scheurde uit het nachtlicht. En alles was
verloren in de sneeuwwaas van grijs en wit.
De kaars brandde op de tafel, de kaars brandde.
De kaars blies vanuit de hoek, de hitte van de verleiding.
Hij zwaaide als een engel, twee vleugels kruisvormig.
De hele maand in februari, en zo nu en dan.
De kaars brandde op de tafel. De kaars brandde.
Het is vreselijk mistig, je bent een spel aan
het opsouperen voor mij.
Ik hou van deze leugen, deze glans,
je verleidelijke meisjesoutfit.
Eeuwige drukte en de straatbarst,
straatlichten die in rij wegrennen.
Ik hou van en bewonder, en ik wacht
op iriserende kleuren en woorden.
Hoe bedrieglijk ben je en hoe maagdelijk lijk je.
Ik hou echt van de maagdelijke leugens.
Het werk afmaken, dat weet ik.
Die avonds kom je weer.
Ik open de luiken op de roestige scharnieren, ik adem de eerste
stromen zoetjes in. En, wit, omarmde mijn weiden.
Het begon te schemeren, maar de zon kwam niet op.
Je bent niet gewekt door mijn droom, mijn serene vriend.
Ik ben wakker, een bedachtzame dromer.
Aan het hoofdeinde van het bed, in geheime spionnen.
Jouw gelaat, filosoof en beeldhouwer, zal ik je voorstellen
en overbrengen.Ergens op het moment van bewondering
met hem op hetzelfde tijdstip en bij zonsondergang,
zijn beeld geven van hem, zeg je terloops:
"Hoe hij van me hield"
We rennen in een gesloten cirkel in de kracht van eeuwige ijdelheid.
We lijken zo op elkaar. Dingen zijn vergelijkbaar ... en dromen.
We zijn kinderen aan het groot, spijt van de ouderdom, iets vinden
voor de ziel, verliezen, wat we hebben, en we geloven.
Zelfs in luchtspiegelingen. En de jaren rustig wegzweven.
Weven voor ons een sluier van rimpels, ja grijs haar herinner.
Dat leven is één. Er is geen onderbreking in deze scène.
En het gordijn kan niet gesloten worden. En de tijd verhoogt
de prijzen. En moeilijk om geen antwoorden te zoeken.
In de taak van Hamlet eenvoudig. Zoek, maak en wees gelukkig,
als een kind, wees jezelf, om lief te hebben en ook bemind te worden.
En om boven ijdelheid te ascenderen. En degene die bij de dageraad is, is
gelukkig, is erin geslaagd om op een dag te beseffen dat hij leeft.
Gezond, Wat de zon schijnt. En er komt weer een nieuwe dag.
Ik zal je niet voor iemand ruilen, want jij en ik zijn niet alleen.
Alsof het hart een dunne snaar is. Je weet gewoon, ik ben
crazy op jou. Mijn Liefde, als een ware heilige, alsof het leven een
heldere golf is. Je zult er alleen voor een lange tijd zijn, anders zal
ik gewoon niet kunnen leven, je zult tenslotte degene zijn die je altijd
bent gewenst. Mijn liefde, als een bittere wijn. Dronk en geneest
opnieuw wonden, misschien is het de hemel die bestemd is.
