Poëzie 1+

Wat is te vergelijken met de strelende zee?
Langzaam kabbelen van een turkooizen golf.
Orangeres van de zon en het gefluister van de branding.
Romantische dromen over dromen van liefde.
Hoeveel levendigheid zit er in dit alles. Het verlangen
 naar ontspanning aan de zee lonkt. Het verleden 
vergeten is een kunst. Het trekt ons als een magneet
 naar zich toe. Vergeet de problemen. Laten we de zorgen
 achterlaten. We verbieden ons om het kwaad te herinneren.
We zullen de harmonie van de zuidelijke natuur evalueren
En we zullen de helende lucht inademen. Wie niet naar de 
zee is geweest, weet eenvoudig niet hoe geweldig en goed 
het leven is, hoe een lichaam op nat zand rust
en de ziel streeft naar vreugdevolle sterren.

Goedemorgen, bossen en velden. 
Goedemorgen, geboorteland Vlaanderenland.
Het zonlicht valt op het raam, dus het 
is tijd om lang wakker te worden. Vogels
 zingen in de lucht met overstromingen.
Nacht bladerde door een pagina. Een dag 
heeft voor altijd in de wereld geregeerd, de
Wereld is veranderd, zelfs voor een klein beetje:
 we zullen's morgens nieuwe plannen opstellen, 
we zullen nieuwe liedjes zingen onder onze adem.
Nogmaals, met hoop, laten we aan de slag gaan, 
 opnieuw duiken we in ons levensritme. Nogmaals, 
we begrijpen wat er met een reden is gebeurd.
Nieuwe ochtend van een goede dag.

De pessimist klaagt over de wind.

De optimist hoopt op een verandering in het weer.

De realist zet de zeilen.

Met goedemorgen, licht en warmte.

Dat leven was vervuld.

De beste ambities werden gerealiseerd.

En gelukkige gelukkige momenten waren helder.

Lente, zeg? Helemaal niet zo. Nadat hij een halsband had
 opgetild, was de voorbijganger verrast. Sneeuw is een
 dichte muur, de wind trekt een paraplu tevoorschijn.
Maar is de lente echt zo?

Het gebeurt natuurlijk dat ze een meisje is.
Lachend, jong, met een rode knal. Ik heb niet
 genoeg geslapen, ik stond op in de verkeerde bui,
of misschien was ik verdrietig, het kostte inspiratie.

En we raken meteen in paniek:
Hoe zit het met de lente? Het overkomt jou 
en mij. Wees niet boos, een beetje geduld,
 de lente ontdooit en geeft bloei.

    
Houd zorgvuldig van je leven,
kus zachtjes het pluis van de pasgeboren dochter,
en vertel haar dan, wanneer de hemel van de sterrenhemel
 beige wordt, bij dageraad licht met rijmend handschrift,
of stuur een brief naar die eerste engel die zijn 
geboorteland van verlangen en ellende heeft behouden:
 leven, het is klein en glorieus, een afbeelding op het hart, alsof
 in een andere kerk de Maagd. Dus hou van je leven, met die
 grote pijnlijke tederheid waar je zelf klaar voor bent om te
  schreeuwen en te huilen, dus hou van, en plotseling een 
nieuw en vergeten oud, met sneeuw bedekt meisje in een
 kleurrijke hoed. Omdat ze hier is, bij jou, en ze zal bij
 je blijven, ze zal zich aan haar borst vastklampen en 
goedgelovig in haar ogen kijken. Houd dus zorgvuldig 
van haar, de schoonheid van het leven in een chintz-jurk,
deze helderste lamp in de donkere nacht.

Geef iedereen goed. Laat iedereen begrijpen
 dat het ons kan behoeden voor problemen.
Er wordt geen ander gegeven. Goed vliegt altijd
in het open raam van liefde en tedere ontmoetingen.
Geef iedereen liefde. Zonder liefde is het zo moeilijk voor ons.
Ze is, net als goed, almachtig over ongeluk.
Geef keer op keer. Met liefde is alles mogelijk.
En om het kwaad te onthoofden en vrede te vinden.

Creëer een wereld waarin je

graag zou willen leven. 

Rust het uit zoals je zou willen in

dromen en verlangens.

Je vindt jezelf een vriend die niet

bang is om vrienden mee te zijn.

En al snel eindigt met rusteloosheid en dwalen.

.

.

.

.

+ Poëzie.

Lente kwam en de zon glimlachte. En overal gekweel vogel stemmen. 
Natuur opende alle kleine raam, in de wereld voor onbepaalde tijd trillende kleuren. Look wat een genot, wat een tederheid. En dit tederheid, badend douche, rook betoverend licht, fijn, boeit altijd. Overtuigt alle, glimlach hemel en zon jong en jonge bladeren, en het schijnt - zelfs dauw lachen en horen - zingt, zingt Spring.

Noch de avond noch de nacht hoorde het kraken van de deur.

Geen wind, geen sneeuw, geen lawaaierige massa mensen.

Kan niet antwoorden als je licht in het raam brandt.

Wat is koffie in de ochtend? 
Is dit een zachte kus met bitterheid? 
Onvermogen om te genieten van dromen. 
Met mijn betere helft. 
Wat is koffie zonder jou? 
Ochtend doorgebracht in de leegte. 
Afscheid nemen van de opkomst van de dag, 
wachten op nieuwe kussen.  



Lente kwam en de zon glimlachte 
En overal gekweel vogel stemmen, 
Natuur opende alle kleine raam, 
in de wereld voor onbepaalde tijd trillende kleuren ... 
Look - wat een genot, wat een tederheid! 
En dit tederheid, badend douche, 
rook betoverend licht, 
fijn - boeit altijd ... 
Overtuigt alle - glimlach hemel 
en zon jong en jonge bladeren, 
en het schijnt - zelfs dauw lachen 
en horen - zingt, zingt Spring.

Er is geen einde van de bospaden.Alleen om af te stemmen op

de ster,  en een beetje voelbare voetafdrukken. 

Het oor van het  legendarisch bos zal worden gehoord.

Overal een duidelijk gerucht over de verloren en intieme.

Op de toppen van de dennen lage vluchtwoorden.

Ik zal de bladen van de wandelroute niet opmerken. 

Hier is het, de ster was verlicht. 

Er is geen einde aan bospaden.

Elke dag bedank ik mijn lot. Elke avond vat ik de resultaten samen. 

Ik vergelijk de kalender niet, ik koester vandaag erg veel. 

Alles is natuurlijk en licht. Alles was om een ​​of andere reden erg handig. 

Dat wat verschroeid was, het was niet verbrand. 

De wind waait en de zon schijnt. 

Zien, ontmoeten, onderwijzen, medelijden, omarmen, koesteren,

meer rigide zijn. Om te weten dat je op hetzelfde land bent.  

Alle vrouwen in de winter zijn uniek. De vorst kussen wangen roodachtig 

en witte inkt raakt de wimpers en het doel is duidelijk. Voor ons cirkelen

de sneeuwstormen van walsen opnieuw, de sneeuwvlokken komen

sprankelend en dartelen uit de lucht. We worden door voorbijgangers

op de bijeenkomst geglimlacht, om in de ogen van koud ijs te smelten. 

En jij, schoonheden, vaker glimlachen. Glimlachen is 

gemakkelijker om tegenslag te verdragen, Glimlachen maakt ons

een beetje vriendelijker. Redding van de spirituele storm. 

Dwaal spoken op de veranda
en kreunen in de ijzeren deur.
En hun gezichten zijn wit, als een tafelkleed.
Aan wie is hun eeuwenoude verwijt gericht
en wat doet hun schaduw beven?
En in de zalen feest een arrogante bankschroef,
en huilend in de ondergrondse trappen.

+ Poëzie.

Hoe moeilijk het is om de levende schoonheid van 

je luchtige contouren te herhalen. Waar zijn de

 krachten die ik heb om ze te grijpen tijdens de vlucht. 

Onvoorziene transformaties.Wanneer ik onder 

de zachte wimpers kijk, zal ik mijn ogen glanzen met de

 gloed van genegenheid. Waar zal ik met een bevende borstel 

in het vuur steken? Waar neem ik de hemelse verf mee?In ijverig

 zoeken, lijkt alles: op het punt om ingestemd te worden in het mysterie

 van een kennis. Maar het hart van een arme eindigt in een zucht. 

 Met een impotente loomheid.

Het veld spreidt zich uit met een golvende doek.
En de hemel versmolt met een donkerblauwe rand.
En in de lucht een transparant gouden schild.
Glanzende zon schijnt over
 de zee, de wind loopt door de hoeken
en hummers kleden de witte mist,
over iets steels met het gras zegt
dapper in de rogge gouden geluid.
Eén ik. En mijn hart en ik denk vrijheid.

Ga de tuin in.

Als het weer helder is! Hoe schuw verdorde augustus!

 Een amber meidoorn boom.

Binnenkort zal de herfst worden

gedekt door een warme slaaptuin,

geïrrigeerd regenen.

Weg met al dat groene.

En boven het serene blauw aan de hemel.

En de esdoorn van schilderachtige handen.

Zoals olijfbladeren peren!

Hoe uitnodigend hun fruit hangt!

Ga de tuin in,in het licht van de avond zon.

Ga de tuin in.

Glimlach naar een sombere buur,
sluit de deur niet voor een collega.
En met jou delen ze een geheim,
misschien delen ze een ongeluk...
Het betekent dat het tijd is om
tijd en schatten en leven door te brengen, 
en je krijgt een vriend in je armen... 
Kijk rond en lach!

+Poëzie.

Tussen de bergwanden. 

De wilde kust maalt door de golven,
 klokken door de enorme rotsen.

 Het graaft hier en daar.
 Als een levend dier, brult en huilt.

 En plotseling werd
  het stil en nederig. 

Allemaal lager, lager.  Al loopt hij nog 
maar nauwelijks in leven. 

Nadat de storm is afgenomen, regent de stroom.

En nu was zijn onopvallende 
bed blootgelegd.

Liefde is magie! 
Je leefde in dromen. 
Lees in kindertijd sprookjes over prinsessen. 
Eens, toen ze achterom keek, besefte ze dat het 
leven niet langer dat magische bos was. 
Geen goud, zilver bomen 
er pijn, pijn, veel bittere tranen 
Voor de magische fee steegje u zult niet voorbij 
De tuin was overwoekerd met onkruid. 
Princess nee, nee mooie fee 
in de magische bosjes rondspoken stilte. 
Ja, van firebird getrokken veren. 
Wie is vleugelloze nodig? 
Bid, magische tuin, schud de takken van 
licht hun lichten wenken 
rinkelen stilte schud de vleugels van 
haar vreugde van het leven, zal de muziek doen terugkeren. 
Bulk in de palm van de appels. 
Laat het de tranen van de droomwind afvoeren.
Laat het zijn als ze droomde van een sprookje, 
 maar wrok pijn is niet ernstig ... 

Een vreemd geluid gaf die avond een oude viool:

Een menselijk verdriet. En een vrouw! Klonk huilend.

De violist glimlachte.

Zonder een einde keerde een glimlach

terug naar de vermoeide lippen.

Vreemde blik gestuurd naar het platform

vanuit de sombere doos.

Onbekende dame in de jurk van paarse stenen.

Een kijkje in foto's en schaduwen.

Onzichtbare blik,het snikken en de muziek

van een viool is vergelijkbaar.

Het leven kent veel prachtige momenten,
maar het belangrijkste is dat de ziel niet moe wordt.
In staat om lief te hebben als koude en smurrie,
en die van geluk, kon huilen.

Leven, stroomversnellingen, hobbels, geen klein beetje,
maar je moet verhuizen, naar de pier gaan.
Laat liefde elkaar ontmoeten, je kwam nog steeds
en vond eindelijk je geluk.

We hebben weinig tijd afgemeten aan het leven,
maar we hebben zoveel gedaan, tekende ze.
Verspil het niet, brand helder,
straal met je ziel, spreek van liefde.